Í kvöld kl. 20:00 sýnir Vantrú Monty Python-myndina Life of Brian í Garðastræti 2. Allir munu velkomnir.

All right ... all right ... but apart from better sanitation and medicine
and education and irrigation and public health and roads and a freshwater
system and baths and public order ... what HAVE the Romans done for US?
XERXES
Brought peace!
REG
(very angry, he's not having a good meeting at all)
What!? Oh ... (scornfully) Peace, yes ... shut up!

Af mótmælum og valdníðslu

Í fyrradag voru söfnuðust um 800 manns á Ingólfstorgi til að minnast þess að tvö ár eru liðin frá innrás Bandaríkjanna í Írak og til að mótmæla stríðinu. Ég var í þeim hópi. Það var góður andi og maður fann fyrir mikilli samstöðu. Hafði áður kíkt til Ungra Vinstri-Grænna, hitt þar m.a. Dag og Agga og útbjó mér skilti. Stefán Pálsson mælti fyrir fundinum og mæltist mjög vel, sem og Uglu Egilsdóttir sem einnig flutti erindi. Söfnun var í gangi og var um 700 nafspjöldum dreyft, þetta voru nöfn fórnarlamba, saklausra borgara sem höfðu fallið í Írak síðan að ráðherrar lýstu stuðningi við innrásina. Svartur borði hafði verið breiddur út og festum við nafnspjöldin á hann og gengum svo að stjórnarráðinu. Þar var áfram mótmælt, nokkur börn höfðu lagst á jörðina og lágu þar grafkyrr til að tákna lík og var það áhrifaríkt. Fleiri fóru svo að dæmi þeirra. Stjórnarráðið hafði verið gyrt af með borða og tóku þar 4 ábúðarfullir lögregluþjónar á móti okkur sem stóðu upp við húsið. Stefán Pálsson komst vel að orði þegar hann spurði hvort ætti að vera meira áhyggjuefni, friðarsinnar sem mótmæla stríðsrekstri, manndrápum, pyntingum og tortímingu, að við færum að rista upp torfþökur á Stjórnarráðslóðinni eða þeir sem leggja blessun sína yfir þessi voðaverk og styðja þau.


Þegar flestir voru farnir ákváðum við nokkrir mótmælendur að staldra aðeins lengur við. Ábúðarfullu lögregluþjónarnir stóðu við húsið, valdsmannslegir á svip. Loks tóku þeir niður borðann. Fyrst borðinn hafði verið tekinn niður fannst okkur eðlilegt að fara inn á lóðina, sem við og gerðum. Við gengum rólega upp tröppurnar og tókum okkur stöðu fyrir framan húsið. En lögreglan vildi bola okkur þaðan með valdi. Við sögðumst hafa fullan rétt til að vera þarna, borðinn hafði verið tekinn niður, við vorum á almennri lóð, við ógnuðum engum og vorum einungis með friðsamleg mótmæli, og kærðum okkur þar af leiðandi ekkert um að færa okkur. Við spurðum hvers vegna þeir væru að meina okkur að vera á lóðinni? Þeir gáfu engin svör við því, skipuðu okkur bara að færa okkur og þegar við létum okkur ekki segjast tóku þeir að ýta okkur. hótuðu einnig að handtaka okkur. Bróðir minn streittist á móti þegar gripið var harkalega í hann og fór það svo að fjórir gripu hann á hödum og fótum og vörpuðu niður á gagnstétt. Ungur piltur í okkar hóp varði sig einnig þegar lögreglan reif hann af jörðinni þar sem hann hafði lagst í mótmælaskyni, gripu hann höndum og færðu hann inn í lögreglubíl. Honum var sleppt skömmu síðar. Aðspurður sagði hann mér að þeir hefðu sagt honum að hann ætti rétt á að þegja og hann ætti yfir höfði sér handtöku. Hann velti auðvitað fyrir sér á hvaða forsendum þeir þóttust geta handtekið hann og spurði þá hvort þeir ætluðu með hann upp á stöð. Þeir litu hver á annan og þögðu dágóða stund. Loks slepttu þeir honum. Svæðið var aftur gyrt af, við stóðum þarna eilítið lengur, rökræður dugðu lítið á þá sem ekki vilja hlusta, við gerðum nokkur hróp að þeim en loks ákváðum við að halda í kaffi í MÍR-salnum.

Bróðir minn skrifar einnig um þetta á vangaveltur-vesteins.blogspot.com Eins og áður sagði mótmæltum við friðsamlega á almenningslóð og hafði ég talið að stjórnarskráin tryggði okkur rétt til þess. Einnig þykist ég hafa lesið þar að menn skyldu ekki teknir höndum að ósekju og án haldbærrar ákæru. En þarna var valdstjórnin að sýna okkur vald sitt. Okkur var bannað að vera þarna af því að okkur var bannað að vera þarna. Í mesta lagi hefði mátt handtaka okkur fyrir mótþróa við handtöku. Var þetta nauðsynlegt, að misbeita svona valdi sínu, leggja hendur á friðarsinna sem engum stóð stuggur af og brjóta á borgaralegum réttindum þeirra? Til hvers? Til að minna okkur á að þeir ráða. Reglum skal lúta reglananna vegna, jafvel þótt reglurnar lúti engum öðrum tilgangi. Það þarf að minna á að Stóri Bróðir fylgist með þér.

Heroes (David Bowie)

I, I will be king
And you, you will be queen
Though nothing will drive them away
We can beat them, just for one day
We can be Heroes, just for one day

And you, you can be mean
And I, I'll drink all the time
'Cause we're lovers, and that is a fact
Yes we're lovers, and that is that

Though nothing, will keep us together
We could steal time, just for one day
We can be Heroes, for ever and ever
What d'you say?

I, I wish you could swim
Like the dolphins, like dolphins can swim
Though nothing, nothing will keep us together
We can beat them, for ever and ever
Oh we can be Heroes, just for one day

I, I will be king
And you, you will be queen
Though nothing will drive them away
We can be Heroes, just for one day
We can be us, just for one day

I, I can remember (I remember)
Standing, by the wall (by the wall)
And the guns, shot above our heads (over our heads)
And we kissed, as though nothing could fall (nothing could fall)
And the shame, was on the other side
Oh we can beat them, for ever and ever
Then we could be Heroes, just for one day

We can be Heroes
We can be Heroes
We can be Heroes
Just for one day
We can be Heroes

We're nothing, and nothing will help us
Maybe we're lying, then you better not stay
But we could be safer, just for one day

Oh-oh-oh-ohh, oh-oh-oh-ohh, just for one day

Lag dagsins: Creole Love Call með Duke Ellington

Nú er ég loksins kominn með nýtt rúm og það er allt annað líf! :D Næst er þá stóreflis tiltekt í herberginu og hef ég þegar fleygt fullt af drasli sem ég hef safnað upp í gegn um árin. Það var afar góð tilfinning að losa sig við það. Ég hef nefnilega þá áráttu að geyma ótrúlegasta drasl af „tilfinningalegum ástæðum”, en þegar þetta er farið að ná niður í gamla lestarmiða, þá þarf maður að fara að taka sér tak.

Lag dagsins: Wish You Were Here með Pink Floyd

Skemmti mér konunglega á Eddie Izzard í gær. Eddie er það einkar lagið að geta séð spaugilegar hliðar á ólíklegustu hlutum og að geta skipt úr einu yfir í annað, og svo aftur á byrjunarreit eða e-ð út í bláinn og er alltaf jafn fyndinn og skemmtilegur. Þorsteinn Guðmundson og Pétur Kristjánsson hituðu upp og þeir voru einnig góðir.

Ég gerði góð bókakaup um daginn, annars vegar keypti ég Hvatt að rúnum eftir Álfrúnu Gunnlaugsdóttur og Tevje kúabónda og dætur hans eftir Sholom Alekheim á bókamarkaði í Perlunni, hins vegar keypti ég Fávitann og Glæp og refsingu eftir Dostojevskí í fornbókabúðinni á horni Klapparstígs og Hverfisgötu. Af þeim er ég nú langt kominn með fyrra bindi Glæps og Refsingar og er mjög hrifinn af henni.

Þetta er bara Of fyndið :D

Ég vil biðja lesendur um einnar mínútu þögn til minningar um Tommy Vance sem lést á sunnudag, 63gja ára að aldri eftir heilablóðfall. Tommy var þekktastur fyrir störf sín sem plötusnúður á Radio one í London en stjórnaði á síðustu árum sjónvarpsþættinum The Friday Rockshow á VH1. Ég var einlægur aðdáandi þáttarins á táningsárum mínum. Tommy var alltaf auðþekktur af kolsvörtum sólgleraugunum og dimmri og rámri viskýrödd. Hann einsetti sér ávallt að flytja manni besta rokk sem völ var á og gerði vel. Þekking hans á rokki virtist ótæmandi. Ég á honum mikið að þakka fyrir að flytja mér góða tónlist, hafa veitt mér margar ánægjustundir á föstudagskvöldum og fyrir að hafa kynnt mér fjöldan allan af góðum hljómsveitum sem ég held upp á í dag. Ég þakka fyrir góðar stundir. Blessuð sé minning Tommy Vance. Rock on!

Lag dagsins: Knockin' On Heaven´s Door

Ýmislegt hefur á daga mína drifið og skal þess nú getið í stuttu máli.

Á laugardag var Mossi tvítugur og fór ég í afmælið til hans. Átti ég þar ánægjulega kvöldstund með góðum vinum. Þaðan fór ég svo í kórpartý til Dodda (þ.e. Dodda kórbróðure og frænda). Var þar og mikið komið saman af góðu fólki og var dansað sungið og drukkið öl fram á nótt. Ég þakka kærlega fyrir mig. :)
Talandi um kór; þá líst mér afar vel á hvernig mál eru að þróast með Bohemian Rhapsody. Kiddi fékk því framgengt við Martein að Bragi syngi einsöng, með Kidda á píanóinu og Halla á rafmagnsgítar. Hljómaði þetta ansi hreint flott og með frekari æfingum og slípingu sé ég fram á að þetta verði alveg magnað hjá okkur.
Á fimmtudag brá ég mér í Rosenberg-kjallarann og sá Teague League spila. Frábært djasstríó skipað píanóleikara, kontrabassaleikara og trommuleikara. Unaðsleg tónlist, léku þeir lengi og stúlka sem ég þekki ekki nafnið á söng nokkur lög með þeim af stakri prýði. Móttökurnar voru afar góðar og voru þeir ítrekað klappaðir upp. Hitti Kidda og Co, skruppum á Café Cultura, síðan hittum við hóp MR-inga ásamt dönskum skiptinemum og álpuðumst með þeim heim til Kára í teiti.
Ég tryggði okkur Vésteini og Telmu miða á Iron Maiden í júlí. Þá verður gaman.
Í kvöld er svo förinni heitið á uppistand með Eddie Izzard á Broadway. :)

Fór á Komin til að sjá og sigra í Loftkastalanum á laugardaginn. Æðisleg sýning. Ég hef sjaldan séð jafn mikið lagt í menntaskólasýningu. Ég hvet alla sem hafa ekki enn séð hana til að drífa sig nú á hana.
Á sunnudaginn fór ég svo með Laufeyju föðursystur minni, mömmu, ömmu, Vésteini og Telmu í óperuna að sjá Toscu. Hún var afar mikilfengleg, umgjörðin einstaklega flott að maður tali ekki um tónlistina og Elín Ósk, Jóhann Friðgeir og Ólafur Kjartan voru stórkostleg.
Það er grein eftir mig á vinstri.is. Nefnist hún „Kosningar í Írak og ábyrgð Íslendinga“.

George Harrison hefði orðið 62 ára í dag, hefði hann lifað. Blessuð sé minning hans.
Fór með nafna mínum á leiksýninguna Að eilífu á Herranótt í gær. Gaman að hitta liðið, ég fylltist nostalgíu. Ég þakka kærlega fyrir góða sýningu.

Á morgun hyggst ég svo sjá Komin til að sjá og sigra sem Talía, leikfélag MS setur upp. Sýningin er byggð á Stuðmannamyndinni Með allt á hreinu og fékk 4 stjörnur af 5 á leiklistarvefnum. Aðrar sýningar eru laugardaginn 5. mars, og fimmtudaginn 17. kl. 8 og laugardaginn 19. kl. 8

Hafi það einhvern tíman ekki verið nógu skýrt, þá mælist ég til þess að fólk skrifi undir nafni ef það vill tjá sig á síðunni minni. Annars les ég það ekki.

Jæja, nú er það menningarsagan, History of the United States, þarf að komast yfir allav. 8 síður í viðbót í kvöld, ansi seinlesið. Er að lesa um Nixon núna.

Gerði kjarakaup í fyrradag er ég keypti safndisk með Comedian Harmonists á spottprís í 12 tónum. Lætur það unaðslega í eyrum. Sah ein Knab ein Röslein sthe’n/Röslein auf die Heide...

Annað gaman, Eddie Izzard er væntanlegur aftur til lands í mars og verður með uppistand á Broadway. :) Ég fagna því. Ég þangað. Verða e-ð 800 miðar í boði.
Mér leiðist samt þegar tónleikar eða uppistand er á litlum stöðum, þó svo að Broadway sé nú með stærri skemmtistöðum, en þetta er maður sem hefur fyllt hljómleikasali, einn vinsælasti og besti skemmtikraftur heims í dag og má því búast við að miðarnir rjúki upp á stuttri stundu. Ég hef oft rekið mig á að missa af góðum tónleikum/uppistandi/óperu vegna fárra miða sem hafa verið seldir snemma og e-ir með nógu marga frípunkta eða þeir sem versla við ákveðið fyrirtæki hafa haft forgang.
Ég minnist þess að í fyrra stóð í blaðinu að verið væri að reyna að fá Tom Waits til landsins. Svo heyrði maður ekkert meira af því. Svo segir Mark að það HAFI verið tónleikar á e-um litlum stað en það bar svo lítið á því að þetta fór framhjá flestum. Þessu mætti líkja við: . Þessu mætti líkja við: „...já, til gamans má geta að Bob Dylan treður upp á Gauknum í kvöld...“ Það þarf vart að taka fram hversu mjög mig hefði langað á þessa tónleika.

Ég er byrjaður að lesa The Curious Incident of the Dog in the Nighttime og líst nokkuð vel á hana.

Vegna fjölda fyrirspurna og áskorana var bætt við 5 aukasýningum á leikritinu Þú veist hvernig þetta er sem Stúdentaleikhúsið sýnir. Lokasýning er á sunnudaginn. Sækja þarf miða fyrir sex á sýningardegi. Látið þessa stórgóðu sýningu ekki framhjá ykkur fara.

Ég lauk fyrir nokkrum dögum við Hundrað ára einsemd eftir Gabriel Garcia Marquez. Ég var afar heillaður af henni og þykir ekki furða að Marquez hafi fengið Nóbelsverðlaun, hafandi lesið þessa bók.
Þar næst las ég MAUS eftir Art Spiegelman. Þar segir hann sögu föður síns, sem var pólskur gyðingur og hvernig hann lifði stríðið og helförina. Bókin segir tvær sögur, annars vegar frá lífsreynslu föðurins, Vladek og hins vegar frá erfiðu sambandi hans og Art. Sagan er sögð í myndasöguformi, þar eru gyðingar teiknaðir sem mýs og Þjóðverjar kettir. Einstaklega áhrifamikil lesning.
Nú er ég að velta fyrir mér hvað ég les næst, er sem með langan lista af bókum en sá á kvölina sem á völina...

Annað magnað rit er Resistance to Civil Government (a.k.a. Civil Disobedience) eftir Henry David Thoreau. Lásum það í amerískum bókmenntum. Holl og mannbætandi lesning og hafði djúpstæð áhrif á mig. Þeim sem nenna ekki eða geta ekki rölt út í búð til að kaupa sér þetta öndvegisrit eða farið á bókasafnið bendi ég á http://www.vcu.edu/engweb/transcendentalism/authors/thoreau/civil/ , þar sem finna má greinina í heild sinni.

Uri Avnery skrifar enn eina magnaða grein þar sem hann fjallar hann fjallar um ástandið í Palestínu, mögulegt vopnahlé Palestínu og Ísraels og hvað það myndi hafa í för með sér.

Ég vona að sem flestir hafi séð Death in Gaza, sem sýnd var í Ríkissjónvarpinu áðan. Ég náði að sjá seinni hlyta hennar. Myndin er bresk og veitir innsýn í daglegt líf flóttafólks í Rafa, syðst á Gazaströndinni. Það var óneitanlega erfitt að horfa á hana og kynnast hörmungunum sem fólk býr við hvern dag. Skelfingunni, óttanum reiðinni og hatrinu sem býr í fólkinu vegna þjáningananna sem eru fastur liður í daglegu lífi þeirra og ofsóknanna sem það þarf að þola.
Talað var við börn og fullorðna, maður horfði á stórvirkar vinnuvélar leggja heimili fólks í og sá fólk hætta lífi sínu til að kasta grjóti í þær. Maður sá menn, konur og börn myrt af ísraelskum hermönnum og palestínsk börn með handsprengur. Einnig var fjallað um trú Palestínumanna á píslarvættið og sigur í dauðanum. Minnistæð eru orð eins skæruliðans um drenginn Ahmed sem hjálpaði þeim: „Ef það væri ekki stríð gengju Ahmed og félagar hans í skóla og lærðu að verða nýtir þjóðfélagsþegnar. En því miður er stríð svo þeir verða að læra að berjast fyrir föðurlandið”. Umfram allt lýsir myndin örvæntingu þessa fólks. Annar leikstjóranna, James Miller var myrtur af ísraelskum hermönnum á meðan gerð myndarinnar stóð. Hann náði aldrei að mynda og tala við ísraelsk börn. Enginn hefur enn verið dreginn til ábyrgðar fyrir morðið, píslarvottunum fjölgaði um einn en tökufólkið missti félaga sinn, og fjölskylda hans missti ástvin, rétt eins og fjölskyldur þeirra Ísraela og Palestínumanna sem hafa fallið í átökunum og falla enn.

Stríð

Undarlegir eru menn
sem ráða yfir þjóðum

Þeir berjast fyrir föðurland
eða fyrir hugsjón

og drepa okkur sem eigum
ekkert föðurland nema jörðina
einga hugsjón nema lífið

(Ari Jósefsson; „Nei“ 1961)

Mjallar foldir fella
fannir skjannahvítar
brúnir roðnar röðli
rýður dreyri hlíðar
myrki markir lýsa
mönduls hvarma bjarma
skína stjörnur fornar
sindra norðurs tindar

Út frá blendnum tilfinningum um skólagöngu varð svo þetta dróttkvæði til:

Glaumi fylgir glamur
glatt að leggja á bratta
magnast uggur meðal
manna, eykst þá spenna
lýður lærir fræði
lærdómsgyðju mæra
Ver er vís af læsi
vandi um hnúta að binda

Síðustu dagar hafa einkennst af miklu námi sem hefur á stundum verið að gera undirritaðan gráhærðan. Þá hefur verið ljúft að geta svifið í faðm minnar heittelskuðu Auðar, en milli lærdóms og anna höfum við reynt að vera saman eins mikið og við höfum getað. Við höfum nú verið lagalega saman í 2 vikur, en kynntumst í desember.
Fórum í síðustu viku á Edith Piaf, bæði í annað sinn og var það immer gleich schön. Brynhildur Guðjónsdóttir er gyðja og það er sem hún syngi í senn með hjarta, sál og líkama.

NOTA BENE: Lesandi góður, ef þú sérð einhverja mynd í ár skaltu sjá hina mögnuðu mynd Un Long Dimanche, nýjustu mynd meistarans Jean-Pierre Jeunet (City of lost Children, Amélie), sem er sýnd á frönsku kvikmyndahátíðinni. Þessi mynd er stórfengleg, yndislegt listaverk sem ég trúi ekki að láti neinn ósnortinn. Svo var alla vegana ekki með mig.

Alla tíma sælir og blessaðir, heykrókar góðir!

Það er helst af mér að segja að ég er nýorðinn hákúltiveraður háskólanemi, ungur maður á framabraut sem mun landið erfa. Eftir mikil heilabrot og tilvistarkreppu skráði ég mig í ensku, en hefi einnig getað hugsað mér bókmenntafræði, ef tímar hefðu ekki skarast. Ég er nú skráður í 12,5 einingar; enska málfræði, enska málsögu, bandaríska menningarsögu og bandarískar bókmenntir. Það eru óneitanlega nokkur viðbrigði að vera byrjaður í skóla aftur. Gaman að hitta gömul og nýa andlit og spennandi að byrja ný fög sem eru ýmis hver áhugaverð og gjarnan skemmtileg en um leið nokkuð uggvænlegt að hefja hörkunám á ný eftir að hafa ekki lært síðan í vor, þar af mesta heimnavinnan í menningarsögunni, auk þess sem fögin og efni er auðvitað misskemmtilegt. Kennararnir eru viðkunnalegir, sérlega eru Mathew Whelpton og Julian D’Arcy skondnir fýrar. Í fyrsta tíma menningarsögu í Háskólabíói skýrði Mr. D’Arcy okkur frá hvernig kennslu yrði hagað í faginu og varði svo restinni af tímanum til að segja okkur frá eftirlætis íþróttinni sinni; amerískum fótbolta. Var það bæði áhugavert og fyndið.
Eins og gefur að skynja var ég mjög spenntur fyrir bókmenntunum og hafa textarnir og tímarnir hingað til enda verið að mestu afar ánægjulegir. Um daginn hvatti bókmenntakennarinn okkar okku þór til að nálgast Ralph Waldo Emerson og "Self-reliance" með opnum hug og gefa honum séns. Það gerði ég. Mér fannst hann samt leiðinlegur og var í mörg afar ósammála honum.
"Biblía sjálfstæðisflokksins" hugsaði ég að lestri loknum. Þeim mun skemmtilegra var að lesa „Rip Van Winkle“ eftir Washington Irving og „My kinsman,Major Molineux“ og Young Goodman Brown“ eftir Nathaniel Hawthortne, þær voru alveg magnaðar.

Tek svo ofan fyrir Hallgrími Helgasyni sem skrifaði magnaða grein í Fréttablaðið á Gamlársdag og heitir „Svikasumarið mikla“. Þar varpar hann á ný kærkominni sprengju í þjóðfélagsumræðuna. Greinin hefur til að bera þá mælsku og húmor sem jafnan einkennir skrif Hallgríms og er hann er óvæginn, reiðir vöndinn hátt og heggur á báða bóga.

Hjálparstarf
Þegar þetta er skrifað hafa hræðilegustu náttúruhamfarir í manna minnum dunið yfir Indlandshaf. Hörmungununum verður vart lýst með orðum. Tala þeirra sem vitað er að hafi farist í flóðbylgjunni sem varð af völdum jarðskjálftans nálgast nú 200.00 manns. 2 milljónir munu vera heimilislausar. Fjölda fólks er enn saknað og líkin hrannast upp. Fólk er matar - og drykkjarlaust og hætta á farsóttum stigmagnast. Lík þarf að grafa og það flæðir út um ræsin. Skelfilegast þykir manni þó líklega að heyra fregnir af mannránum, þar sem munaðarlausum börnum hefur verið rænt og þau seld mannsali.
Það er ljóst að þetta fólk þarf á hjálp að halda og það strax. Án hjálpar munu þeir sem lifðu flóðið af ekki lifa mikið lengur. Því er brýnt að allir taki höndum saman og geri það sem í þeirra valdi stendur til að styrkja þetta fólk. Vesturveldin mega við miklu meira en þau hafa viljað láta af hendi og þar með talin er ríkisstjórn Íslands og íslenska þjóðin. Þetta varðar okkur öll og það munar um hvert framlag. Í stað þess að eyða fé í rusl getur þú látið gott af þér leiða og komið bágstöddu fólki til bjargar. Söfnunarsími Rauða kross Íslands er 907-2020 Enn fremur þarf fólkið á vatni að halda, og hvet ég og alla sem vettlingi geta valdið til að leggja sitt að mörkum í þeim efnum.
Bendi á magnaða grein eftir Uri Avnery á Gush-Shalom.org , sem nefnist „Before the Next Catastrophe“ þar sem hann fjallar um hörmungarnar, viðbrögðin við þeim og hvernig megi hugsanlega koma í veg fyrir að þær verði jafn miklar næst.

Flugeldafár

Þann 30. desember 2004, þegar gamla árið var að líða sitt skeið á enda var ég að brjálast yfir hinni grábölvuðu síbylju flugeldasprenginga sem tröllreið borginni allan daginn. Af hverju getur fólk ekki alltént hundskast til að bíða? Hávaðinn ætlaði allt um koll að keyra. Dýr vita ekki hvaðan á þau stendur veðrið í slíkum ofsalátum. Mörg ærast hreinlega og ekki að undra, á áramótum mætti halda að dómsdagur væri runninn upp, slíkur er hávaðinn. Skemmst er að minnast um árið, þegar hross ærðust við sprengingar í Mosfellsbæ og brutust út úr hesthúsum, hlupu fyrir hamra og fórust.
Og hvað með gamalt og/ eða hjartveikt fólk, slíkar sprengingar við næstu húsadyr geta hreinlega gengið af þeim dauðum! Er virkilega ekki komið nóg af brjálseminni?
Á hverju ári eyðum við svo ógrynni fjár í þessa vitleysu, sem eyðist sama kvöld, þetta er svipað og að skeina sér með gullklósettpappír, himinninn stendur í ljósum logum alla nóttina og hávaðanum mætti líkja við þann er glymur úr horni Heimdallar í Ragnarökum. Að ógleymdri loftmenguninni, brennisteinsþokunni sem liggur síðan yfir bænum.
Það er afar gott að styrkja Landsbjörgu en þetta er ekki rétta leiðin til þess, ekki á meðan aminn er slíkur af draslinu. Það er ekki lausn að skapa vandamál. Ég held, þvert á móti að landsmenn mættu sjá sóma sinn í að styrkja Landsbjörgu með frjálsum framlögum í stað þess að spreða fé í gagnslaust rusl.

Uppfærði loksins hlekkinn á Agga og smellti einnig hlekk á mína hjartkæru Auði fögru Hepburn. Þá má nálgast til vinstri. :)

Á heimasíðu félagsins Íslands-Palestínu má finna grein eftir Uri Avnery, formann ísrelsku friðarsamtakanna Gush-Shalom, í þýðingu minni. Gaman að því.
Smellti hlekk á Félagið Ísland-Palestínu, hann má finna hægra megin á síðunni.

Gleðileg jól,vinir mínir! Mér þykir einstaklega vænt um ykkur öll.
Eftir ánægjulegt jólaboð sit ég í hægindum við lestur og skrif og hluta á Misa Criolla, stórfenglegt tónverk eftir Ariel Ramírez. Hrein unun að hlusta á það. Hér mætast helgi og hátíðleiki og grípandi rómanskur rytmi, og funi og leikið og sungið af mikilli ástríðu, þar sem höfundur fléttar saman "hefðbundinni” helgitónlist og tónlistararfi Suður-Ameríku. Söngrödd Mercedes Sosa og tilfinning er einstök. Þessa gjöf gaf ég mömmu. J
Þetta verk söng MR-kórinn fyrir e-ð 2-3 árum, sællar minningar. Það var æðislegt að fá að taka þátt í að flytja það. Algjör skylduhlustun.

Meðal góðra gjafa sem ég fékk (danke schön, alle Leute!), og sú fyrsta sem ég fékk var frá ömmu minni. Var það bók sem ég hef haft augastað á frá því að ég var lítill trítill, og hef gluggað í hana í nánast í hvert skipti sem ég hef heimsótt hana. Það var ævisaga Chaplin. Amma mín er yndisleg.

Ég hef dáð Chaplin frá unga aldri, þegar ég sá fyrst Gullæðið og hef lengi hugsað mér að pósta ræðunni sem hann flutti í lok The Great Dictator, sem var háðsádeila á Nasismann og er eitt eftirminnilegasta atriði kvikmyndasögunnar. Myndin var gerð fyrir stríð og sagði Chaplin sjálfur seinna að hefði hann vitað þá um allan hryllinginn sem viðgekkst (s.s. útrýmingarbúðir og fleira) hefði hann aldrei lagst í gerð myndarinnar. En til allrar hamingju gerði hann það.
Í þessari senu hefur önnur aðalpersónan, gyðingur sem er rakari (í raun útfærsla á flækingnum) verið tekinn í misgripum fyrir Anoyd Hynkel (Hitler), leiðtoga Tomaniu og er leiddur nauðugur upp að ræðupalli á risavöxnu hópþingi þar sem vígreifir hermenn og sigruð þjóð Austerlitz bíða eftir að heyra ræðu hans.
Og þar kemur ein dásamlegasta sena kvikmyndanna, Chaplin kastar í raun af sér gerfinu (í óeiginlegri merkingu) og talar frá hjartanu. Þetta er ávarp aldarinnar, bón og köllun um frið. Vona ég að boðskapur þessarar ræðu, sem hér fylgir á frummálinu muni fylla hjörtu þeirra sem lesa og að bæn hans verði uppfyllt.

The Jewish Barber: I'm sorry but I don't want to be an emperor. That's not my business. I don't want to rule or conquer anyone. I should like to help everyone if possible; Jew, Gentile, black men, white. We all want to help one another. Human beings are like that. We want to live by each others' happiness, not by each other's misery. We don't want to hate and despise one another. In this world there is room for everyone. And the good earth is rich and can provide for everyone. The way of life can be free and beautiful, but we have lost the way. Greed has poisoned men's souls; has barricaded the world with hate; has goose-stepped us into misery and bloodshed. We have developed speed, but we have shut ourselves in. Machinery that gives abundance has left us in want. Our knowledge has made us cynical; our cleverness, hard and unkind. We think too much and feel too little. More than machinery we need humanity. More than cleverness, we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost. The aeroplane and the radio have brought us closer together. The very nature of these things cries out for the goodness in man; cries out for universal brotherhood; for the unity of us all. Even now my voice is reaching millions throughout the world, millions of despairing men, women, and little children, victims of a system that makes men torture and imprison innocent people. To those who can hear me, I say "Do not despair." The misery that has come upon us is but the passing of greed, the bitterness of men who fear the way of human progress. The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people. And so long as men die, liberty will never perish. (In a passionate raging voice now)
Soldiers! Don't give yourselves to these brutes who despise you, enslave you; who regiment your lives, tell you what to do, what to think and what to feel! Who drill you, diet you, treat you like cattle and use you as cannon fodder! Don't give yourselves to these unnatural men---machine men with machine minds and machine hearts! You are not machines! You are men! With the love of humanity in your hearts! Don't hate! Only the unloved hate; the unloved and the unnatural. Soldiers! Don't fight for slavery! Fight for liberty! In the seventeenth chapter of St. Luke, it is written that the kingdom of God is within man, not one man nor a group of men, but in all men! In you! You, the people, have the power, the power to create machines, the power to create happiness! You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure. Then in the name of democracy, let us use that power. Let us all unite. Let us fight for a new world, a decent world that will give men a chance to work, that will give youth a future and old age a security. By the promise of these things, brutes have risen to power. But they lie! They do not fulfil that promise. They never will! Dictators free themselves but they enslave the people! Now let us fight to free the world! To do away with national barriers! To do away with greed, with hate and intolerance! Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to the happiness of us all. Soldiers, in the name of democracy, let us unite!(Here, Chaplin pauses, seeming to gather himself, and the picture soon fades out to a scene of refugee Hannah (Paulette Goddard) with her family in a peaceful field, seemingly hearing his words.)Hannah, can you hear me? Wherever you are, look up! Look up, Hannah! The clouds are lifting! The sun is breaking through! We are coming out of the darkness into the light! We are coming into a new world; a kinder world, where men will rise above their greed, their hate and their brutality. Look up, Hannah! The soul of man has been given wings and at last he is beginning to fly. He is flying into the rainbow! Into the light of hope! Look up, Hannah! Look up!Hannah's Father: Hannah?Hannah: Shhh. Listen.

Lag dagsins: Something með Bítlunum, samið af George Harrison.