Lag dagsins: The Ship Song með Nick Cave

Loks gladdi það mitt gamla hjarta að hitta kórinn aftur og einnig raddaður afmælissöngurinn og hlýjar hamingjuóskir. Við sungum svo við Skólasetninguna í dag. Kl. 8 borðaði svo fjölskyldan dýrindis máltíð á Horninu og átti notalega kvöldstund saman.

A day in the life.. (ok. 3 þá!)

Mál er að linni að sinni. Góða nótt. :)

Í gær skrapp ég svo í Listasafn Reykjavíkur og sá sýninguna ,,Kenjarnar” eftir Fransisco De Goya.
Fáum eitt strax á hreint. Goya var SNILLINGUR. Þessi myndaröð markaði tímamót og frumkvöðlaverk í svartlist. Í genni kannar Goya kenjar mannsins, hinar myrku hliðar, og duttlunga sálarinnar, hins margbrotna mannshugar og samfélagsins. Hann veitti sér hér listrænt frelsi og braut af sér hlekkina sem hann hafði verið í þegar hann málaði eftir pöntunum. Honum er ekki margt heilagt nema að sýna samfélagið, þrátt fyrir afskræmingu, djöful- og skrípaleik,og martröð er myndirnar um leið í raun næstum óiþægilega raunsæar, eitthvað sem við könnumst öll við. Myrkar og draumenndar en eru þó skuggsjá mannlífsins og óra okkar. Ég var sleginn og heillaður í senn og leið áfram í andakt milli mynda en eftir ca. 24. myndina var verið að loka. Keypti mér hins vegar bók um verkin eftir Guðberg Bergsson þar sem hann fjallar um þau og túlkar.
Goya kynntist ég annars fyrst eftir að hafa séð afbragðs kvikmynd eftir spænska leikstjórann Carlos Saura fyrir þónokkrum árum á kvikmyndahátíð. Mæli eindregið með henni. Annars ættu ýmsir að aknnast við olíumáverkið ,,Krónos étur börnin”.

Um kvöldið skrapp ég svo með Agga á Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð í flutningi Landleiks. Að honum standa 7 Mr-ingar, mér að góðu kunnir. Ég hafði lesið bókina eftir Finnan Arto Paasilinna og finnst hún bráðskemmtileg. Það reyndist einnig vera með leiksýninguna sem var afar vel heppnuð og ánægjuleg. Auk frábærrar frammistöðu aðstandenda, sem ég vil sérlega óska til hamingju með afrekið, fannst mér tónlistin setja alveg sértakan blæ á sýninguna. Þar var finnsk gleðitónlist og Tango.

Enginn skyldi vanmeta Borgarbókasafnið. Þangað fór ég í dag og fékk 5 afbragðs diska. Alice með Tom Waits, Unknown Pleasures með Joy Division, In Rock með Deep Purple, safndiskinn The World of Klezmer og Sei mir gezunt með Schpilkas.

Einnig eru ýmsar myndasögur sem ég hlakka til að lesa. Sérlega líst mér vel á Buddha eftir Osamu Tezuka. Langar líka að lesa Hellboy, Sleeper, Bones, The Invisibles, Filth o.s.frv.

Síðasta ,,graphic novel” sem ég las var eflaust Isaac the pirate eftir Cristophe Blain. Hreinasta listaverk. Mæli eindregið með þeirri frábæru sögu. Sjálfur get ég varla beðið eftir hinum tveimur bókunum.

Og talandi um myndasögur; Mogginn fær stórt prik hjá mér fyrir að birta Kalvin & Hobbes. Gargandi snilld.

Það er yndisleg tilfinning að vera orðinn tvítugur. Samt er eins og maður sé varla búinn að venjast því (enda er ég einungis búinn að vera tvítugur frá því í gær). 18 er flott tala, 17 sleppur en þegar maður segir 19 ára, segir maður og hugsar um leið ,,að verða tuttugu”. Einkar plebbaleg tala e-ð og þetta er sannarlega ,,að verða tuttugu” aldurinn, maður telur niður dagana.
Skal nú rekið gróflega það helsta sem á daga mína dreif síðustu 3 daga.

Menningarnótt
Föstudag var Menningarnótt og rölti ég um bæinn með Dodda og Mossa að soga í mig menninguna. Nokkrir atburðir eru sérlega minnisstæðir. Fyrst hittumst við Doddi á pallborðsumræðum um myndasögur á Borgarbókasafninu. Hinni bráðskemmtilegi snillingur Hugleikur Dagsson stýrði umræðum, 5 fulltrúar ólíkra staða og sjónarmiða ræddust við og svöruðu spurningum úr sal. Var þetta í alla staði mjög skemmtilegt og fræðandi.

Á einhverjum tímapunkti áður en við Doddi hittum Mossa man ég að hungrið svarf að. Gladdi það glyrnur okkar að landssamband Kúabænda var með ókeypis heilgrillað naut og hugðum okkur gott til glóðarinnar. Þegar við höfðum loks brotist gegn um mikla þvögu fengum við að vita að þeir voru í klukkutíma hléi.

Einnig bera að geta málverkasýningar sem við Doddi sáum sem var úti í garðinum á Fríkirkjuvegi 11. Það vildi ég óska að ég myndi hvað málarinn heitir því þessar olíulandslagsmyndir hans voru hrífandi. Hrifnastir vorum við Doddi eflaust af sólarlagsmynd frá Drangey og næturmynd af Kapelluhrauni. Græn birta á þeirri síðarnefndu og draugaleg stemmning.

Þaðan héldum við aftur að grillinu og vonuðumst nú eftir vænni flís. Við sáum tannstöngla út undan okkur á borðinu.
Það boðaði ekki gott...
Þetta voru sumsé pínu-réttir og við Doddi urðum bara að gera sem best úr því. Kjötið var lygilega gott og því synd að skömmtun var ekki mikil á mann. Er við vorum í matarleit hittum við Mossa og bróður hans og fengum okkur vænan Nonna.

Í e-u porti rétt hjá Þjóðleikhúsinu (veit ekki hvað það heitir) léku Schpilkas gyðinga-og þjóðlagatónlist, Klezmer. Einstaklega skemmtileg, falleg og grípandi tónlist, ómögulegt annað en að dansa við hana, sem við og gerðum af miklum móð. Ég hafði mikla unun af þessari tónlist, finnst Klezmer frábær auk þess sem greinilegt var hversu miklir fagmenn voru á ferð sem spiluðu af tilfinningu og ástríðu. Slavnesk tónlist og sígaunatónlist heilla mig mjög mikið. Ragnheiður Gröndal söng nokkur lög með þeim og gerði það óaðfinnanlega.

Skildum við bróður Mossa ekki löngu síðar og erum þá þremenningar.

Við sáum eilítið af Egó. Fyrst tóku þeir fínt lag sem ég þekkti ekki. Svo tóku þeir Utangarðsmannalagið ,,Kyrlátt kvöld við fjörðinn” í nokkuð frjálslegri útgáfu, sem mér fannst ekki taka frumgerðinni fram. Sérlega fannst varð ,,jojó-ið” hans Bubba í tíma og ótíma fljótt þreytt og ég saknaði sárlega síðara gítarsólósins. Mun betur hljómaði svo sóló-lagið ,,Það þarf að mynda hana” sem bandið tók með miklum krafti, tilfinningu og tilþrifum”. Við piltarnir röltum í burt og fengum þá að heyra ,,Stórir strákar fá raflost” sem lét ljúft í eyrum.

Jagúar voru sjóðheitir í Pósthússtræti og nam okkur fljótt í trylltan dans. Frábærir tónleikar með frábærri hljómsveit.

Loks hugðumst við hlýða á Megas og Súkkat. Mætum á svalir Kaffihússsins við Tjörnina, þar sem þeir áttu að spila, kaupum veigar og fáum þessi líka fínu sæti. Okkur er þá tjáð að það verði auka 45 mínútur eða svo í meistarann (ekki í fyrsta sinn;). Þá var flugeldasýningin hafin og við kíktum auðvitað á hana (það gerði meistarinn líka). Hún var mjög glæsileg, fallegt að sjá reykmettaðan himininn upplýstan og sérlega fallegt að sjá reykinn sjálfan lýsa grænum og rauðum litum. Hungur var sigið á afmælisbarnið og fengum við okkur Pizzu á Pizza Pronto. Þegar við komim til baka voru svalirnar orðnar fullar og hætt að hleypa inn. Við hlýddum á nokkur lög og virtum fyrir okkur hnakka hljómlistarmannana og héldum svo í burt. Kvöddumst við fóstbræður svo með virktum og héldum hver sína leið.

Meira seinna

Ferðasaga

Um daginn hélt ég með Jórunni systur minni, föður mínum og Arnari mági mínum til Skagafjarðar þar sem ætlunin var að fara í dags gönguferð. Við áðum í Varmahlíð og gistum í góðu yfirlæti á gistiheimili hjá ættfólki mínu (í móðurætt), Indu og Jósafat. Eru þau eitt mesta sómafólk sem ég hef kynnst. Í næsta dag lögðum við svo í hann í mesta blíðviðri, sól og hlýja allan daginn. Við lögðum upp frá Kolbeinsdal og gengum þaðan upp hálsinn, Heljardalsheiðina yfir í Svarfaðardal. Áðum oft á leiðinni og nutum veðursins og stórbrotinnar náttúrunnar. Norðlenskir hamrar og basaltfjöll eru í senn voldug, hrikaleg og falleg og má með sanni segja að ég hafi verið bergnuminn yfir mikilfengleik þeirra. Við vorum auk þess með eitt besta nesti sem maður getur haft með sér; kaffi, flatbrauð með osti og kæfu, lifrarpylsu og harðfisk. Rammíslensk og stolt af! ;)
Þórir frændi minn (í föðurætt) var svo höfðinglegur að sækja okkur svo á bíl og keyrði okkur til baka. Kemst að því að Jósafat og Inda eru tengdarforeldrar hans. Við erum bræðrasynir. Jamm, heimurinn er lítill. :) Hann sagði okkur frá Fiskideginum mikla á Dalvík sem hafði víst verið daginn áður, heppnast með eindæmum vel og mættu um 30.000 manns. Ekki örgrannt um að maður hefði viljað vera þar.
Fýsti okkur mjög í væna máltíð eftir vel heppaðað dag en það var hætt að framreiða mat á hótelinu og grillið lokað í sjoppunni svo það endaði með einni með öllu. Reyndar hesthúsaði ég þremur. Fengum okkur svo öl og skáluðum við fyrir förinni.
Loks var afar kærkomið að geta hvílt lúin bein í heita pottinum áður en gengið var til náða.
Næsta dag skruppum við í Byggðasafnið í Glaumbæ og skoðuðum torfbæinn þar. Þar skoðaði ég hvern krók og kima, varð að vita allt um hvern einasta smáhlut. Hjá andyrrinu var fjöldi mynda af framamönnum úr nágrenninu og fann ég mér til ánægju mynd af langalangalangafa mínum, Einari á Hraunum, þingmanni Skagfirðinga, og hangir sama mynd upp á vegg heima.
Hrifning mín á safninu olli þó því að mér dvaldist ef til vill helsta lengi þar og fjölskylda mín var orðin nokkuð óþreyjufull þegar ég loksins kom til baka.
Næst skoðuðum við kirkjuna á Reynistað og fundum leiði Reynistaðabræðra sem urðu úti á Kili 1780 of fundust ekki fyrr en um 60 árum seinna, fyrir tilviljun. Systir þeirra var langalangalangalangamma mín. Jón Helgason orti um skelfileg örlög þeirra í ljóði sínu, Áföngum;

Liðið er hátt á aðra öld
enn mun þó reimt á Kili
þar sem í snjónum bræðra beið
beysklegur aldurtili
skuggar lyftast og líða um hjarn
líkt eins og mynd á þili
hleypur þar einn með hærusekk
hverfur í dimmu gili

Loks ber að nefna að við skoðuðum safnið á Reykjum í Hrútafirði, en það er minjasafn um Hákarlaöldina og bar þar hæst eina heila hákarlaskipið sem varðveitt er á Íslandi, Ófeig. Má segja að hákarlaöldin hafi verið eins konar Klondike-ástand, reyndi mjög karlmennsku og hetjulund. Þar var tækifæri til að þéna vel en því fylgdi mikil hætta og mannskaði.

Ég bið lesendur mína innilega afsökunar á löngu og dæmalausu bloggleysi mínu. Í augnablikinu er ég þó full syfjaður til að fjalla um það sem á daga mína hefur drifið og flogið hefur í gegn um hug minn á meðan því stóð. En ég vil leyfa ykkur að njóta með mér annarar tilvitnunnar í Fjallkirkjuna eftir Gunnar Gunnarsson, sem er áreiðanlega ein besta og fegursta bók sem ég hef lesið, í þýðingu Halldórs Laxness. Þetta er úr annari bók, "Skip heiðríkjunnar";

Undarlegir eru mennirnir, hræðilegir sakir dularinnar sem sveipar þá, djúpir eru brunnar sálar þeirra, uppsprettur þols þeirra ríkar, undraverður hæfileiki þeirra til stuttrar gleði og langra ólíkindaláta, leyndra þjáninga og blóðdöggvaðs lífs þeirrar rósar sem springur út á næturþeli

Nóttin eins og dökkhærð stúlka
djúp augu og myrk
leiftrandi sjáöldur
blóðrauðar varir
roðaglóðin lýsir í brosi hennar
og tunglið er hrímhvítur fákur
með silfraða spora
norðurljósin ólgandi bylgur
reikandi sála í faxi hans
kaldar lýsa stjörnurnar
í augu hennar

Jæja, Clint á sér þó nokkra jafnoka í svalleika. Nick Cave til dæmis. Fékk Murder Ballads á bókasafninu. Stórkostleg plata. Tom Waits er einnig svellkaldur. Ég hef mest hlustað á Franks Wild Years og er hún í miklu uppáhaldi hjá mér, wunderschön.

Ég hef ávallt verið unnandi góðrar tónlistar. Í augnablikinu er Ennio Morricone efst á baugi og keypti ég mér safndisk með tónlist úr ýmsum kvikmyndum hans úti. Í augnablikinu hljóma magnþrungnir tónar The Good The Bad And The Ugly í hlustum mér auk laga úr For A Fistfull Of Dollars.

Sá loksins For A Fistfull Of Dollars í gær. Hún var afbragð. Þeir gerast ekki mikið svalari en Clint Eastwood sem The man with no name.

Einnig langar mig til að viða að mér tónlist Roy Budd. Hann hefur samið tónlist við fjölda mynda enn þekktust og eftirminnilegust er þó líklega tónlist hans við myndina Get Carter sem skartaði Michael Caine sem hinum ískalda og miskunarlausa Carter. Aðalstefið er sérstaklega eitursvalt; Carter takes a train með dynjandi og grúví bassalínu, lestarhljóði, bongótrommu og bergmálandi hljómborðinu sem Budd spilar sjálfur á. Glæpadjass eins og hann gerist bestur.

Þau ár þegar ég enn var ungur og saklaus að erfðasyndinni undanskilinni; þau ár þegar viðburðir lífsins miðluðu mér reynslu sem var laus við beyskju; þau ár þegar vorkunn mín með öllu kviku var ógagnrýn og einlæg; þau ár þegar Guð stóð mér fyrir hugskotssjónum sem örlátur og vingjarnlegur föðurafi, Fjandinn eins og dálítið varasamur og duttlungafullur móðurafi en undir niðri heimskur og meinlaus; þau ár þegar ljósið var í senn bæði ljós og sigursælt ljós og allt myrkur og allan ótta mátti særa burt með með einu faðirvori eða signingu; þau ár þegar ég grillti ekki kvöldið á morgnanna og sat öruggur í skjóli undir grasi grónum moldarvegg og lék mér að stráum; þau ár eru liðin og koma aldrei aftur.
Og það voru ekki árin ein sem liðu, margt af fólki þess tíma er nú ekki lengur, en sumt komið á tvist og bast, jafnvel minning þess lýsir stopulu ljósi eins og stjarna sem gægist fram annað kastið úr rofi

Þannig hljóðar upphaf fyrstu bókar Fjallkirkjunnar, Leikur að stráum eftir Gunnar Gunnarsson í þýðingu Halldórs Laxness. Bók þessa fékk ég upphaflega í fermingargjöf frá Jórunni og Arnari. En þá var ég lítill krakkaormur sem kunni ekki gott að meta eins og er algengt á þessum árum og má teljast gott að ég hafi ekki af visku minni skipt henni fyrir bland í poka.
Nú, mörgum árum seinna þegar ég er orðin eldri og þroskaðri kviknaði áhugi minn fyrir henni, og glæddist mjög við kynni mín af honum í bókmenntasögunni. Nú er ég í 2. bók af 5 sem nefnist Skip Heiðríkjunnar. Hinar eru Nótt og draumur, Óreyndur ferðalangur og Hugleikur. Ég er gjörsamlega heillaður af þessari bók enda er hún eitt af meistaraverkum norrænna nútímabókmennta. Fjallar bókin um uppvaxtarár Ugga Greipssonar frá því að hann er ungur og saklaus piltur á Austfjörðum uns hann er kominn út til Kaupmannahafnar að leita gæfunnar. Skáldið byggir söguna á eigin ævi. Bókin er einstaklega vel skrifuð og ég verða að taka undir með þýðanda; það sem sterkast er í bókinni er... hugblærinn, þetta andrúmsloft sem Gunnar skapar, dramatísk, oft hnyttin, myndræn heimspekileg og falleg. Hann hrífur mann með sér. Málið er líka svo hljómfagurt. Mitt eintak prýða svo ljómandi fagrar myndir eftir son skáldsins, Gunnar yngri listmálara.Þeim sem vilja kynna sér fremur ævi og störf Gunnars Gunnarssonar bendi ég á http://www.skriduklaustur.is/ -Gunnar skáld

Kemur á daginn að heimspressan hafði rangt fyrir sér um að Brando rambaði á barmi gjaldþrots. Hann átti feykinóg af eignum, átti til dæmis eyju einhvers staðar. Heimildin var víst komin úr einhverri ævisögu Brando, hvort hún var authorized veit ég ekki. Aldeilis að menn vinna vinnuna sína. 
Sýnir manni bara enn fremur að maður getur ekki treyst öllu sem maður les í fjölmiðlum. Bið ykkur afsökunar á þessari staðreyndarvillu.

Komið þið sæl. Ég er risinn upp sem Lasarus eður kolbítur úr öskustó.
Ég bið dygga lesendur velvirðingar á löngu bloggleysi mínu. Orsakaðist það af leti, andarteppu og önnum. Sorgaratvik sem ég kæri mig ekki um að fara út í kom einnig upp á og dró úr mér andlegan mátt til skrifa. Nú hef ég einnig verið 3 vikur erlendis og ekki heft mikinn aðgang að neti hingað til.

Til að bæta ykkur missinn þá er hér ,,þýskur” brandari úr Monty Python:

Die ist ein Kinnerhunder und zwei Mackel uber und der bitte schon ist den Wunderhaus sprechensie. 'Nein' sprecht der Herren 'Ist aufern borger mit zveitingen'.
 
Ég er hér í góðu yfirlæti á Frederiksbersvegen 40 E í Skövde í Svíþjóð hjá systur minni, Jórunni og mági mínum Arnari. Kem heim seint á Laugardag. Veðrið er búiðað verta vott, skýjað og rár himinn flesta daga en þó einstaka dagar með góðru veðri.
Þannig var það til dæmis um daginn þegar við fórum í tjaldferð til Visingsö.  Það er afar falleg eyja sem er staðsett í næststærsta vatni Svíþjóðar,Vättern og vinsæll ferðamannastaður. Tjölduðum rétt hjá róló þar sem krakkarnir (Valli og Katrín, systurbörn mín) gátu leikið sér, nálægt vatninu.
Visingsö var aðsteur fyrsta konungs allrar Svíþjóðar og út við sjó sáum það sem eftir var af kastalanum þar sem konungarnir höfðu setið Nes, sem Magnus Ladelos lét byggja á 12. öld. Fátt stóð eftir nema hluti af útveggjum, kastalinn hafði verið brenndur af óvilarmönnum konungs og seinna hefur sjórinn sorfið það sem eftir stóð.
Snorri Sturluson heimsótti þennan kastala og er hennar getið í Formannasögum. Það ku vera eina ritaða heimildin um tilvist þessa kastala. Einnig var tilkomumikið að sjá kastala Brahe-hertogaættarinnar, hann hafði einnig brunnið enn stóð þó enn að mestu, utan þakið sem vantaði. Sæú ætt réð lögum og lofum á eyjunni og hafði sterk ítök í Svíþjóð. Af þeirri ætti var t.d. stjörnufræðingurinn Tycho Brahe. Arnar tók ýmsar myndir og getur vonandi sent mér og ég þá póstað á bloggið. Fórum svo í skoðunarferð með krökkunum í hestvagn og höfðu þau gaman að. Það hafa eflaust verið 16 manns í vagninum og þetta voru tveir hestar látnir draga. Go figure.
Við vorum sumsé þarna fram á annan dag og héldum svo í átt heim. Stoppuðum í Gränna sem er heimabær hvít-og rauðröndóttu sykurstanganna og stafanna sem maður fær t.d. á jólunum, og auðvitað gert mikið út á það, allt morandi í sælgætisbúðum. Mér leið eins og... tja, barni í sælgætisbúð?
Þaðan héldum við í snoturt gamaldags þorp með fallegum gömlum byggingum sem minntu mig óneitanlega á Emil í Kattholti og fengum okkur afbragðsgott kaffi og heimalagaðar kökur á miðaldalegri krá (hún minnti mig á krána í Bróður mínum ljónshjarta). Að lokum er vert að minnast gamallar steinbrúar sem við ókum framhjá. Hún virtist ævaforn og lá í boga yfir litla á sem rann þar með vatnaliljum, umkrngd grösugum túnum og faellegum gömlum bóndabæum. Allt minnti þetta mig á Astrid Lindgren.

Daginn eftir skruppum við svo á jarðaberjaakur og tíndum e-ð 5-7 kíló. Þá var Adam kominn í paradís.

Margt fleira höfum við brallað; skruppum t.d. í bústað til vinafólks J. Og A. Sem var við vatn, einnig mjög Astrid Lindgren-legt, akkkúrat svona vatnið sem krakkarnir baða sig í á sumrin í sumarbústað, veiða  og róa út á bát. Við skruppum einmitt út á vatn í mótorbát og Valli fékk að stýra! :)
Það verður þó gaman að koma heim aftur á Laugardaginn.
Kveðja
Einar

Marlon Brando látinn

Eftirlætis leikari minn og besti leikari sem Bandaríkin hafa alið, Marlon Brando er látinn, áttræður að aldri. Hann . Það má segja að hann hafi markað nýja leikstefnu, alltént í kvikmyndum. Svokallað ,,method acting" sem byggðist á djúpri túlkun og innlifun persónanna og er uppruninn hjá rússanum Stanislavsky.

Meðal þeirra mynda sem munu halda nafni hans á lofti eru A Streetcar Named Desire, þar sem hann markaði djúp spor í kvikmyndasöguna með ógleymanlegri túlkun sinni á rustamenninu Stanley Kowalski í kvikmyndun Elia Kazaan á leikriti Tennessee Williams. Eins er með On The Waterfront sem Kazaan leikstýrði einnig, en Brando fékk óskarinn fyrir besta leik í aðalhlutverki sem uppþornaði fyrrum hnefaleikakappi Terry Malloy, sem lendir í sálarkreppu þegar hann þarf að velja um að hylma yfir morðingjum og glæpamönnum sen hann og bróðir hans starfa fyrir eða hlýða kalli samviskunnar. Hann varð einnig fulltrúi hinnar villtu uppreisnargjörnu æsku í Wild One. Einnig var hann frábær sem Emiliano Zapata í Viva Zapata! þar sem hann lék á móti öðrum afbragðs leikara, Anthony Quinn, sem lék bróður hans. Brando leikstýrði líka sjálfur vestranum One Eyed Jacks. Enn vakti hann athygli í hinni opinskáu Last Tango In Paris eftir Bernando Bertolucci. En þó er hann eflaust frægastur fyrir leik sinn í Guðföðurnum, er hann lék sjálfan Vito Corleone.

Marlon Brando var baráttumaður allt sitt líf og gaf lítið fyrir gróðamaskínu Hollywood og glyslífið. Hann lét sig málefni minnihlutahópa og kúgaðra varða, sérlega indíána, en hann neitaði að taka í eigin persónu við óskarnum fyrir Guðföðurinn í mótmælaskyni við meðferð Bandarískra yfirvalda á frumbyggjum og hvernig þeir voru sýndir í kvikmyndum.

Brando átti ekki sjö dagana sæla síðustu árin. Auk óholls lífernis var hann orðin stórskuldugur og lífsþreyttur. Sonur hans afplánar dóm fyrir morð á unnusta hálfsystur hennar.

Nú hefur hann vonandi fengið ró.
Hvíl í friði.

Ég held að fegurstu eftirmælin sem hann gæti fengið sé þessi tilvitnun í hann sjálfan:

To me, fair friend, you never can be old. For as you were when first your eye I eyed. Such seems your beauty still.

Hugleiðing um málefni Íraks


Í gær hlustaði ég á fréttaflutning ríkissjónvarpsins. Fjallað var um mál Saddams Hussein. Var talað um að nú ætti að framselja hann til dómstóls bráðabirgðastjórnarinnar í Írak. Lofað væri að hann fengi sanngjörn réttarhöld. Síðan voru talin upp ódæði hans.
Hvergi minnst á ódæði Bandaríkjastjórnar. Reyndar var fréttin sett upp þannig að halda mætti að verið væri að réttlæta gjörðir hennar.
Svo sem ekkert nýtt af nálinni, þetta er sá áróður sem Bandaríkjastjórn hefur ávallt beitt. Svo skal böl bæta að benda á eitthvað annað. Saddam er vondur, þess vegna skiptir svíðingsskapur Bandaríkjastjórnar engu máli. Þeir eru hinir hvítþvegnu krossriddarar gegn hryðjuverkum, leiðtogar hins frjálsa heims; komnir til að leiða villuráfandi sauðina til ljóssins.
Komi eitthvað babb í bátinn mun sagan fyrirgefa þeim.
Ekki misskilja mig, Saddam Hussein hefur skelfilega hluti á samviskunni. En ef við viljum draga menn fyrir dóm ættu engir málsaðilar að vera dregnir undan, það ætti ekki að hylma yfir með neinum. Í sanngjörnum réttarhöldum væru CIA og bandarísk yfirvöld látin svara til saka fyrir að útvega Saddam og Baath-flokknum eiturgas og efnavopn. Til hvers? Til að hafa sem garðskraut? Aldeilis ekki. Til að beita þeim gegn Írönum og þáverandi illmenni, Ayatollah Khomeni. Seinna skerst í odda með Bandaríkjastjórn og Íraksstjórn og þá verður Saddam vondi kallinn. Rétt eins og Stalín, bin Laden, Khomeini og Castro og fleiri á undan.
Við þurfum alltaf að hafa einhvern óvin. Ef hann fyrirfinnst ekki, búum við hann til.
Auk þess eru þeir fyrirtaks blórabögglar.
Bandaríkjastjórn þyrfti að svara til saka fyrir ólögmætt stríð, háð í skjóli lyga og blekkinga. Gereyðingarvopn sem fundust aldrei. Meint tengsl Saddams við Al-Qaida sem hafa heldur aldrei sannast.
Bandaríkjastjórn þyrfti þá einnig að svara til saka fyrir margítrekuð brot á Genfarsáttmála um meðferð stríðsfanga. Það var ekki fyrr en seint og um síðir að hin allra mildasta ríkistjórn hins frjálsa heims lýsti Saddam Hussein stríðsfanga. Það var eftir að þeir sýndu myndir af honum þar sem hann er dreginn upp úr holu og myndir þar sem rifið er upp á honum ginið og þar sem hann er aflúsaður eins og rakki
Ekki einungis er þetta óviðeigandi og siðlaust heldur brýtur það á réttindum stríðsfanga samkvæmt Genfarsáttmála að niðurlægja hann, . Samt birtist ekki sú frétt um Saddam að þessar myndir séu ekki enn notaðar.
Í réttarríkjum er miðað við að sé maður tekinn fastur eigi hann rétt á að vera ákærður og umsvifalaust sé réttað í máli hans. Máli Saddams hefur hins vegar verið skotið á frest býsna lengi

Væri Bandarískum stjórnvöldum raunverulega umhugað um að Saddam Hussein fengi sanngjörn réttarhöld hefðu þeir ekki tvínónað við að draga hann fyrir alþjóðlega stríðsglæpadómstólinn. Í stað þess framselja þeir hann dómstól með vægast sagt vafasama lögsögu og lög að baki sér. Hann er seldur í hendur óvina sinna og það hlakkar í þeim við tilhugsunina um höfuð hans á stjaka.


Loks þyrfti Bandaríkjastjórn að svara til saka vegna atburðanna í Abu Ghraib-fangelsinu. Heimsbyggðin hryllti sig af viðbjóði þegar myndirnar þaðan birtust. Það er þó ekki einsdæmi, né verk nokkurra ruglaðra fangavarða. Það er fyrir löngu sýnt og sannað. Skýrsla Amnesty sýnir að þetta hefur viðgengist lengi, enn fremur hafa játningar málsaðila staðfest þetta. Þetta eru í raun „hefðbundin vinnubrögð“
Samanbergrein Uri Avnery „Busharon: „Niðurtalningin“, sem Morgunblaðið birti á miðopnu 29. maí sl. Enginn virðist þurfa að súpa seyðið af þessu. Allir þvo hendur sínar. „Við vissum ekki“, „þetta voru mistök“, „...fylgdum fyrirmælum“. Eða; „Gott og vel, við erum sekir en komumst upp með það“. Rumsfeld, sem auðvitað er sekur, verður blóraböggull allrar stjórnarinnar, en hinir sleppa. Hann tekur á sig syndir þeirra án þess að þurfa að sæta viðurlögunum og heldur embætti.
Í Nürnbergréttarhöldunum var staðfest að ódæðismenn gætu ekki firrt sig ábyrgð með því að segjast einungis hafa hlýtt fyrirmælum.
Ef rétta á yfir Saddam Hussein skulu allir sekir vera dregnir fyrir lögmætan dómstól og látnir svara til saka fyrir gjörðir sínar.

Lag dagsins: Symphony með Olympiu (Sigurjón Kjartansson). Magnað lag. Hafi það einhvern tíman farið milli mála þá er Sigurjón Kjartansson frábær tónlistarmaður.

HAM-lög eins og Transylvania Animalia, Partýbær, Trúbroðasleikjari auk Tvíhöfðalaga á borð við Let me be your uncle tonight og Tvíhöfðalagið eru jafnframt til vitnis um ágæti þessa manns.

(Der lustigste Wits der welt :D )

-Wenn ist das Nunstruck git und Slotermeyer?
-Ja!...Beiherhund das Oder die Flipperwaldt gersput.

Var á fyrstu næturvaktinni minni í nótt. Maður var nokkuð uppvakinn undir lok vaktar. Eftir nokkrar mínútur fer ég á tónleika með Deep Purple :):D
Svo er næturvakt hálf tólf svo ég gæti þurft að fara fyrr.
Highway Star, Maybe I'm a Leo, Smoke On The Water og Lazy af plötunni Machine Head búin að vera í spilun hjá mér.

All right, hold on tight, I´m a highway staaaaaaaaaaaar

Here comes the sun do do do do
Here comes the sunand I say
it´s all right... :)

Af veðri, vinnu, Deep Purple og Kris Kristofferson;

Já, það er sannarlega búið að vera ljómandi veður undanfarið. Ég átti frí í dag og gatt því notið þess vel þó ég drattaðist seint úr bólinu. Var bara á rölti í veðurblíðunni í dag auk þess að lesa í Yfir Ebrofljótinu. Nú á ég 26 síður eftir. Búinn að vinna sjö daga í röð, svo þetta var afar kærkomið. Er á morgun-og næturvakt á morgun. Fattaði hins vegar í dag að Deep Purple tónleikarnir (sem ég á miða á) eru á fimmtudaginn, en þá er ég á næturvakt. Vonandi að ég get átt vaktaskipti við einhvern.
Ég bið ykkur ananrs að afsaka bloggleysi mitt undanfarið, því ollu leti, annir og ritstífla. Auk þess sem blogger-síðan var í einhverri serðingu. Ég skal nú reyna að bæta úr því.

Bróðir minn kær bauð mér á tónleika Kris Kristofferson um daginn og kann ég honum bestu þakkir fyrir. Við komum nokkuð seint og náðum í skottið á KK, sem hitaði upp ásamt Ríó Tríó. Hann brást ekki fremur en fyrri daginn, flutti tvö-þrjú lög sem ég þekkti ekki, afbragðs lög engu að síður, og loks kallaði hann systur sína Elleni Kristjánsdóttur upp og sungu þau hið yndislega og ljúfsára When I Think of Angels
Loks var svo komið að manninum sjálfum. Ég hafði satt að segja varla heyrt neitt með honum, að mér vitandi en heillaðist gjörsamlega af honum. Ég bloggaði áður um raddir sem hafa sterk áhrif og það á sannarlega við um Kris. Það sem stendur upp úr hjá mér í minningu þessa kvölds er...fegurð. Rödd hans var rödd hinna smáðu, samúð með lítilmagnanum og utangarðsfólki, ádeila á hatur, falsáróður, og styrjaldarbrölt (svo dæmi sé tekið) og boðskapur friðar. Hann spannaði nánast allan ferill sinn og að mínu mati er hann jafn mikið ljóðskáld og tónlistarmaður, djúpir pólítískir en um leið myndrænir textar sem vekja mann til vitundar, hann vílar ekki fyrir sér að gagnrýna það sem aflaga er í þjóðfélaginu og hreinskilnin og einlægnin skein í gegn.
Ég hef lengi haft gaman að kántrí-og þjóðlagatónlist en ólíkt því sem getur oft gerst með slíka tónlist varð tónlist Kris aldrei afkáraleg eða hjákátleg, með fagurri tónlist, djúpum textum, og hógværð og einlægni lyfti hann um leið þessari tónlist á æðra stig.
Það gekk svo sem ekki alveg hnökralaust, hann þurfti að stilla gítarinn og sneri á e-um stað munnhörpunni öfugt en hann gerði góðlátlegt grín að því. Og þegar til allra tónleikanna er litið skipta ein eða tvær feilnótur ekki miklu.
Eins fannst mér Magnús Ólafsson/Bjössi bolla ekki eiga vel heima sem kynnir á þessum tónleikum. Ég var ekki kominn á tónleika til að sjá trúðslæti eða kjánalegan neðanbeltishúmor (sem ég slapp blessunarlega að mestu við, en heyrði síðar af). Vissulega var skondin gamansagan af Johnny Cash og Kris en undir lokin þegar fólk sat í andakt yfir einu seinustu laganna og hlustaði þögult og hugfangið á tónlistina var karlinn (Magnús) að reyna svifla höndunum eins og til að stjórna fjöldaklappi. Það fannst mér vægast sagt ekki viðeigandi.
Ánægjulegt að tókst að fylla höllina. Og fallegt í endann þegar lýsingin minnti á blóðrautt sólarlag.
Allt í allt voru þetta stórkostlegir tónleikar og ég fór af þeim með yl í hjarta og breitt bros á vör. Nú munum við bræður eflaust keppast um að kaupa plötur með kappanum. Ég þakka Vésteini, KK og Kris Kristofferson ógleymanlega stund.

Jæja, mér er víst hollast að ganga til náða núna. Góða nótt.

Ég er kominn í vinnu. Loksins! Dögum mínum sem auðnuleysingja og afætu á samfélaginu er lokið, alla vegana í bili.
Ég vinn núna á Hrafnistu í Hafnarfirði í aðhlynningu, þriðja degi mínum er lokið og ég er núna í helgarfríi. Svo mun ég vinna fimm daga vikunnar og verð á vakt aðra hvora helgi.
So far, so good.

Ég kann vel við mig í vinnunni og þykir sérlega ánægjulegt hve vel er hugsað um fólkið og mikið gert fyrir það. Það syngur og dansar og það yljar manni óneitanlega um hjartarætur að sjá þau skemmta sér svona vel.


-And now for something completely different.
Sönn ferðasaga frá Hafnarfirði til Reykjavíkur

Börn geta verið yndisleg og bjartir sólargeislar í grámóskulegt líf manns. En þau geta líka verið hávær öskrandi og frek bévítans kvikindi.

Ég kynntist seinni sortinni í strætó á leið heim úr vinnu í gær. Dauðuppgefinn eftir langann dag og slitróttan svefn um nóttina steig ég inn í vagninn og sökkti mér í sætið og vonaðist til að geta fengið mér eilítinn hænublund þar til við kæmum á áfangastað. Rétt hjá mér sat kona með tvo krakkagrislinga kerru. Ég sá ekki framan í ófétin svo fyrir mér hljómaði þetta eins og tvíhöfða beljandi ófreskja, spúandi eldi og eimyrju sem konan réði ekkert við. Krakkarnir öskruðu og grenjuðu, (frekjugrenj nota bene og krókódílatár) svo undir tók í sjálfrennireiðinni
Samtalið var eflaust eitthvað á þessa leið:

Kona: (óstyrkri mjúkri röddu): Eh... mannstu eftir svörtu kisunni sem við sáum í dag?
Kornabarn (digurbarkalega): NEI!!! HÚN VAR HVÍT!!!
Seinni hvítvoðungur: HVÍT!!! HRÍÍÍÍÍÍÍÍN!!!!!!
Ég: Urrrrghhhhhhh....
Kona: Svo voru fuglar og kið skoppandi um tún og engi...
Kornabarnið (valdmannslega): NEI!!!!
Hvítvoðungurinn: GRENJJJ
Barnakór: VÆÆÆÆÆÆÆL!!!
Kona: Olfert, viltu fá húfuna? Mannstu eftir rauðu húfunni?
Kornabarn: Já, gemmér, gamla herfa!!! Væææææææl!!!!!
Ég: Gnnnnyyyyyaaaaaaarrrgghhhh!!!

Konan hafði enga stjórn á þessu, börnin voru eins og.. fullir dvergar eða eitthvað (með fullri virðingu fyrir dvergum)! Konan brosti vandræðalega og leit flóttalega í kring um sig. Ég sendi þeim morðaugnaráð og hugsaði þessari indælu fjölskyldu þegjandi þörfina.

Mikið væri nú gott ef börn væru eins og sjónvörp, maður gæti bara skipt um stöð eða sett á mute. Þangað til verða heftiplástrarnir að duga.

En það leiðir okkur að öðru. Ábyrgðin er auðvitað foreldranna. Og það er munur á að vera góður við börn og láta allt eftir þeim. Þetta bar öll einkenni hins síðara. Maður verður einfaldlega að vera ákveðinn stundum, annars læra börnin það að þau fái ALLT sem þau vilja, verða frekari og frekari og umturnast í litlar ófreskjur. Þetta er allt spurning um rétta félagsmótun, börn fæðast ekki sem hálftröll en með röngu uppeldi geta þau orðið það.Og ég get ekki trúað að nokkur foreldri vilji að barnið þeirra verði að litlum þurs, þannig að best er að byrgja brunninn strax áður en barnið fellur í hann.

Það gladdi mig að sjá ljóð í þýðingu Magnúsar Ásgeirssonar á bloggi Ariönu, samið af Herman Bang.

Ég var einmitt þeirrar gæfu aðnjótandi að fá safn ljóðaþýðinga hans í stúdentsgjöf, og þykir mér afar vænt um það.
Magnús Ásgeirson er einstakur þýðandi, eflaust sá besti sem Ísland hefur alið. Og oft taka þýðingar hans frumverkinu fram, er þar hin dásamlega þýðing hans á Síðasta blóminu eftir James Thurber skýrasta dæmið, hann setur það í bundið mál, sem var ekki í upphaflega ljóðinu og af þvílíkri list að undur er á að líta.

Á þeim tíma á þessum síðustu tímum ófriðar, fordóma, falsáróðurs, múgsefjunar og haturs
er gott að hugsa til þess að til voru, og enn eru til menn sem vilja breyta heiminum til hins betra og telja sig geta það með verkum sínum. Jafnvel þó heimurinn hlusti ekki ávallt, að til sé rödd sem talar til fjöldans með bón og áköllun um frið og náungakærleika. Meðal þeirra verka sem hafa haft sterkastan áhrifamátt í friðarboðskap og ádeilu að mínu mati og hafa snert mig mest eru til að mynda Guernica eftir Pablo Picasso, 1984 og Animal Farm eftir George Orwell. Í kvikmyndum er það tvímælalaust lokasenan í The Great Dictator, ræðan þar sem Chaplin kastar frá sér gerfinu og talr frá hjartanu og er það ávarp aldarinnar.
Ég pósta henni eflaust einhvern tíman seinna. Eins mætti nefna Litla prinsinn eftir Anthoine De Saint-Éxupéry og síðast en ekki síst The Pianist eftir Wladyslaw Szpilman. Af íslenskum bókum mætti helst nefna Yfir Ebrofljótið (sem ég er að lesa núna) og Gerplu (sem ég hef reyndar ekki enn lesið).

Þessi dæmisaga og viðvörun Thurbers er eitt eftirlætisljóð mitt og verður vonandi til umhugsunar. Áður en það verður of seint. Því blóðþorsti, bráðlyndi og styrjaldaræði mannsins gæti loks orðið okkur öllum að fjörtjóni. Þó er eilítill vonarneisti ef við varðveitum blómið. Þess má til gamans geta að Utangarðsmenn gerðu lag við þetta ljóð og gerðu vel.
Thurber tileinkaði ljóðið dóttur sinni, í voninni að hennar veröld yrði betri en hans. En í raun er það tileinkað mannkyninu öllu.
Ég kann því miður ekki að pósta myndum á síðuna , því gaman hefði verið að hafa einfaldar en tjáningarríkar myndir Thurbers með. Megi blómið ávallt eiga sér stað í brjóstum mannanna.



Síðasta blómið


Undir XIII alheimsfrið
(eins og fólk mun kannast við),

eftir blóðug öfugspor
endasteyptist menning vor.

Heimsbyggð öll var eydd að grunni
uppi stóð ei tré með runni.

Bældir heimsins blómsturgarðar
brotnir heimsins minnisvarðar.

lægra en dýr með loðinn bjór
lagðist mannkind smá og stór.

Horfnir von með hlýðni þrotna
hundar sviku lánadrottna.

Sótti á bágstatt mannkyn margur
meinkvikinda stefnivargur

Músík-, bóka og myndalaus
manneskjan sat með kindarhus,
gleði-,dáða- og girndarlaus.

Glötunin virtist þindarlaus...

Pótentdátar XIII stríðsins,
tórandi enn á meðal lýðsins
mundu orðið ekki par
út af hverju stríðið var.

Hvort til annars drós og drengur
dreymnum augum renndu ei lengur
heldur gláptust öndverð á
Ástin sjálf var lögst í dá....

Ein síns liðs á víðavangi
vorkvöld eitt var telpa á gangi
og hún fann á sínu sveimi:

Síðasta blóm í heimi

Heim hún stökk, þá sögu að segja,
að síðasta blómið væri að deyja.

Ungum pilti út í haga,
einum fannst það markverð saga.

Saman forðuðu sveinn og meyja
síðasta blóminu frá að deyja.

Í heimsókn komu að heilsa því,
hunangsfluga og kólíbrí.

Bráðum urðu blómin tvö,
og blómin tvö að fjórum,
fimm, sex, sjö... ...
og síðast að breiðum stórum.

Laufgast tók hvert tré og lundur.
(Telpan fékk sér snyrtingu).

Piltinum fannst hún alheimsundur.
Ástin var í birtingu

Börnin tóku að hoppa og hlæja,
hnellin, keik og létt á brá.

Hundar snéru heim til bæja
(hefði verið að ræða um þá).

Ungi maðurinn framtaksfús
fór að byggja úr steinum hús,

og senn fóru allir að hlaða og hýsa,
og heimsins byggðir að endurrísa,

og söngvar lífsins upphófust enn,

og fram komu fiðlarar
og fjölbragðamágusar
og skraddarar og skóarar
og skáld og listamenn,
höggmeistarar og hugvitsmenn
og hermenn!


Og aftur komu ofurstar
og aftur risu upp kafteinar
og majórar og marskálkar
og mannkynslausnarar!

Niðri í dölum, fram til fjalla
fók sér dreifði um veröld alla.

En fyrr en varði fjallahyggja
fór að sækja á dalabyggja.

og þeir sem áttu heima á hæðum
hugann sveigðu að lægri gæðum.

Lýðinn ærðu í lygaskaki
lausnararnir, með guði að baki.
uns eftir skamma hríð
hófst alheimsstríð.

Í stríði því var öllu eytt
ekki neitt lifði af þann lokadóm

nema einn piltur

nema ein telpa

nema eitt blóm



Friður sé með ykkur
-Einar

Með þessa vafasömu stöðu sem virðist komin upp um stöðu þings, forseta og ríkisstjórnar tel ég þjóðráð að við sendum bænaskrár til bræðra okkar í austri og lýsum yfir eindregnum vilja og samhug Íslendinga þess efnis að játast sínum fornu drottnurum aftur á hönd. Við vorum þvinguð undir danskins slekt en var það með samþykki góðra höfðingja og stórbokka Frónarfoldu að við játuðumst undir vorn sanna arfakonung og herra eftir að bændur höfðu flogist á af meiri heift en áður hafði þekkst í nýlendu þeirri sem vorum herra tilheyrir réttilega með guðs lögum og befalíngsbréfum og vér nefnum Ísland. En vegna gjálífis, græðgi og taumlausrar frygðar niðja hans, sem getið er í fróðum bókum sem varðveitt eru í skjalasöfnum hans majestæts, vorum við beygð undir stjórn fláráðra arðræningja og búskussa og máttum þola marga svívirðu og nauð næstu aldir.
Vér hyllum þig, Haraldur V Glücksburg foringi vor og sómaskjöldur. Megi dýrðarröðull þinn lýsa oss til framtíðar og frama undir náðugri leiðstjórn þinni.
Heyr bæn barns!

Fyrir hönd hinnar íslensku þjóðar ritað að Hólatorgi 4 þann þriðja júni á því herrans ári 2004 samkvæmt guðs og þjóðar vilja
Einar Steinn Valgarðsson
stúdent frá lærða skólanum á því sama herrans ári 2004.

Nú er forseti búinn að synja lagafrumvarpinu um eignarhald á fjölmiðlum, í fyrsta sinn í 60 ár, síðan lýðveldið var stofnað. Þetta þykja mér miklar fréttir, þó að maður sé á báðum áttum hvernig ber að taka þeim. Það fer hins vegar ekki á milli mála að við lifum á sögulegum tímum og hvernig sem fer verður spennandi að fylgjast með.


Ég finn mig hins vegar knúinn til að leiðrétta Arngrím vin minn og reyndar algengan miskilning á valdi forseta.

Forseti hefur ekki neitunarvald. Neitunarvald (veto) fellst í því að t.d. forseti/þjóðhöfðingi/ræðismaður eða e-r neiti að skrifa undir lög og þá ná þau ekki að ganga.

Forseti hefur ekki veto og hefur aldrei haft. Það er ekki svo að synji hann staðfestingar nái lög ekki fram að ganga, það geta þau gert. Hins vegar getur hann (af því er virðist) skotið málinu til þjóðaratkvæðagreiðslu (sem myndi þá reyna á í fyrsta skipti hér) og þá getur þjóðin kosið með eða á móti.

Þetta er tvennt sem ekki ber að rugla saman og ég er ekki sammála Agga um að það megi nota þetta orðalag eins frjálslega og hann virðist vilja gera, með fullri virðingu fyrir frænda mínum. Þetta er einfaldlega ekki sami hluturinn og verður það ekkert fremur þó að einhverjir telji það.
Rétt eins og læmingi breitist ekki í rottu þó svo að mér finnist þau lík.

Ég játa það hins vegar að þetta er óheppilegt orðalag, því neitunarvald er þýðing á veto og hér að ofan hef ég reynt að skýra það orð. Og það vald hefur forseti aldrei haft.
Málskotsréttur finnst mér fínt orð, þá fer ekki á milli mála hvað við er átt og verður enginn vafasamur ruglingur á hugtökum sem fela ólíka merkingu og innihald í sér.

Ég óska landsmönnum friðar og velvirðingar

Einar

Fiðrildið brýst út úr púpunni. Hrafninn klekst úr eggi og krunkar sína fegurstu söngva. Glymur í hömrum og áin fossar auri. Mildur þytur í rökkvuðum skóg.
Stjarna tindrar í myrkrinu, döggin glitrar. Ljósberi morgunsins.
Kolbíturinn er risinn úr öskustónni og horfir út í dreirrauðan bjarmann. Hann lifir, hann andar hann elskar.
Askan er horfin en glóðin logar í brjóstinu.


Ég er stúdent. Útskrifaður úr lærða skólanum sem hefur verið mér annað heimili og hof í 4 ár. Eins og áður sagði eru eilítið blendnar tilfinningar sem vakna en vil ég gjarnan þakka skólanum, kennurum og ekki síst samnemendum mínum, félögum og vinum frábæra vetur. Ég segi það kannski ekki eins oft og mér bæri en þið eruð mér einstaklega dýrmæt og mér þykir óskaplega vænt um ykkur öll. Og ég óska stúdentum til hamingju (guð má vita hvað ég hef oft óskað sjálfum mér til hamingju, hehe)!

Þessir síðustu dagar hafa einkennst mjög af taumlausri gleði og glaumi. Ég hef tekið eilítinn Leonardo Di Caprio á þetta ala Titanic. Þetta er... yndisleg tilfinning. Gleði, hamingja og náungakærleikur flæðir um mig.
Athöfnin var afar góð sérlega skemmtilegur fyrsti ræðumaður, held að hann hafi verið e-ð 60-ára stúdent. Ég hef alltaf haft gaman af góðum, hlýjum og skondnum endurminningum frá menntaskólaárunum.
Og sú stund að standa þarna með húfuna í þvögunni, með prófskírteinið í hönd, það er stund sem líður æva úr minni. Gaudinn... Faunan... Og allir geislandi eins og nýslegnir túskildingar. ;)

Myndatakan tók dulítinn tíma og allir eflaust orðnir allfrosnir í framan, hélaðar grímur og sultardropi á nefi, hehehe.
Neinei, hún var fín.


Einvalalið var samankomið í veisluna, hún var stórkostleg og aldrei þessu vant þekkti ég flesta, hehe.
Eða svo ég vitni í sjálfan mig:

...hittast á
halir og snótir
Vel er vinafundur.

Fljótt tókust á leikar, kyrjað var hátt við raust og var þá hornið látið ganga svo óminnishegrinn fló okkur í hugarsali.
Mjög var ég þá úr heimi hallur...

Indæl er eftirpartý-stemmning einnig þegar við fóstbræður Aggi, Bragi og Vésteinn auk Heiðu og Elvars sitjum í kvöldrökkri við sumbl og andaktugar hugleiðingar. Glóir á bikarinn og sindra dreggjar.

Partýið hjá Helga var einnig þrumugott og kann ég honum og fjölskyldu bestu þakkir fyrir.
Þaðan haldið í bæinn að mála hann rauðan.
BLOOD-COLORRED!!! Múhúhúhúhahahahaha!
Framhald síðar....
(og lesendur bíða með öndina í hálsinum-kvakk!)

...lítill fugl hvíslar mér svo í eyra að ég sé kominn með svefngalsa. Það að ég sé farinn að eiga í hrókasamræðum við garghænsn gæti verið vísbending þess efnis... ;)

Andaktugi ungi maðurinn gengur á vordegi meðfram ströndinni. Sjávarfuglar sveima yfir lygnu hafinu, svalur andvarinn fellur á kinnar hans. Grámóskuleg ský þekja himnininn, aðeins fölbleikur augnsteinn á himni, dauf skíman. Hús vakna af doða og teygja úr sér að baki honum.
Skínandi beinhvítt fley horfir út á hafið. Fölur silfurbjarmi lýsir. Býr sig til ferðar hvíslandi raddir feigðar bergmála úr þokunni handan við endimörk tímans
kalla það ofan í langferð
Regnið steypist niður
Það bíður staðfast hinstu ferðar til eilífðar


Nú sér fyrir endann á prófunum. Munnleg enska var í dag og munnleg íslenska á morgun. Svo lýkur skólanum. Ekki laust við að það séu í senn blendar tilfinningar; gleði og fögnuður yfir loknum áfanga og ákefð eftir því sem nú tekur við, en einnig söknuður, viðskilnaður við gamlan vin sinn annað heimili, Menntaskólann í Reykjavík ásamt öllum minningunum sem maður á frá skólagöngu sinni hér, sem munu ylja manni um ókomin ár.
Ég hef mikið hlustað á The Rolling Stones undanfarið og læt hér fylgja smá brot úr Mixed Emotions:

You're not the only one
With mixed emotions
You're not the only ship
Adrift on this ocean


Ég fór á frumsýningu söngleiksins Edith Piaf í Þjóðleikhúsinu með pabba og hafði afar gaman að. Afbragðsgóð sýning þar á ferð. Og sérstaklega var Brynhildur Guðjónsdóttir ógleymanleg í aðalhlutverkinu. Hún var sannarlega stjarna sýningarinnar. Það vakti um leið áhuga minn að kynna mér betur þessa stórkostlegu söngkonu (þ.e. Piaf, en báðar eru þær auðvitað stórkostlegar). Og maður er satt best að segja alveg dolfallinn. Það er þessi tilfinning, þessi einlægni, hlýja, dramatík innlifun og kynþokki í söng hennar, hún syngur frá innstu hjartarótum.
Þessi lýsing ætti reyndar eins við Brynhildi, því hún söng sannarlega frá hjarta og sál.
Mig langar einnig til að kynna mér lífshlaup Edith Piaf betur, verða mér kannski út um ævisögu hennar. Það er ljóst að hún hefur verið einstæð manneskja.

2 1/2 tími í viðskiptafræðipróf. Jíha!
Annars er það ákveðið að ég skíri fyrsta son minn Tímgil (tímgill=hóstakirtill). ,,Tímgill Einarsson". Hljómar vel, ekki satt?
Eins hef ég hugleitt að fyrsta dóttir mín skuli heita Högnun.
Getur beygst eins og... Þórunn?

Við manmma vorum einmitt að nefna skemmtileg nöfn í gær, svo sem Ýr Eir og Þöll Dögg. Mamma stakk einnig upp á Nánd, Duld og Heild.
Dreif og Jata kæmu einnig til greina. Systkinin Viðar og Dreif. Múhúhaha! :Þ
Nojæja. Nóg komið af rugli. Læralæra. Helvítis páfagaukslærdómur. Polly wants a cracker.

Gleðilegt sumar!

Í dag, þriðjudag, var síðasti skóladagurinn. Hann gekk nokkuð skemmtilega fyrir sig og ekki laust við að maður muni sakna margs úr skólanum og frá árunum hér. Bestu árin manns liðin. Það batnar sumsé ekki heldur mun nú allt fara hríðversnandi úr þessu. En það er óþarfi að sýta Björn bónda strax heldur réttara að gleðjast yfir mey að morgni. Dagurinn í dag var skemmtilegur, fórum m.a. á kaffihús með Eydísi félagsfræðikennara og sungum Alouette hjá Eydísi frönskukennara.
Þegar ég var lítill hélt ég að þetta lag væri um skíðaferð, (sbr. ,,Alúetta, ó ég var að detta") enda var því haldið að okkur hvítvoðungunum í Ísaksskóla og nöprum sannleik miskunnarlausrar fæðukeðju haldið leyndum fyrir okkur. Þetta lag er sumsé um reytingu fugls, fasana, að ég held. Je te plumerai. Ég plokka þig. Je te pumerai le dos, le bec, o.s.frv., fætur, háls goggur, you name it. Sumsé mjög skemmtilegt.

Í dag var mér veitt viðurkenning fyrir félagsstörf í MR, ég er, sem sagt, embættismaður ársins. Það gladdi mitt gamla hjarta. Ég vil þakka samstarfsfólki mínu og ykkur öllum fyrir góðan vetur, en nú er kominn síðasti vetrardagur.

Dimissio á morgun...
Valete studia!

DV = félagslegir klámhundar

Ég er einn af þeim sem finnst vinnubrögð DV ómerkileg. Mér finnst ómerkilegt að velta sér upp úr saur þjóðfélagsins. DV er orðið slúðursnepill og eys menn auri.
Fréttirnar eru lágkúrulegar. Til að mynda "Grétars-málið": Heilsíðumynd á forsíðu af kærustu hins meinta ógæfumanns með fyrirsögninni Kærastan heimsótti Grétar í fangelsið!

Í fyrsta lagi: Hverjum stendur ekki á sama?

Kærastan fyrirgefur Grétari allt. -- Jamm, og Friðrik Weishappel keypti sér nýjan jeppa. Fjórhjóladrifinn, heyrði ég.

Í öðru lagi: DV er ekki í aðstöðu til að dæma aðra. Samanber lögregluskýrsluna alræmdu. Sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum, hmm?
Málið var ennþá í rannsókn og menn undir grun og einhver lekur til DV trúnaðarupplýsingum sem lögum samkvæmt eiga að vera milli málsaðila og réttarkerfis. DV birtir hana eins og ekkert sé og truflar vinnslu málsins.
Lengi lifi réttlætið! "Lekandinn" er sakhæfur en ekki DV!
Hver sem er getur lesið þetta en einungis má sakfella "lekandann" á meðan DV-snáparnir eru stikkfrí.
Þessir menn virðast svífast einskis til að rakka niður náungann. Upp í hugann koma orð í líkingu við "rógtungur" og "trosberar". Aðgát skal höfð í nærveru sálar, hmm?

Tökum til að mynda mál Kára Stefánssonar. Hann er sakaður um peningaþvætti. Í stað þess að leggja fram kæru fer slefberi með orðróminn í blöðin og DV birtir á forsíðu fullyrðingu þess efnis. Hvað varð um regluna "saklaus unns sekt er sönnuð"? Þeir hafa ekkert áþreifanlegt fyrir sér en taka sér dómsvald og sverta mannorð hans.
Þetta er ekki einsdæmi, iðulega er sora slegið upp á forsíðu.
Til að mynda var maður nýlega kærður fyir kynmök við drengi. Áður en var búið að dæma í málinu var búð að birta nafn hans og mynd. Þannig hefur hann verið brennimerktur. Eins og í villta vestrinu þegar menn voru skotnir fyrst og spurðir svo.

Ekkert virðist vera heilagt, hvorki einkalíf, mannorð né sanngirni.

Ég held að forstöðumenn DV megi sannarlega taka boðskap og speki Hávamála sér til fyrirmyndar:

Fróður sá þykist
er fregna kann
og segja ið sama
eyvitu leyna
megu ýta synir
því er gengur um guma

Ærna mælir
sá er æva þegir
staðlausu stafi
hraðmælt tunga
nema haldendur eigi
oft sér ógott um getur.

(Ef einhver skilur ekki gullaldarorðfarið þá getur sá hinn sama flett upp í orðabók!)

Nú er orðið ár og dagur síðan ég hef síðast bloggað. Þetta gengur auðvitað ekki lengur. Ég vil nú síst að þessi síða lognist út af og geyspi golunni, hverfi yfir móðuna miklu á Karons fleyi og drekki dauðann úr glasi á hinstu örlaganótt á meðan blóðrauðir sólstafir blinda tómar augntóftir. Kyndum dansinn, í nótt skín máni og eldtungur loga.

Jájá, maður er bara kominn í stuð! ;)

Margt hefur á daga drifið, í raun of margt til að tjói að nefna það hér. Við erum á fullu að æfa í kórnum, mikið af skemmtilegum lögum, m.a. West Side Story eins og áður hefur komið fram og lög úr Hárinu. Þar hefur einnig nýtt lag bæst í sarpinn.
Þarf náttúrulega vart að taka fram að það er æðislega gaman að syngja þetta. Í dag hlustuðum við svo á nokkur lög af disknum (uprunaleg uppfærsla) og það var vægast sagt tilkomumikið! Kórusinn og beat-ið, falleg en rokkuð tónlist en um leið með krafti og attitjúd þar sem það átti við. Og rytminn mjög grúví, nánast ómögulegt annað en að fara að hreyfa sig eftir tónlistinni. Gífurlegt púður í þessu.
Diddi fiðla kemur svo á þriðjudaginn. Hann var náttúrulega í Náttúru á sínum tíma, en þeir önnuðust einmitt hljófæraleik í Hárinu, þegar það var fyrst sett upp hér á landi.
Mig hefur alltaf langað til að geta nálgast eitthvað með Náttúru. Ég veit að einungis ein plata með þeim hefur komið út á vínil, en hún virðist hvergi fáanleg. Mjög ergilegt, sérstaklega þegar maður hefur heyrt það mikið lof um sveitina. Eins veit ég ekki hvort fleiri upptökur séu til en þær sem komu út á plötunni.
Jæja, ef einhver ætti að vita það þá væri það Diddi sjálfur.

Jamm, svo var auðvitað fiðluballið um daginn í Iðnói, og það var æðislegt. Skemmtilegasta og besta ball sem ég hef farið á í MR.

Við héldum vel heppnað bókmenntakvöld um daginn. Andri Snæ Magnússon og Hjört Pálsson til að lesa úr verkum sínum, Álfrún Gunnlaugsdóttir las úr yfir Ebrofljótið, Bragi Ólafsson las úr Við hinir einkennisklæddu og Hallgrímur Helgason las úr Þetta er allt að koma.

Fór annars á leiksýninguna og hafði afar gaman að. Afskaplega skemmtileg og frumleg sýning. Svo fór ég auðvitað á frumsýningu Lodds á Herranótt og sá Kvennó-sýninguna Glæstir tímar. Allar sýningarnar fundust mér afbragðs góðar. Doddi og Tótla léku bæði í Kvennó sýningunni og stóðu sig með stakri prýði.
Ég hef ekki enn lesið Þetta er allt að koma en hún er nú ofarlega á leslistanum mínum.

Jájá, nú er maður kominn í frí, en um leið er óhugnarlega stutt í stúdentspróf í Íslensku. Ekki það að efnið sé neitt leiðinlegt per se (tja, máske leiðinlegt að taka próf í því), en andsvíti mikið og nokkrir dagar eru þegar farnir í mest lítið.
Ég verð því að taka mér tak.

Hitti loks Agga og Alla eftir heillangan viðkilnað og fórum við á kenderí og spiluðum Tivial Pursuit auk þess að fíflast eins og vanvitar. Gaman gaman. Ég var í öðru sæti, vantaði eina köku upp á. Þá var Aggi reyndar háfsofnaður.

All things must pass. Nú er ekki annað að sjá en embættisferill minn í kvikmyndadeild sem ég hef gengt í tvo vetur sé senn á enda. Því ég sé ekki fram á að margir geti séð sér fært að mæta á sýningu vikuna fyri dimmissio.

Síðasta kvöldið var mjög vel heppnað. Það var vel mætt og afar góður andi. Þá sýndum við Monty Python-myndina Life Of Brian. Það var annars orðið langt síðan að ég sjálfur sá hana en hún er í miklu uppáhaldi hjá mér, eins og allar Monty Python-myndirnar enda ein fyndnasta og skemmtilegasta mynd sem gerð hefur verið.

Smá skemmtileg tilvitnun ;)

Brian: I'm not the Messiah! Will you please listen? I am not the Messiah, do you understand?! Honestly!
Girl: Only the true Messiah denies His divinity.
Brian: What?! Well, what sort of chance does that give me? All right! I am the Messiah!
Followers: He is! He is the Messiah!
Brian: Now, fuck off!
[silence]
Arthur: How shall we fuck off, O Lord?



Ég fór um daginn á Háskólakynninguna og var hún mjög áhugaverð og fræðandi. Þarna upplýkst manni heimur af endalausum möguleikum, og hvert öðru meira spennandi. Nú er maður farinn að spá í framtíðinni, hvað maður vill gera við líf sitt. En það háir mér dálítið að vera sveimhugi í þessum efnum, sjái ég eitthvað nýtt, sem ég hef máske aldrei spáð í áður þá ver maður að hugleiða möguleikana á því. Til að mynda var kona á heimspekideild að kynna mér japönsku, og gat tengt gagn námsins við fjölmargt, Japan í dag, viðskipti, kúltúr, blablabla....
Og þegar hún hafði einu sinni náð mér á sitt band ætlaði hún sko ekkert að sleppa mér og lét dæluna ganga, í örugglega hálftíma eða wsvo og ég hummandi og jánkandi eitthvað ,,áhugavert...”.
En ég vappaði fram og aftur og skoðaði hitt og þetta. Enn er það svo að ég hef mest áhuga á húmanískum fræðum hvers konar og þess háttar. Sagnfræðin togar í mig og eins er ég afar spenntur fyrir bókmenntafræði. Einnig er það að fögin hafa að geyma ótal skemmtilega undirflokka og kúrsa en auðvitað flækir það um leið valið. Það er svo margt skemmtilegt sem kemur til greina. T.a.m. er hægt að velja kvikmyndafræði sem undirkúrs af bókmenntunum. Það held ég að gæti átt vel við mig, enda kvikmyndaáhugamaður mikill og vandlátur grúskari (spyrjið bara Dodda, hann hefur oft þurft að bíða í klukkutíma eftir að ég geti náðarsamlegast fundið einhverja mynd sem ég get sæst á). Mér þætti líka gaman að helga mig íslenskum bókmenntum en það virðist ekki vera boðið upp á þær á bókmenntadeild. Til þess þarf að fara í íslensku. Það vona ég að ég gæti einhvern veginn tekið þær án þess að þurfa að taka málfræðina líka, alla vegana vekur hún ekki jafn mikið áhuga minn.
Annað sem ég hef alvarlega velt fyrir mér eru heimspeki, félagsfræði og allmenn trúarbragðafræði. Trúarbragðafræðin er tekin sem aukafag til 30 eininga.
Ég hef ávallt haft áhuga á framandi trúarbrögðum og eins norrænni goðafræði, alltént síðan ég las fyrst Goð og garpa og síðar Goð menn og meinnvætti er ég var hvítvoðungur í blautu barnsbeini.
Svo getur svo sem vel verið að maður fari í eitthvað allt annað. Leiklistarbakterían nagar alltaf eitthvað og eins Kvikmyndaskóli Íslands.
Ætli ég endi ekki bara sem eilífðarstúdent, afæta á samfélaginu, hehe.


Jájá, maður er búinn að vera merkilega heppinn með veður síðustu daga. Só og sumarblíða. Það er vonandi að vorið sé komið til að vera en annars er allra veðra von hér á Fróni og skipast fljótt veður í lofti, eins og dæmin sanna. Á nokkuð stuttum tíma hefur svissað frá góðu veðri yfir í regn, síðan snjó, síðan slyddu, gott veður frost, o.s.frv. Magnað.

Auk þess að þurfa að læra á morgun og fara í síðasta gítartímann þarf ég að laga til í námspappírum mínum. Fellingafjöllin hrannast upp og foreldrar mínir eru alveg að fara úr hárum yfir svínastíunni. En ég er að vinna í þessu, gallinn er bara að magnið er yfirþyrmandi og hægara sagt en gert að flokka þetta allt.

Með þessu áframhaldi ætti ég kannski að breyta nafni þessarar síðu í ,,Letibloggarinn"...