Lag dagsins: Symphony með Olympiu (Sigurjón Kjartansson). Magnað lag. Hafi það einhvern tíman farið milli mála þá er Sigurjón Kjartansson frábær tónlistarmaður.

HAM-lög eins og Transylvania Animalia, Partýbær, Trúbroðasleikjari auk Tvíhöfðalaga á borð við Let me be your uncle tonight og Tvíhöfðalagið eru jafnframt til vitnis um ágæti þessa manns.

(Der lustigste Wits der welt :D )

-Wenn ist das Nunstruck git und Slotermeyer?
-Ja!...Beiherhund das Oder die Flipperwaldt gersput.

Var á fyrstu næturvaktinni minni í nótt. Maður var nokkuð uppvakinn undir lok vaktar. Eftir nokkrar mínútur fer ég á tónleika með Deep Purple :):D
Svo er næturvakt hálf tólf svo ég gæti þurft að fara fyrr.
Highway Star, Maybe I'm a Leo, Smoke On The Water og Lazy af plötunni Machine Head búin að vera í spilun hjá mér.

All right, hold on tight, I´m a highway staaaaaaaaaaaar

Here comes the sun do do do do
Here comes the sunand I say
it´s all right... :)

Af veðri, vinnu, Deep Purple og Kris Kristofferson;

Já, það er sannarlega búið að vera ljómandi veður undanfarið. Ég átti frí í dag og gatt því notið þess vel þó ég drattaðist seint úr bólinu. Var bara á rölti í veðurblíðunni í dag auk þess að lesa í Yfir Ebrofljótinu. Nú á ég 26 síður eftir. Búinn að vinna sjö daga í röð, svo þetta var afar kærkomið. Er á morgun-og næturvakt á morgun. Fattaði hins vegar í dag að Deep Purple tónleikarnir (sem ég á miða á) eru á fimmtudaginn, en þá er ég á næturvakt. Vonandi að ég get átt vaktaskipti við einhvern.
Ég bið ykkur ananrs að afsaka bloggleysi mitt undanfarið, því ollu leti, annir og ritstífla. Auk þess sem blogger-síðan var í einhverri serðingu. Ég skal nú reyna að bæta úr því.

Bróðir minn kær bauð mér á tónleika Kris Kristofferson um daginn og kann ég honum bestu þakkir fyrir. Við komum nokkuð seint og náðum í skottið á KK, sem hitaði upp ásamt Ríó Tríó. Hann brást ekki fremur en fyrri daginn, flutti tvö-þrjú lög sem ég þekkti ekki, afbragðs lög engu að síður, og loks kallaði hann systur sína Elleni Kristjánsdóttur upp og sungu þau hið yndislega og ljúfsára When I Think of Angels
Loks var svo komið að manninum sjálfum. Ég hafði satt að segja varla heyrt neitt með honum, að mér vitandi en heillaðist gjörsamlega af honum. Ég bloggaði áður um raddir sem hafa sterk áhrif og það á sannarlega við um Kris. Það sem stendur upp úr hjá mér í minningu þessa kvölds er...fegurð. Rödd hans var rödd hinna smáðu, samúð með lítilmagnanum og utangarðsfólki, ádeila á hatur, falsáróður, og styrjaldarbrölt (svo dæmi sé tekið) og boðskapur friðar. Hann spannaði nánast allan ferill sinn og að mínu mati er hann jafn mikið ljóðskáld og tónlistarmaður, djúpir pólítískir en um leið myndrænir textar sem vekja mann til vitundar, hann vílar ekki fyrir sér að gagnrýna það sem aflaga er í þjóðfélaginu og hreinskilnin og einlægnin skein í gegn.
Ég hef lengi haft gaman að kántrí-og þjóðlagatónlist en ólíkt því sem getur oft gerst með slíka tónlist varð tónlist Kris aldrei afkáraleg eða hjákátleg, með fagurri tónlist, djúpum textum, og hógværð og einlægni lyfti hann um leið þessari tónlist á æðra stig.
Það gekk svo sem ekki alveg hnökralaust, hann þurfti að stilla gítarinn og sneri á e-um stað munnhörpunni öfugt en hann gerði góðlátlegt grín að því. Og þegar til allra tónleikanna er litið skipta ein eða tvær feilnótur ekki miklu.
Eins fannst mér Magnús Ólafsson/Bjössi bolla ekki eiga vel heima sem kynnir á þessum tónleikum. Ég var ekki kominn á tónleika til að sjá trúðslæti eða kjánalegan neðanbeltishúmor (sem ég slapp blessunarlega að mestu við, en heyrði síðar af). Vissulega var skondin gamansagan af Johnny Cash og Kris en undir lokin þegar fólk sat í andakt yfir einu seinustu laganna og hlustaði þögult og hugfangið á tónlistina var karlinn (Magnús) að reyna svifla höndunum eins og til að stjórna fjöldaklappi. Það fannst mér vægast sagt ekki viðeigandi.
Ánægjulegt að tókst að fylla höllina. Og fallegt í endann þegar lýsingin minnti á blóðrautt sólarlag.
Allt í allt voru þetta stórkostlegir tónleikar og ég fór af þeim með yl í hjarta og breitt bros á vör. Nú munum við bræður eflaust keppast um að kaupa plötur með kappanum. Ég þakka Vésteini, KK og Kris Kristofferson ógleymanlega stund.

Jæja, mér er víst hollast að ganga til náða núna. Góða nótt.

Ég er kominn í vinnu. Loksins! Dögum mínum sem auðnuleysingja og afætu á samfélaginu er lokið, alla vegana í bili.
Ég vinn núna á Hrafnistu í Hafnarfirði í aðhlynningu, þriðja degi mínum er lokið og ég er núna í helgarfríi. Svo mun ég vinna fimm daga vikunnar og verð á vakt aðra hvora helgi.
So far, so good.

Ég kann vel við mig í vinnunni og þykir sérlega ánægjulegt hve vel er hugsað um fólkið og mikið gert fyrir það. Það syngur og dansar og það yljar manni óneitanlega um hjartarætur að sjá þau skemmta sér svona vel.


-And now for something completely different.
Sönn ferðasaga frá Hafnarfirði til Reykjavíkur

Börn geta verið yndisleg og bjartir sólargeislar í grámóskulegt líf manns. En þau geta líka verið hávær öskrandi og frek bévítans kvikindi.

Ég kynntist seinni sortinni í strætó á leið heim úr vinnu í gær. Dauðuppgefinn eftir langann dag og slitróttan svefn um nóttina steig ég inn í vagninn og sökkti mér í sætið og vonaðist til að geta fengið mér eilítinn hænublund þar til við kæmum á áfangastað. Rétt hjá mér sat kona með tvo krakkagrislinga kerru. Ég sá ekki framan í ófétin svo fyrir mér hljómaði þetta eins og tvíhöfða beljandi ófreskja, spúandi eldi og eimyrju sem konan réði ekkert við. Krakkarnir öskruðu og grenjuðu, (frekjugrenj nota bene og krókódílatár) svo undir tók í sjálfrennireiðinni
Samtalið var eflaust eitthvað á þessa leið:

Kona: (óstyrkri mjúkri röddu): Eh... mannstu eftir svörtu kisunni sem við sáum í dag?
Kornabarn (digurbarkalega): NEI!!! HÚN VAR HVÍT!!!
Seinni hvítvoðungur: HVÍT!!! HRÍÍÍÍÍÍÍÍN!!!!!!
Ég: Urrrrghhhhhhh....
Kona: Svo voru fuglar og kið skoppandi um tún og engi...
Kornabarnið (valdmannslega): NEI!!!!
Hvítvoðungurinn: GRENJJJ
Barnakór: VÆÆÆÆÆÆÆL!!!
Kona: Olfert, viltu fá húfuna? Mannstu eftir rauðu húfunni?
Kornabarn: Já, gemmér, gamla herfa!!! Væææææææl!!!!!
Ég: Gnnnnyyyyyaaaaaaarrrgghhhh!!!

Konan hafði enga stjórn á þessu, börnin voru eins og.. fullir dvergar eða eitthvað (með fullri virðingu fyrir dvergum)! Konan brosti vandræðalega og leit flóttalega í kring um sig. Ég sendi þeim morðaugnaráð og hugsaði þessari indælu fjölskyldu þegjandi þörfina.

Mikið væri nú gott ef börn væru eins og sjónvörp, maður gæti bara skipt um stöð eða sett á mute. Þangað til verða heftiplástrarnir að duga.

En það leiðir okkur að öðru. Ábyrgðin er auðvitað foreldranna. Og það er munur á að vera góður við börn og láta allt eftir þeim. Þetta bar öll einkenni hins síðara. Maður verður einfaldlega að vera ákveðinn stundum, annars læra börnin það að þau fái ALLT sem þau vilja, verða frekari og frekari og umturnast í litlar ófreskjur. Þetta er allt spurning um rétta félagsmótun, börn fæðast ekki sem hálftröll en með röngu uppeldi geta þau orðið það.Og ég get ekki trúað að nokkur foreldri vilji að barnið þeirra verði að litlum þurs, þannig að best er að byrgja brunninn strax áður en barnið fellur í hann.

Það gladdi mig að sjá ljóð í þýðingu Magnúsar Ásgeirssonar á bloggi Ariönu, samið af Herman Bang.

Ég var einmitt þeirrar gæfu aðnjótandi að fá safn ljóðaþýðinga hans í stúdentsgjöf, og þykir mér afar vænt um það.
Magnús Ásgeirson er einstakur þýðandi, eflaust sá besti sem Ísland hefur alið. Og oft taka þýðingar hans frumverkinu fram, er þar hin dásamlega þýðing hans á Síðasta blóminu eftir James Thurber skýrasta dæmið, hann setur það í bundið mál, sem var ekki í upphaflega ljóðinu og af þvílíkri list að undur er á að líta.

Á þeim tíma á þessum síðustu tímum ófriðar, fordóma, falsáróðurs, múgsefjunar og haturs
er gott að hugsa til þess að til voru, og enn eru til menn sem vilja breyta heiminum til hins betra og telja sig geta það með verkum sínum. Jafnvel þó heimurinn hlusti ekki ávallt, að til sé rödd sem talar til fjöldans með bón og áköllun um frið og náungakærleika. Meðal þeirra verka sem hafa haft sterkastan áhrifamátt í friðarboðskap og ádeilu að mínu mati og hafa snert mig mest eru til að mynda Guernica eftir Pablo Picasso, 1984 og Animal Farm eftir George Orwell. Í kvikmyndum er það tvímælalaust lokasenan í The Great Dictator, ræðan þar sem Chaplin kastar frá sér gerfinu og talr frá hjartanu og er það ávarp aldarinnar.
Ég pósta henni eflaust einhvern tíman seinna. Eins mætti nefna Litla prinsinn eftir Anthoine De Saint-Éxupéry og síðast en ekki síst The Pianist eftir Wladyslaw Szpilman. Af íslenskum bókum mætti helst nefna Yfir Ebrofljótið (sem ég er að lesa núna) og Gerplu (sem ég hef reyndar ekki enn lesið).

Þessi dæmisaga og viðvörun Thurbers er eitt eftirlætisljóð mitt og verður vonandi til umhugsunar. Áður en það verður of seint. Því blóðþorsti, bráðlyndi og styrjaldaræði mannsins gæti loks orðið okkur öllum að fjörtjóni. Þó er eilítill vonarneisti ef við varðveitum blómið. Þess má til gamans geta að Utangarðsmenn gerðu lag við þetta ljóð og gerðu vel.
Thurber tileinkaði ljóðið dóttur sinni, í voninni að hennar veröld yrði betri en hans. En í raun er það tileinkað mannkyninu öllu.
Ég kann því miður ekki að pósta myndum á síðuna , því gaman hefði verið að hafa einfaldar en tjáningarríkar myndir Thurbers með. Megi blómið ávallt eiga sér stað í brjóstum mannanna.



Síðasta blómið


Undir XIII alheimsfrið
(eins og fólk mun kannast við),

eftir blóðug öfugspor
endasteyptist menning vor.

Heimsbyggð öll var eydd að grunni
uppi stóð ei tré með runni.

Bældir heimsins blómsturgarðar
brotnir heimsins minnisvarðar.

lægra en dýr með loðinn bjór
lagðist mannkind smá og stór.

Horfnir von með hlýðni þrotna
hundar sviku lánadrottna.

Sótti á bágstatt mannkyn margur
meinkvikinda stefnivargur

Músík-, bóka og myndalaus
manneskjan sat með kindarhus,
gleði-,dáða- og girndarlaus.

Glötunin virtist þindarlaus...

Pótentdátar XIII stríðsins,
tórandi enn á meðal lýðsins
mundu orðið ekki par
út af hverju stríðið var.

Hvort til annars drós og drengur
dreymnum augum renndu ei lengur
heldur gláptust öndverð á
Ástin sjálf var lögst í dá....

Ein síns liðs á víðavangi
vorkvöld eitt var telpa á gangi
og hún fann á sínu sveimi:

Síðasta blóm í heimi

Heim hún stökk, þá sögu að segja,
að síðasta blómið væri að deyja.

Ungum pilti út í haga,
einum fannst það markverð saga.

Saman forðuðu sveinn og meyja
síðasta blóminu frá að deyja.

Í heimsókn komu að heilsa því,
hunangsfluga og kólíbrí.

Bráðum urðu blómin tvö,
og blómin tvö að fjórum,
fimm, sex, sjö... ...
og síðast að breiðum stórum.

Laufgast tók hvert tré og lundur.
(Telpan fékk sér snyrtingu).

Piltinum fannst hún alheimsundur.
Ástin var í birtingu

Börnin tóku að hoppa og hlæja,
hnellin, keik og létt á brá.

Hundar snéru heim til bæja
(hefði verið að ræða um þá).

Ungi maðurinn framtaksfús
fór að byggja úr steinum hús,

og senn fóru allir að hlaða og hýsa,
og heimsins byggðir að endurrísa,

og söngvar lífsins upphófust enn,

og fram komu fiðlarar
og fjölbragðamágusar
og skraddarar og skóarar
og skáld og listamenn,
höggmeistarar og hugvitsmenn
og hermenn!


Og aftur komu ofurstar
og aftur risu upp kafteinar
og majórar og marskálkar
og mannkynslausnarar!

Niðri í dölum, fram til fjalla
fók sér dreifði um veröld alla.

En fyrr en varði fjallahyggja
fór að sækja á dalabyggja.

og þeir sem áttu heima á hæðum
hugann sveigðu að lægri gæðum.

Lýðinn ærðu í lygaskaki
lausnararnir, með guði að baki.
uns eftir skamma hríð
hófst alheimsstríð.

Í stríði því var öllu eytt
ekki neitt lifði af þann lokadóm

nema einn piltur

nema ein telpa

nema eitt blóm



Friður sé með ykkur
-Einar

Með þessa vafasömu stöðu sem virðist komin upp um stöðu þings, forseta og ríkisstjórnar tel ég þjóðráð að við sendum bænaskrár til bræðra okkar í austri og lýsum yfir eindregnum vilja og samhug Íslendinga þess efnis að játast sínum fornu drottnurum aftur á hönd. Við vorum þvinguð undir danskins slekt en var það með samþykki góðra höfðingja og stórbokka Frónarfoldu að við játuðumst undir vorn sanna arfakonung og herra eftir að bændur höfðu flogist á af meiri heift en áður hafði þekkst í nýlendu þeirri sem vorum herra tilheyrir réttilega með guðs lögum og befalíngsbréfum og vér nefnum Ísland. En vegna gjálífis, græðgi og taumlausrar frygðar niðja hans, sem getið er í fróðum bókum sem varðveitt eru í skjalasöfnum hans majestæts, vorum við beygð undir stjórn fláráðra arðræningja og búskussa og máttum þola marga svívirðu og nauð næstu aldir.
Vér hyllum þig, Haraldur V Glücksburg foringi vor og sómaskjöldur. Megi dýrðarröðull þinn lýsa oss til framtíðar og frama undir náðugri leiðstjórn þinni.
Heyr bæn barns!

Fyrir hönd hinnar íslensku þjóðar ritað að Hólatorgi 4 þann þriðja júni á því herrans ári 2004 samkvæmt guðs og þjóðar vilja
Einar Steinn Valgarðsson
stúdent frá lærða skólanum á því sama herrans ári 2004.

Nú er forseti búinn að synja lagafrumvarpinu um eignarhald á fjölmiðlum, í fyrsta sinn í 60 ár, síðan lýðveldið var stofnað. Þetta þykja mér miklar fréttir, þó að maður sé á báðum áttum hvernig ber að taka þeim. Það fer hins vegar ekki á milli mála að við lifum á sögulegum tímum og hvernig sem fer verður spennandi að fylgjast með.


Ég finn mig hins vegar knúinn til að leiðrétta Arngrím vin minn og reyndar algengan miskilning á valdi forseta.

Forseti hefur ekki neitunarvald. Neitunarvald (veto) fellst í því að t.d. forseti/þjóðhöfðingi/ræðismaður eða e-r neiti að skrifa undir lög og þá ná þau ekki að ganga.

Forseti hefur ekki veto og hefur aldrei haft. Það er ekki svo að synji hann staðfestingar nái lög ekki fram að ganga, það geta þau gert. Hins vegar getur hann (af því er virðist) skotið málinu til þjóðaratkvæðagreiðslu (sem myndi þá reyna á í fyrsta skipti hér) og þá getur þjóðin kosið með eða á móti.

Þetta er tvennt sem ekki ber að rugla saman og ég er ekki sammála Agga um að það megi nota þetta orðalag eins frjálslega og hann virðist vilja gera, með fullri virðingu fyrir frænda mínum. Þetta er einfaldlega ekki sami hluturinn og verður það ekkert fremur þó að einhverjir telji það.
Rétt eins og læmingi breitist ekki í rottu þó svo að mér finnist þau lík.

Ég játa það hins vegar að þetta er óheppilegt orðalag, því neitunarvald er þýðing á veto og hér að ofan hef ég reynt að skýra það orð. Og það vald hefur forseti aldrei haft.
Málskotsréttur finnst mér fínt orð, þá fer ekki á milli mála hvað við er átt og verður enginn vafasamur ruglingur á hugtökum sem fela ólíka merkingu og innihald í sér.

Ég óska landsmönnum friðar og velvirðingar

Einar

Fiðrildið brýst út úr púpunni. Hrafninn klekst úr eggi og krunkar sína fegurstu söngva. Glymur í hömrum og áin fossar auri. Mildur þytur í rökkvuðum skóg.
Stjarna tindrar í myrkrinu, döggin glitrar. Ljósberi morgunsins.
Kolbíturinn er risinn úr öskustónni og horfir út í dreirrauðan bjarmann. Hann lifir, hann andar hann elskar.
Askan er horfin en glóðin logar í brjóstinu.


Ég er stúdent. Útskrifaður úr lærða skólanum sem hefur verið mér annað heimili og hof í 4 ár. Eins og áður sagði eru eilítið blendnar tilfinningar sem vakna en vil ég gjarnan þakka skólanum, kennurum og ekki síst samnemendum mínum, félögum og vinum frábæra vetur. Ég segi það kannski ekki eins oft og mér bæri en þið eruð mér einstaklega dýrmæt og mér þykir óskaplega vænt um ykkur öll. Og ég óska stúdentum til hamingju (guð má vita hvað ég hef oft óskað sjálfum mér til hamingju, hehe)!

Þessir síðustu dagar hafa einkennst mjög af taumlausri gleði og glaumi. Ég hef tekið eilítinn Leonardo Di Caprio á þetta ala Titanic. Þetta er... yndisleg tilfinning. Gleði, hamingja og náungakærleikur flæðir um mig.
Athöfnin var afar góð sérlega skemmtilegur fyrsti ræðumaður, held að hann hafi verið e-ð 60-ára stúdent. Ég hef alltaf haft gaman af góðum, hlýjum og skondnum endurminningum frá menntaskólaárunum.
Og sú stund að standa þarna með húfuna í þvögunni, með prófskírteinið í hönd, það er stund sem líður æva úr minni. Gaudinn... Faunan... Og allir geislandi eins og nýslegnir túskildingar. ;)

Myndatakan tók dulítinn tíma og allir eflaust orðnir allfrosnir í framan, hélaðar grímur og sultardropi á nefi, hehehe.
Neinei, hún var fín.


Einvalalið var samankomið í veisluna, hún var stórkostleg og aldrei þessu vant þekkti ég flesta, hehe.
Eða svo ég vitni í sjálfan mig:

...hittast á
halir og snótir
Vel er vinafundur.

Fljótt tókust á leikar, kyrjað var hátt við raust og var þá hornið látið ganga svo óminnishegrinn fló okkur í hugarsali.
Mjög var ég þá úr heimi hallur...

Indæl er eftirpartý-stemmning einnig þegar við fóstbræður Aggi, Bragi og Vésteinn auk Heiðu og Elvars sitjum í kvöldrökkri við sumbl og andaktugar hugleiðingar. Glóir á bikarinn og sindra dreggjar.

Partýið hjá Helga var einnig þrumugott og kann ég honum og fjölskyldu bestu þakkir fyrir.
Þaðan haldið í bæinn að mála hann rauðan.
BLOOD-COLORRED!!! Múhúhúhúhahahahaha!
Framhald síðar....
(og lesendur bíða með öndina í hálsinum-kvakk!)

...lítill fugl hvíslar mér svo í eyra að ég sé kominn með svefngalsa. Það að ég sé farinn að eiga í hrókasamræðum við garghænsn gæti verið vísbending þess efnis... ;)

Andaktugi ungi maðurinn gengur á vordegi meðfram ströndinni. Sjávarfuglar sveima yfir lygnu hafinu, svalur andvarinn fellur á kinnar hans. Grámóskuleg ský þekja himnininn, aðeins fölbleikur augnsteinn á himni, dauf skíman. Hús vakna af doða og teygja úr sér að baki honum.
Skínandi beinhvítt fley horfir út á hafið. Fölur silfurbjarmi lýsir. Býr sig til ferðar hvíslandi raddir feigðar bergmála úr þokunni handan við endimörk tímans
kalla það ofan í langferð
Regnið steypist niður
Það bíður staðfast hinstu ferðar til eilífðar


Nú sér fyrir endann á prófunum. Munnleg enska var í dag og munnleg íslenska á morgun. Svo lýkur skólanum. Ekki laust við að það séu í senn blendar tilfinningar; gleði og fögnuður yfir loknum áfanga og ákefð eftir því sem nú tekur við, en einnig söknuður, viðskilnaður við gamlan vin sinn annað heimili, Menntaskólann í Reykjavík ásamt öllum minningunum sem maður á frá skólagöngu sinni hér, sem munu ylja manni um ókomin ár.
Ég hef mikið hlustað á The Rolling Stones undanfarið og læt hér fylgja smá brot úr Mixed Emotions:

You're not the only one
With mixed emotions
You're not the only ship
Adrift on this ocean


Ég fór á frumsýningu söngleiksins Edith Piaf í Þjóðleikhúsinu með pabba og hafði afar gaman að. Afbragðsgóð sýning þar á ferð. Og sérstaklega var Brynhildur Guðjónsdóttir ógleymanleg í aðalhlutverkinu. Hún var sannarlega stjarna sýningarinnar. Það vakti um leið áhuga minn að kynna mér betur þessa stórkostlegu söngkonu (þ.e. Piaf, en báðar eru þær auðvitað stórkostlegar). Og maður er satt best að segja alveg dolfallinn. Það er þessi tilfinning, þessi einlægni, hlýja, dramatík innlifun og kynþokki í söng hennar, hún syngur frá innstu hjartarótum.
Þessi lýsing ætti reyndar eins við Brynhildi, því hún söng sannarlega frá hjarta og sál.
Mig langar einnig til að kynna mér lífshlaup Edith Piaf betur, verða mér kannski út um ævisögu hennar. Það er ljóst að hún hefur verið einstæð manneskja.

2 1/2 tími í viðskiptafræðipróf. Jíha!
Annars er það ákveðið að ég skíri fyrsta son minn Tímgil (tímgill=hóstakirtill). ,,Tímgill Einarsson". Hljómar vel, ekki satt?
Eins hef ég hugleitt að fyrsta dóttir mín skuli heita Högnun.
Getur beygst eins og... Þórunn?

Við manmma vorum einmitt að nefna skemmtileg nöfn í gær, svo sem Ýr Eir og Þöll Dögg. Mamma stakk einnig upp á Nánd, Duld og Heild.
Dreif og Jata kæmu einnig til greina. Systkinin Viðar og Dreif. Múhúhaha! :Þ
Nojæja. Nóg komið af rugli. Læralæra. Helvítis páfagaukslærdómur. Polly wants a cracker.

Gleðilegt sumar!

Í dag, þriðjudag, var síðasti skóladagurinn. Hann gekk nokkuð skemmtilega fyrir sig og ekki laust við að maður muni sakna margs úr skólanum og frá árunum hér. Bestu árin manns liðin. Það batnar sumsé ekki heldur mun nú allt fara hríðversnandi úr þessu. En það er óþarfi að sýta Björn bónda strax heldur réttara að gleðjast yfir mey að morgni. Dagurinn í dag var skemmtilegur, fórum m.a. á kaffihús með Eydísi félagsfræðikennara og sungum Alouette hjá Eydísi frönskukennara.
Þegar ég var lítill hélt ég að þetta lag væri um skíðaferð, (sbr. ,,Alúetta, ó ég var að detta") enda var því haldið að okkur hvítvoðungunum í Ísaksskóla og nöprum sannleik miskunnarlausrar fæðukeðju haldið leyndum fyrir okkur. Þetta lag er sumsé um reytingu fugls, fasana, að ég held. Je te plumerai. Ég plokka þig. Je te pumerai le dos, le bec, o.s.frv., fætur, háls goggur, you name it. Sumsé mjög skemmtilegt.

Í dag var mér veitt viðurkenning fyrir félagsstörf í MR, ég er, sem sagt, embættismaður ársins. Það gladdi mitt gamla hjarta. Ég vil þakka samstarfsfólki mínu og ykkur öllum fyrir góðan vetur, en nú er kominn síðasti vetrardagur.

Dimissio á morgun...
Valete studia!

DV = félagslegir klámhundar

Ég er einn af þeim sem finnst vinnubrögð DV ómerkileg. Mér finnst ómerkilegt að velta sér upp úr saur þjóðfélagsins. DV er orðið slúðursnepill og eys menn auri.
Fréttirnar eru lágkúrulegar. Til að mynda "Grétars-málið": Heilsíðumynd á forsíðu af kærustu hins meinta ógæfumanns með fyrirsögninni Kærastan heimsótti Grétar í fangelsið!

Í fyrsta lagi: Hverjum stendur ekki á sama?

Kærastan fyrirgefur Grétari allt. -- Jamm, og Friðrik Weishappel keypti sér nýjan jeppa. Fjórhjóladrifinn, heyrði ég.

Í öðru lagi: DV er ekki í aðstöðu til að dæma aðra. Samanber lögregluskýrsluna alræmdu. Sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum, hmm?
Málið var ennþá í rannsókn og menn undir grun og einhver lekur til DV trúnaðarupplýsingum sem lögum samkvæmt eiga að vera milli málsaðila og réttarkerfis. DV birtir hana eins og ekkert sé og truflar vinnslu málsins.
Lengi lifi réttlætið! "Lekandinn" er sakhæfur en ekki DV!
Hver sem er getur lesið þetta en einungis má sakfella "lekandann" á meðan DV-snáparnir eru stikkfrí.
Þessir menn virðast svífast einskis til að rakka niður náungann. Upp í hugann koma orð í líkingu við "rógtungur" og "trosberar". Aðgát skal höfð í nærveru sálar, hmm?

Tökum til að mynda mál Kára Stefánssonar. Hann er sakaður um peningaþvætti. Í stað þess að leggja fram kæru fer slefberi með orðróminn í blöðin og DV birtir á forsíðu fullyrðingu þess efnis. Hvað varð um regluna "saklaus unns sekt er sönnuð"? Þeir hafa ekkert áþreifanlegt fyrir sér en taka sér dómsvald og sverta mannorð hans.
Þetta er ekki einsdæmi, iðulega er sora slegið upp á forsíðu.
Til að mynda var maður nýlega kærður fyir kynmök við drengi. Áður en var búið að dæma í málinu var búð að birta nafn hans og mynd. Þannig hefur hann verið brennimerktur. Eins og í villta vestrinu þegar menn voru skotnir fyrst og spurðir svo.

Ekkert virðist vera heilagt, hvorki einkalíf, mannorð né sanngirni.

Ég held að forstöðumenn DV megi sannarlega taka boðskap og speki Hávamála sér til fyrirmyndar:

Fróður sá þykist
er fregna kann
og segja ið sama
eyvitu leyna
megu ýta synir
því er gengur um guma

Ærna mælir
sá er æva þegir
staðlausu stafi
hraðmælt tunga
nema haldendur eigi
oft sér ógott um getur.

(Ef einhver skilur ekki gullaldarorðfarið þá getur sá hinn sama flett upp í orðabók!)

Nú er orðið ár og dagur síðan ég hef síðast bloggað. Þetta gengur auðvitað ekki lengur. Ég vil nú síst að þessi síða lognist út af og geyspi golunni, hverfi yfir móðuna miklu á Karons fleyi og drekki dauðann úr glasi á hinstu örlaganótt á meðan blóðrauðir sólstafir blinda tómar augntóftir. Kyndum dansinn, í nótt skín máni og eldtungur loga.

Jájá, maður er bara kominn í stuð! ;)

Margt hefur á daga drifið, í raun of margt til að tjói að nefna það hér. Við erum á fullu að æfa í kórnum, mikið af skemmtilegum lögum, m.a. West Side Story eins og áður hefur komið fram og lög úr Hárinu. Þar hefur einnig nýtt lag bæst í sarpinn.
Þarf náttúrulega vart að taka fram að það er æðislega gaman að syngja þetta. Í dag hlustuðum við svo á nokkur lög af disknum (uprunaleg uppfærsla) og það var vægast sagt tilkomumikið! Kórusinn og beat-ið, falleg en rokkuð tónlist en um leið með krafti og attitjúd þar sem það átti við. Og rytminn mjög grúví, nánast ómögulegt annað en að fara að hreyfa sig eftir tónlistinni. Gífurlegt púður í þessu.
Diddi fiðla kemur svo á þriðjudaginn. Hann var náttúrulega í Náttúru á sínum tíma, en þeir önnuðust einmitt hljófæraleik í Hárinu, þegar það var fyrst sett upp hér á landi.
Mig hefur alltaf langað til að geta nálgast eitthvað með Náttúru. Ég veit að einungis ein plata með þeim hefur komið út á vínil, en hún virðist hvergi fáanleg. Mjög ergilegt, sérstaklega þegar maður hefur heyrt það mikið lof um sveitina. Eins veit ég ekki hvort fleiri upptökur séu til en þær sem komu út á plötunni.
Jæja, ef einhver ætti að vita það þá væri það Diddi sjálfur.

Jamm, svo var auðvitað fiðluballið um daginn í Iðnói, og það var æðislegt. Skemmtilegasta og besta ball sem ég hef farið á í MR.

Við héldum vel heppnað bókmenntakvöld um daginn. Andri Snæ Magnússon og Hjört Pálsson til að lesa úr verkum sínum, Álfrún Gunnlaugsdóttir las úr yfir Ebrofljótið, Bragi Ólafsson las úr Við hinir einkennisklæddu og Hallgrímur Helgason las úr Þetta er allt að koma.

Fór annars á leiksýninguna og hafði afar gaman að. Afskaplega skemmtileg og frumleg sýning. Svo fór ég auðvitað á frumsýningu Lodds á Herranótt og sá Kvennó-sýninguna Glæstir tímar. Allar sýningarnar fundust mér afbragðs góðar. Doddi og Tótla léku bæði í Kvennó sýningunni og stóðu sig með stakri prýði.
Ég hef ekki enn lesið Þetta er allt að koma en hún er nú ofarlega á leslistanum mínum.

Jájá, nú er maður kominn í frí, en um leið er óhugnarlega stutt í stúdentspróf í Íslensku. Ekki það að efnið sé neitt leiðinlegt per se (tja, máske leiðinlegt að taka próf í því), en andsvíti mikið og nokkrir dagar eru þegar farnir í mest lítið.
Ég verð því að taka mér tak.

Hitti loks Agga og Alla eftir heillangan viðkilnað og fórum við á kenderí og spiluðum Tivial Pursuit auk þess að fíflast eins og vanvitar. Gaman gaman. Ég var í öðru sæti, vantaði eina köku upp á. Þá var Aggi reyndar háfsofnaður.

All things must pass. Nú er ekki annað að sjá en embættisferill minn í kvikmyndadeild sem ég hef gengt í tvo vetur sé senn á enda. Því ég sé ekki fram á að margir geti séð sér fært að mæta á sýningu vikuna fyri dimmissio.

Síðasta kvöldið var mjög vel heppnað. Það var vel mætt og afar góður andi. Þá sýndum við Monty Python-myndina Life Of Brian. Það var annars orðið langt síðan að ég sjálfur sá hana en hún er í miklu uppáhaldi hjá mér, eins og allar Monty Python-myndirnar enda ein fyndnasta og skemmtilegasta mynd sem gerð hefur verið.

Smá skemmtileg tilvitnun ;)

Brian: I'm not the Messiah! Will you please listen? I am not the Messiah, do you understand?! Honestly!
Girl: Only the true Messiah denies His divinity.
Brian: What?! Well, what sort of chance does that give me? All right! I am the Messiah!
Followers: He is! He is the Messiah!
Brian: Now, fuck off!
[silence]
Arthur: How shall we fuck off, O Lord?



Ég fór um daginn á Háskólakynninguna og var hún mjög áhugaverð og fræðandi. Þarna upplýkst manni heimur af endalausum möguleikum, og hvert öðru meira spennandi. Nú er maður farinn að spá í framtíðinni, hvað maður vill gera við líf sitt. En það háir mér dálítið að vera sveimhugi í þessum efnum, sjái ég eitthvað nýtt, sem ég hef máske aldrei spáð í áður þá ver maður að hugleiða möguleikana á því. Til að mynda var kona á heimspekideild að kynna mér japönsku, og gat tengt gagn námsins við fjölmargt, Japan í dag, viðskipti, kúltúr, blablabla....
Og þegar hún hafði einu sinni náð mér á sitt band ætlaði hún sko ekkert að sleppa mér og lét dæluna ganga, í örugglega hálftíma eða wsvo og ég hummandi og jánkandi eitthvað ,,áhugavert...”.
En ég vappaði fram og aftur og skoðaði hitt og þetta. Enn er það svo að ég hef mest áhuga á húmanískum fræðum hvers konar og þess háttar. Sagnfræðin togar í mig og eins er ég afar spenntur fyrir bókmenntafræði. Einnig er það að fögin hafa að geyma ótal skemmtilega undirflokka og kúrsa en auðvitað flækir það um leið valið. Það er svo margt skemmtilegt sem kemur til greina. T.a.m. er hægt að velja kvikmyndafræði sem undirkúrs af bókmenntunum. Það held ég að gæti átt vel við mig, enda kvikmyndaáhugamaður mikill og vandlátur grúskari (spyrjið bara Dodda, hann hefur oft þurft að bíða í klukkutíma eftir að ég geti náðarsamlegast fundið einhverja mynd sem ég get sæst á). Mér þætti líka gaman að helga mig íslenskum bókmenntum en það virðist ekki vera boðið upp á þær á bókmenntadeild. Til þess þarf að fara í íslensku. Það vona ég að ég gæti einhvern veginn tekið þær án þess að þurfa að taka málfræðina líka, alla vegana vekur hún ekki jafn mikið áhuga minn.
Annað sem ég hef alvarlega velt fyrir mér eru heimspeki, félagsfræði og allmenn trúarbragðafræði. Trúarbragðafræðin er tekin sem aukafag til 30 eininga.
Ég hef ávallt haft áhuga á framandi trúarbrögðum og eins norrænni goðafræði, alltént síðan ég las fyrst Goð og garpa og síðar Goð menn og meinnvætti er ég var hvítvoðungur í blautu barnsbeini.
Svo getur svo sem vel verið að maður fari í eitthvað allt annað. Leiklistarbakterían nagar alltaf eitthvað og eins Kvikmyndaskóli Íslands.
Ætli ég endi ekki bara sem eilífðarstúdent, afæta á samfélaginu, hehe.


Jájá, maður er búinn að vera merkilega heppinn með veður síðustu daga. Só og sumarblíða. Það er vonandi að vorið sé komið til að vera en annars er allra veðra von hér á Fróni og skipast fljótt veður í lofti, eins og dæmin sanna. Á nokkuð stuttum tíma hefur svissað frá góðu veðri yfir í regn, síðan snjó, síðan slyddu, gott veður frost, o.s.frv. Magnað.

Auk þess að þurfa að læra á morgun og fara í síðasta gítartímann þarf ég að laga til í námspappírum mínum. Fellingafjöllin hrannast upp og foreldrar mínir eru alveg að fara úr hárum yfir svínastíunni. En ég er að vinna í þessu, gallinn er bara að magnið er yfirþyrmandi og hægara sagt en gert að flokka þetta allt.

Með þessu áframhaldi ætti ég kannski að breyta nafni þessarar síðu í ,,Letibloggarinn"...

Örvæntið ekki kæru lesendur. Ég er ekki dauður úr öllum æðum. En annir og appelsínur hafa þjakað mig lengi. Á morgun er ég til að mynda að fara í viðskiptafræðipróf sem ég kann ekki bofs í.
En nú er að koma páskafrí og vænkast þá vonandi hagur Strympu. Já, ég veit, það er óralangur tími liðinn síðan að ég hef bloggað og margt sem mér brennur á hjarta.

En ég auglýsi það hér að á morgun sínum við hina frábæru mynd Monty Python´s Life Of Brian í Cösu kl 8.
Og nota bene, þetta er EKKI aprílgabb (enda einungis 31. í dag).

Hallóballóskrallósjúddirariralló

Æ, ég held ég fari bara að sofa. Blogga þá fremur eitthvað skemmtilegt á morgun, t.a.m. um besta ball ársins, Fiðluballið. :) :) :D

Ég sé að Dagur hefur hlekkjað mig. Þá hlekkja ég kauða hægra megin á síðunni.
Dag skal að kveldi lofa og mey að morgni. ;D

Djöfull finnst mér asnalegt að þurfi að greiða fyrir að fá að lesa gamlar fréttir í heild sinni á mbl. is. Sérstaklega í ljósi þess að öllum er sama um gömul dagblöð og maður ekki rukkaður fyrir þau.

Mér verður hugsað til The Rolling Stones. ,,Who wants yesterday's papers?"

Já, og meðan ég man: Við unnum MH í Gettu Betur í gær! Jamann! Sérlega góður árangur. Ansi tæpt undir lokin, stóð jafnt og gott ef MH bætti ekki við sig stigi. Svo kom lokaspurninginn, vísbendingaspurning í þremur liðum; maður sem spunnist höfðu miklar goðsögur um, sérlega dauða hans, hann átti að hafa verið skotinn, hafa tekið inn eitur...
og í fyrstu vísbendingu giskaði Atli rétt: Rasputin.
Við unnum. En þeir stóðu sig allir þrír með einstökum ágætum. Djöfull er ég stoltur af þeim. Og svo bara fram, fram, fylking :D

Eftirfarandi er eilítil samantekt á því helsta sem á daga mína hefur drifið undanfarið og ég man eftir. :)


Árshátíðarvikan og árshátíðin sjálf voru mjög skemmtileg. Sunnudag vorum við Einar nafni með Útvarpsþátt dauðans á útvarp Framtíðinni. Einkenndist sá þáttur af djúpum vangaveltum um tilveruna og stöðu mannsins í firrtu nútímasamfélaginu og þjóðfélagsstöðu á öldum ljósvakans auk ljúfra tónna Músiku og allmenns fíflaskapar. Ræddum við um allt frá brjóstmylkingnum Janet Jackson til lýtaðgerða, klámvæðingu, og ég man ekki hvað. Afar skemmtilegt. Langaði að ræða við herra John Kukoma um ástandið í Nígeríu og F.O.O.L.-söfnuðinn en bannað var að hringja til útlanda. Við tókum við áskorunum frá símhringjendum og fengum þrjár áskoranir um að afklæðast að ofan. Og tvær um að hætta að spila þessa andskotans djöflamúsík. Kannski hefði þá verið viðeigandi að spila Highway to Hell afturábak, slátra geit og drekka blóð óspjallaðra arískra meyja. Við afrekuðum hins vegar það að dansa Moonwalkið berir að ofan í beinni útsendingu (webcam).
Það var fyndið.

Miðvikudagurinn var líka ánægjulegur, þá skrapp hópur af valinkunnu andans fólki í Bláa lónið. Þetta voru dulítil viðbrigði fyrir mig, fyrsta skiptið sem ég kom þangað, trúið því eður ei. Hitti Alla og Tótu þar, long time no see vægast sagt og urðu fagnaðarfundir. Þegar við vorum loksins komin þá virtist sem svo að við hefðum ca. klukkutíma, enda misskilningur hjá starfsfólkinu að við ættum að borga 1500 krónur í stað 1000, eins og auglýst hafði verið. Það leystist þó þegar framtíðarfólk kom, fFramtíðin borgaði 500 með á hvern. En þurftum þó að bíða í allav. hálftíma.
Hvað um það, afar gaman í Lóninu, frískaði mann og endurnærði og áttum við afar skemmtilegt kvöld saman. Léttur andi yfir fólki og flipppað feitt. Allir útmakaðir í leir og hljóta að hafa líkst marbendlum úr neðra.
Yndislega gott líka að fara undir ,,fossinn” með háls og herðar, enda hafði ég verið að drepast í báðum, einhver fjárans vöðvabólga.

Á fimmtudagsmorgunn var svo vænsta morgunpartý hjá Mumma. Ásamt sambekkingum var litlu bútunum úr 3. J boðið, stöldruðu þau um stund en fóru svo eitthvað út í bláinn. Gæddum okkur á góðgæti og horfðum á árshátíðarmyndina.

Garðari tókst að toppa sjálfan sig þennan dag. Hann var strax farinn að þamba viský og þegar liðið var á árshátíðarmyndina gaut ég augunum að honum; drengurinn sat í stólnum með steindauður af drykkju og enn með flöskuna í lúkunni. Og svipurinn á honum! Klukkan var hálf tvö. Bravissimó!

Við tókum höndum saman og drösluðum honum inn í herbergi Mumma, þar sem hann seldi upp.
Tókum við einnig tvær bráðskemmtilegar ljósmyndir af honum við þetta tækifæri.

En við urðum einhvern veginn að koma hræinu heim og komum honum (hysjuðum) í bíll Bigga, og svo keyrðum við 3 (ég Gunni og Biggi) hann heim, organdi af hlátri.
Litli bróðir hans var heima, við veltum fyrir okkur hvaða áhrif þetta hefði á hann, en þetta verandi Garðar, hlýtur hann að vera orðinn þaulvanur þessu.

Þótti afar vænt um einlæga og hlýja ræðu Sigurbjarnar Einarssonar biskups í Háskólabíó. Hann er elsti núlifandi forseti Framtíðinnar.

MR myndin var snilld sem ævinlega. Sérstaklega fór Atli á kostum sem Ernst Müller, seljandi aflátsbréf fyrir framan Landakotskirkju.

Um kvöldið var svo partý hjá Gunna. Það var gamant. 6.bekkingar og þriðjubekkingar. Patatíogpatata. Meiribjórmeiribjórmeiribjór. Röflandi um hitt og þetta. Drukkið og djammað. Fyndast var þó að heyra í Garðari, sem var risinn frá dauðum eins og Lasarus forðum, eitthvað á þessa leið: ,,Jájá, ég drakk dálítið mikið í morgun, en drapst samt ekkert. Það eru bara aumingjar sem drepast". Minnir svo að hann hafi sagst hafa labbað heim þegar hann var búinn að drekka nægju sína eftir partýið.
Tíhíhí. :Þ

Þaðan ekið á árshátíðina og slett úr klaufum. Hún var ansvíti skemmtileg. :D
Síðasta árshátíðin mín í Lærða skólanum. Jet Black Joe spilaði og ástmögur þjóðarinnar, Kalli Bjarni söng einnig en Páll Óskar þeytti skífum (söng máske líka, þá hef ég misst af því). Djammað og djúsað fram á nótt. Sumsé: Geðveikt!
Varð einnig vitni að því eftir ballið þegar gæslan tók byttu sem hafði verið að abbast upp á ýmsa, skellti henni í jörðina og fleygði honum í gám.
Ó, þetta mannkyn!


Ásdís og Inga héldu saman upp á afmæli sitt um daginn og þar var mikið stuð. Þar var samankomið mikið af góðu fólki og mikill glaumur og gleði. Siggi hafði lent í spjalli við miðaldra Bandarískan karl að nafni Richard. Hann var snælduruglaður. Röflaði um ,,kerlingar” með mannalátum og var farinn að gefa ungum stúlkum hýrt auga. Dirty old man. Þruglaði kvennafarsmontsögur, hékk utan í okkur og reyndi við stelpurnar. Maðurinn með reynsluna, leggjandi okkur lífsreglurnar. Ekki ósvipaður George W. Bush í útliti, hehe.


Núna um helgina kláraði ég The Song Of Names og átti að skila ritgerð á Mánudag. Föstudagsnóttina vakti ég og reyndi að koma upp beinagrind að henni, skrifaði ýmsa punkta en ekkert samhengi. Svo fór meirihluti Laugardagsins í hana.
Þessa helgi (Laugardag) var kórinn að æfa í Kaldárseli, ég komst fyrst um tíuleitið en kom það ekki að sök, það var kvöldvaka og einnig æft daginn eftir. Ég var þá smama og búinn með ritgerðina.
Ferðin var æðisleg, vöktum fram á rauða nótt við leiki, skemmtun og ærslagang, (t.a.m. Brennó og stórfiskaleik) en gátum einnig tekið því notarlega, glamrað á gítar, sungið og hlegið.
Þannig leið nóttin við glaum og gleði þangað til fólk fór að tkaka á sig náðir. Ég kíkti á stjörnurnar áður en ég fór að sofa, þær voru einstaklega skærar þessa nótt og ekki laust við að maður fylltist lotningu við að líta á þær. Varð svo loks að koma mér inn aftur, enda orðið skítkalt. Ég var örmagna af þreytu og við það að sofna þegar Dagur og Auðunn læðast inn í herbergið og byrja að syngja og spila á gítar. Þetta man ég úr textanum: ,,Vodka? Da!”
Æfðum svo vel næsta dag og skemmtum okkur þess á milli. Svo urðum við auðvitað að hreinsa til áður en haldið var í bæinn um fjögurleitið.

Meðan ég man, The Song Of Names er dásamleg. Lesið hana.

Meðal þess sem við syngjum eru tvö lög úr Hárinu, auk þess sem við syngjum West Side Story aftur (sungum það er ég var í 3. bekk). Ég missti af komu Didda fiðlu, en hann hefur útsett þetta. Hann kemur samt aftur Hann var náttúrulega í Náttúru í denn, sem mig minnir að hafi þá flutt tónlistina úr Hárinu. Ég hef annars alltaf viljað geta nálgast e-ð með Náttúru en hvergi fundið neitt. L
Jæja, ef einhver ætti að vita það, þá væri það hann.

Marteinn spurði um daginn á kóræfingu hverjir hefðu sungið þetta áður. Ég einn rétti upp hönd.
Maður er að verða gamall...
En þetta verk er mér einkar kært, get líka tengt það góðum minningum. Það á sérstakan stað í hjarta mínu.


Fór á heim farfuglanna um daginn og var gersamlega agndofa, svo heillaður var ég af henni.
Þessi mynd víkkaði hjá mér sjóndildarhringinn, ég get svarið það! Ég man varla eftir að hafa séð annað eins, eins skilur maður ekki hvernig þetta er hægt. Tekið á lofti eins og það væri gert af einum fuglanna í hópnum. Myndmálið...landslagið... ský af fuglum fljúgandi yfir allan heim, alllt þetta fékk maður að sjá og fleira til og stóð á öndinni. Á svona stundum skynjar maður fegurð heimsins.
Mig skortir orð til að lýsa þessari mynd, ég játa það. En svona er það oft með hluti sem hrífa mann. Ég mæli endilega með því að allir sjái þessa mynd, sem það hafa ekki gert.


Um daginn þurfti ég að velja milli lærdóms og að sjá King Kong hjá Bíó Reykjavík. Snannarlega ekki auðvelt val.
Nú er líka búið að endurgera Dawn Of The Dead. Alltaf þarf að hrófla við klassíkinni. Eins og ég hef lýst yfir áður áþessari síðu eru endurgerðir í minnst 98% tilvika hreinasta rusl, ein og ein góð en afgangurinn hörmulegur. Og ef þessi verður eitthvað lík endurgerð The Texas Chainsaw Massacre er ekki von á góðu...


Listavika verður í þarnæstu viku og munum við að öllum líkindum hafa bókmenntakvöldið þá. Meira um það seinna. Stay tuned.

Viðskiptafræðipróf á Mánudag. Úff.
Frönskuritgerð f. Mánudag. Alla vegana semi-úff.

Nýir strengir í gítarinn. Nú fer allt að rúlla. Er á gítarnámskeiði hjá Óla Gauk, þvergrip. Óli er mesti öðlingur og með vænni mönnum sem ég hef kynnst.

Bakkabróðir minn Vésteinn kemur heim á morgunn. Þá verður gaman :D
Ragna bekkjarsystir mín á afmæli á morgun. Finn eitthvað fallegt handa henni. J


Shine On You Crazy Diamond með Pink Floyd syngur í sál minni. Yfirþyrmandi gott lag.


Annars rifjaðist upp fyrir mér skemmtilegur gullmoli frá Agga, ég held frá því í fjórða bekk.

Ég (í stuði til að hlusta á tónlist): ,,Hvað segirðu um að við finnum okkur gott hljómflutningstæki og drekkum af veigum hinnar eðlu gyðju Músíku?
Þögn. Aggi horfir á mig furðulegu augnaráði: ,,Þú ert að tala um fyllerí, er það ekki?”


Og að lokum er spurning dagsins: Er Beta rokk Ásta Sigurðardóttir sinnar kynslóðar?





Vá! Löng færsla! Ég hugsa að ég fari bara að sofa. Enda máske kominn smá svefngalsi í mann

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ

George Harrison hefði orðið 61 árs í dag. Blessuð sé minning hans.
Einnig eru liðin 40 ár frá því að Bítlarnir héldu vestur að sigra Ameríku.
Megi minning og tónlist Harrison og Bítlanna lifa um ókomna tíð.


Sunrise doesn't last all morning
A cloudburst doesn't last all day
Seems my love is up and has left you with no warning
It's not always going to be this grey

All things must pass
All things must pass away

Sunset doesn't last all evening
A mind can blow those clouds away
After all this, my love is up and must be leaving
It's not always going to be this grey

All things must pass
All things must pass away
All things must pass
None of life's strings can last
So, I must be on my way
And face another day

Now the darkness only stays the night-time
In the morning it will fade away
Daylight is good at arriving at the right time
It's not always going to be this grey

All things must pass
All things must pass away
All things must pass
All things must pass away

Everybody´s got something to hide, except me and my monkey

Bloggleti og annir


Ég hef verið óttalega blogglatur undanfarið, einnig mikið að gera. Í sárabætur pósta ég hér hlekk á mynd af þvottabirni, ykkur til yndisauka :)

http://www.art.com/asp/sp.asp?PD=10001415&RFID=055687

Er að læra núna. Blogga eitthvað skemmtilegt á morgun, ef ég má vera að því. Alltaf svo mikið að gera. Svo ætla ég að reyna að koma mér á skynsamegum tíma í bólið (til tilbreytingar).

Fefefefefe

Keypti mér Blues for the Red Sun með Kyuss á útsölu í Skífunni í dag. Þrælmagnaður diskur.

Ég hef ekki verið neitt voðalega öflugur að blogga undanfarið. Er það bæði sökum leti og þess að he**ítis blogger-síðan virkar ekki. Þó hefur ýmislegt á daga mína drifið og mun ég gera heiðarlega tilraun að rifja upp það helsta.



Ég fór t.a.m. á æðislega tónleika sinfoníunnar um daginn, ásamt Dodda. Þar voru leikin sellókonsert nr.1 í C-dúr eftir Joseph Haydn, tilbrigði við stef eftir Haydn, opus 56 A eftir Brahms, Vókalísa eftir Racmaninov, Hátíðarforleikur eftir Tchaikovski og Nótt á Nornagnípu eftir Mussorgsky.
Þar á eftir var boð heima, foreldrar Telmu voru boðin til okkar, þar voru að auki mamma og pabbi, Vésteinn og Björgúlfur, litlibróðir Telmu. Eftir ljúffenga máltíð fórum við Björgúlfur í tindátastríð og er skemst frá því að segja að hann þurrkaði út her minn, þó að ég tæki marga frá honum með mér í gröfina. Mér varð svo á að reka mig í rauðvínsglas á borðinu, sem til allrar hamingju helltist aðallega bara á buxurnar mínar. En eftir á að hyggja nokkuð viðeigandi, að enda orustuna með ,,blóðbaði" ;)

Nú er Vésteinn farinn út til Ungverjalands, reyndar núna dálítið síðan hann fór og kemur aftur um mánaðarmótin.

Af söngkeppninni er að segja að hún heppnaðist mjög vel, og var afar skemmtileg í alla staði, í raun hvert atriðið öðru betra. Við vorum nær öll sammála um það að þetta væri besta söngkeppnin í manna minnum. Og Kuai á sérlega ferfalt húrrahróp skilið fyrir magnaða framistöðu. Og ég er ánægður og þakklátur öllum þeim jákvæðu viðbrögðum sem ég hef sjálfur fengið. Ballið var fínt, það litla sem ég náði af því, ég kom allt of seint á það. Var aðeins að blása úr nös heima eftir keppnina. Heyrði veður af eftirpartýi sem ég heyrði svo að væri herfilega slappt, svo maður fórt bara heim í bólið.

Skrapp á Bókasafnið um daginn, skuldaði þónokkuð, en lét framlengja og fékk nokkra góða gripi lánaða; tónlistina úr Underground, Machine Head með Deep Purple, Þursabit með Þursaflokknum og The Best Of Nick Cave and The Bad Seeds. Auk þess fékk ég E'G með King Crimson og Lumpy Gravy og We're Only In It For The Money með Frank Zappa (seinni ásamt The Mothers) lánaða hjá Arnljóti.

Að endingu lánuðu Ari og Bessi mér Black Sabbath, Soilwork, The Doors, Guns 'N' Roses, Daed Kennedys, Fünf Sterne Deluxe, U2, Nick Cave, Blue Öyster Cult, Iron Maiden, Kyuss, Alice In Chains, Zappa og AC/DC.

Jamm, það verður mikið hlustað á tónlist á næstunni. :D



Frönskuprófið um daginn hefði vel mátt ganga betur, ég náði eiginlega ekkert að læra fyrir það. Þetta kennir manni að athuga námsskrána betur. Ég hækkaði mig hins vegar upp í 7 í Viðskiptafræði. Jamann! Wer ist dein Vater???!!!

Búinn að sjá tvær myndir í bíó sem ég var ekki búinn að nefna, Mystic River og Elf. Mér fannst Mystic River mögnuð og eiga vel skilinn Óskar. Elf var mjög skemmtileg og fyndin, kom mér skemmtilega á óvart.


Svo er náttúrulega frönsk kvikmyndahátíð í gangi núna sem mig langar mjög að tékka á, hef bara ekki dratthalast til að gera það ennþá.


Helga Lára hélt upp á afmælið sitt á laugardaginn og þar var frábært. Gaf henni Góða dátann Svejk. Nóttin var ung, drukkið var af veigum Heiðrúnar og guðaveigar lífguðu sálaryl. Sérlega gaman þegar við sungum saman ,,Sódómu" með Sálinni. Glaumur og gleði í góðra vina hópi. Fyrirfinnst annað betra? :)

Inga og Álfdís halda svo sameiginlega upp á afmæli sín á laugardag. :)
(naumast hvað margir eiga afmæli þessa dagana, e-r tískufaraldur?)


Í gær sýndum við The Legend Of 1900 eftir Giuseppe Tornatore í Cösu, með Tim Roth í aðallhlutverki. Dásamleg mynd. Tónlist eftir Ennio Morricone. Ég ráðlegg öllum að sjá hana, sem það hafa ekki gert.


Að endingu vil ég geta þess að við nafni minn Jóhannesson verðum með útvarpsþátt mill 17:10 og 19:10 á sunnudag, Útvarpsþátt dauðans, og hvet ég alla til að hlusta. Mun hann einkennast af Hressilegum umræðum, góðri tónlist auk þess sem við fáum háleynilegan leynigest í þáttinn. :)


Jæja, nú er ég að fara að læra, hlusta á tónlist og lesa í The Song Of Names. Skrifa meira seinna

Jättekram :D

Alltaf sama vesenið með þessa blessuðu blogger-síðu. Og með flestar tölvur hér í skólanum. Netið er niðri á þeim flestum, og ómögulegt að logga sig inn. Svo á blogger, ef ég er búinn að logga mig inn og smelli svo á blogghlekkinn, þarf ég að logga mig aftur inn. Þá birtist einhver hjálpar-síða, án hlekks á bloggið, ekki hægt að bakka eða neitt.

Blogglogg. Nýyrði dagsins. :D

Ég er að verða svo latur að blogga. Hef einhvern vegin ekkert að segja (eða nenni að segja, allav.).
En þó gerist ýmislegt á þeim tíma sem líður á milli.

Jamm, söngkeppnin er á næsta leiti. Búinn að fá eina æfingu með bandinu (Kuai) og fæ aðra á morgun, auk genaalprufu á fimmtudaginn. Það tókst þokkalega en bæði ég og bandið þurfum þó að slípa okkur betur. Ég er reyndar búinn að vera ein taugahrúga fyrir þessa keppni, og er enn. Mann langar náttúrulega til að standa sig. Fanga andrúmsloft lagsins, syngja flott og vel, og þó með sinni eigin rödd, og finna jafnvægi milli hennar og upprunalegrar radar söngvara lagsins.

Fékk far með Tinnu, Hrafnhildi og Ingu heim. Við lentum í bráðri lífshættu á leiðinni, það munaði ekki miklu að yrði keyrt á okkur á Hringbraut, stóreflis rauður vörubíll sikk-sakkaði fram og aftur eins og brjálæðingur og engu munaði að hann klessti okkur, sjálfan sig eða aðra út af.


Ég fór til háls-nef og ernalæknis, frænda míns og nafna og hann sá e-a bólgu í nefi og gaf mér nasonex við því (skemmtilegt nafn!). Svo hef ég reynt að halda mig sem mest inni við og sötrað kamillute og andað að mér gufu.

Og sjitt, ég þarf að æfa mig 100 x betur. Og þó ekki ofreina röddinni. Æh, it ain´t easy being green.

Ég ætti kannski ekki að vera stressa mig svona mikið, bara skipuleggja mig og undirbúa vel og hafa gaman að þessu.

Eða eins og Tom Waits orðaði það sjálfur (eða Frank) á Frank Wild Years, ,,Blow wind blow, wherever you may go".

Lagið sem ég tek heitir ,,Yesterdays here", og er af þeirri plötu.


Ástkær amma mín fékk sannarlega verðskuldaðan heiður um daginn, er henni voru afhent heiðursverðlaun íslensku tónlistarverðlaunanna fyrir ævistarf sitt í þágu íslenskrar tónlistar. Hún hafði ekki undirbúið ræðu en það kom sannarlega ekki að sök, og hún var afar hlý, skemmtileg og einlæg í þakkarerindi sínu. Síðan birtist afar vel heppnað viðtal við hana í tímariti morgunblaðsins e-ð tveimur dögum síðar. Ég þarf nú vart að taka fram hvað ég var stoltur af henni. :)

By the way, Doddi. Ef þú ert að lesa þetta: þú mættir gjarnan kenna mér að setja upp kommentakerfi. Ég er svo fjári óiðnvæddur e-ð.

Jíhaha! Ég kemst í söngkeppnina. Hefst nú tími mikillar inniveru, dúðunar (ef ég neyðist til að voga mér út fyrir hússsins dyr) og kamillutedrykkju.
Ég var að fatta að Doddi heldur uppi stórskemmtilegu og glæsilegu bloggi, hingað til að mér óvitandi (ok. kannski hef ég bara gleymt því eða ekki verið að hlusta... :Þ ). Veitist honum því þau einstöku forréttindi að vera kominn í linkaelítu mína (sjá til hægri). Til hamingju! :):D