Here comes my 19th Nervous Breakdown...

Ég er að verða sjóðbullandnihoppandiheitastahelvítishorngrýtisbandbrjálaður. Ekki nóg með það að ég sé að farast á taugum út af prófinu á þriðjudaginn heldur er mér lífsins vita ómögulegt að opna link á síðu sem sýnir myndir staðsetningu samhljóða í munninum, þar sem maður getur prófað sig áfram með hljóð. Það virkaði í gær í minni tölvu, en ekki í dag. Af öllum skiptum sem þetta þurfti að vera í ólagi....
Bókhlaðan var aðeins opin til fimm svo það tók því ekki að reyna það þar. Get ekki opnað fælana á hljóðfræðisíðu Péturs á Bókasafninu. Niðri á Groud Zero get ég ekki opnað FireFox og vegna einhvers Security-drasls get ég ekki opnað fælana á síðunni hans Péturs með Internet Explorer. Til að geta kíkt í Odda eða í Árnagarð þarf ég heyrnatól (þ.e. til að hlusta á hljóðbútana), sem ég finn hvergi. Ferr þá á Laufásveg og fæ heyrnatól lánuð hjá Vésteini. Fer út í Odda. Prófa tölvuna þar. Get opnað fælana hans Péturs en aftur virkar linkurinn ekki. Það gerir hann ekki heldur hérna í Árnagarði. Auk þess eru flestir linkar sem ég finn eftir Google-leit annað hvort ógeðslega lengi að opnast, þetta er svo hægt að liggur við að það frjósi og/eða eða kemur bara error.
HVERS VEGNA ÞARF ÞETTA ALLT AÐ VERA SVONA MIKIÐ DJÖFULSINS DRASL???!!!
Þarf svo nauðsynlega að ná í Pétur fyrir prófið, hann er ekki í bænum og aðeins uppgefinn hemasíminn hans. Sendi honum e-mail og vona að hann svari í tæka tíð.

"Here lies Einar Steinn Valgarðsson
- and he's bloody annoyed."

Lag dagsins: Hold On með Tom Waits, af plötunni Mule Variations.

Punishment


I can feel the tug
of the halter at the nape
of her neck, the wind
on her naked front.

It blows her nipples
to amber beads,
it shakes the frail rigging
of her ribs.

I can see her drowned
body in the bog,
the weighing stone,
the floating rods and boughs.

Under which at first
she was a barked sapling
that is dug up
oak-bone, brain-firkin:

her shaved head
like a stubble of black corn,
her blindfold a soiled bandage,
her noose a ring

to store
the memories of love.
Little adultress,
before they punished you

you were flaxen-haired,
undernourished, and your
tar-black face was beautiful.
My poor scapegoat,

I almost love you
but would have cast, I know,
the stones of silence.
I am the artful voyeur

of your brain's exposed
and darkened combs,
your muscles' webbing
and all your numbered bones:

I who have stood dumb
when your betraying sisters,
cauled in tar,
wept by the railings,

who would connive
in civilized outrage
yet understand the exact
and tribal, intimate revenge.


-- Seamus Heaney

Smá pælingar: Stundum heyrir maður fréttir þar sem sagt er frá “hrottalegri” eða “gróflegri” nauðgun. Hvers vegna er verið að bæta þessari einkunn við, og hún síðan notuð valkvæmt? Til að skilja þær “grófu” og “hrottalegu” frá hinum (”góðu”?), kannske? Hvenær er nauðgun EKKI gróf? Hvenær er nauðgun EKKI hrottaleg? Sjáið þið fyrir ykkur frétt eitthvað á þessa leið “Ungri stúlku var nauðgað blíðlega um Verslunarmannahelgina”, “Mild og hófsöm nauðgun átti sér stað um þrjúleitið í Reykjavík í nótt”?

Meðan ég man: Á meðan strippstaðir hafa verið harðlega gagnrýndir á Íslandi, hvers vegna hefur enginn fett fingur yfir karlstrippdönsurunum sem kemur núna til landsins? Er það aðeins þar sem konur strippa, sem það þykir athugavert, en ekkert athugavert við heilan hóp af karlstrippdönsurum sem kemur til landsins og lofar “eggjandi sýningu”?

Og talandi um það...

Nú þarf maður að fara að læra. Og fá mér meira að eta. Hef setið og blaðað í Mogganum, litið á netið, sötrað kaffi, snætt brauð með gráðaosti og hlustað á þann ágæta disk Remember Cat Stevens – The Ultimate Collection. Mér finnst eiginlega öll lögin á disknum frá því að vera góð yfir í að vera frábær. Sísta lagið finnst mér (Remember The Days Of The) Old School Yard af plötunni Izitso. Lagið alls ekki slæmt í sjálfu sér, en útsetningin finnst mér dálítið cheesy. Svo veit ég varla með Here Comes My Baby, af plötunni Matthew And Son . Það er svona allt í lagi, en ekkert spes, útsetningin er dálítið „ho-hum“. Það ætti hins vegar ekki að fæla fólk frá þeirri plötu, titillagið er frábært, þekki ekki önnur.
En þetta er nú sparðatíningur og fær diskurinn lof að öðru leiti.
Svo hef ég líka verið að hlusta smá á Ashes To Ashes með David Bowie. Það er góður diskur.

Nú skal segja, nú skal segja...

Í dag var síðasti vinnudagurinn minn. Ekki er ég þó alveg frjáls, því ég ætla að gera heiðarlega tilraun til að taka upp hljóðfræðiprófið. Grynt, mumle... Prófið lendir á afmælisdeginum minn, þann 22., en þá verð ég ein 22ggja ára. Viðeigandi, ekki satt?
Ég vona að dagsetningin sé fararheill. Fyrst og fremst verð ég að halda gífurlega vel á spöðunum, er ég hræddur um. Ekki get ég sagt að það hafi hingað til gengið neitt súper, hef svona rétt litið á þetta, en margt annað sem vekur fremur áhuga minn. Ach. Ég verð bara að taka eitt stykki Yoda á þetta. „Do or do not. There is no try.“
Ég rölti út á bókhlöðu áðan, en þá var lokað. Fökkíng hell. Það mun vera opið á virkum dögum til fimm. Þá verð ég að reyna að rubbast til að vakna snemma og nýta vel tímann. Mig langar að líta á menningarnótt en það fer víst eitthvað eftir því hvernig ég stend mig við lesturinn.

Bloggið mitt varð fyrir skömmu þriggja ára gamalt. Ég tek við hvers konar afmælisgjöfum í umboði þess. Þakka samfylgdina hingað til við lesendur þess og aðra sem hefur verið getið hér eða gleymst að geta á þessum þremur árum.

Vésteinn bróðir er kominn heim. Hélt hann fyrst á Kárahnjúka og dvaldist við Snæfell, fór svo á Wacken Open Air-metalhátíðina í Þýskalandi (þangað hef ég komið og var það vel) og hefur svo verið í Serbíu. Gott að fá hann heim, og hlakka til að heyra ferðasöguna, þykir ekki ólíklegt að hann bloggi henni.
Ég lauk um daginn við Skugga vindsins eftir Carlos Ruiz Zafón. Góð bók það. Bendi á ágætann
bókadóm Hörpu um hana. Ég tek undir með orðum hennar. Mér fannst sjálfum bókin ná mestu flugi í seinni hlutanum, sérstaklega þegar saga einstaklinga fléttast við Spánarstyrjöldina og hvernig andrúmsloftinu og áhrifum styrjaldarinnar á fólkið er lýst. Ég mæli heilshugar með þessari bók.
Ég er núna að lesa Ofvitann eftir Þórberg Þórðarson og þykir hún feiknagóð og skemmtileg það sem á er liðið.
Skrapp í tvö kórpartý um helgina, fyrra hjá Þóri, seinna hjá Kristjáni. Mjög gaman í báðum, sem ætti svo sem ekki að koma á óvart, enda rokkar þessi kór feitast. Fyndnast var í partýinu hjá Kristjáni þegar hann hvaðst hafa orðið var við hrukku á enni Biddu og snaraði sér til að ná í hrukkukrem og fór að bera á enni á hennar. Ég held að Bidda hafi varla vitað hvað á hana stóð veðrið og ekki gott að sjá hvort henni væri fremur skemmt eða þætti þetta vandræðalegt, þó mér sýndist sitt af hvoru.
Þegar ég var að halda út í partýið hjá Kristjáni, henti mig skemmtilegt atvik. Útvarpið mit tkveikti á sjálfu sér, en það á þetta til, annaðhvort furðuleg stilling eða það er andsetið, þó fyrri skýringin sé e.t.v. líklegri, þykir mér seinni skemmtilegri. Flytur það þá af kasettu upplestur Tómasar Guðmundssonar á ljóði sínu Í Vesturbænum.
Þetta þótti mér afar skemmtilegt og vænt um. Ég staldraði því við, og hlýddi á það. Hafði bara kunnað fyrsta erindið. Áheyrnin var mér hreinasta unun og ekki spillti hve upplestur Tómasar var góður, mildur, þýður og skýr. Ununin jókst sífellt eftir því sem á leið lestrinum.
Mér fannst eitthvað táknrænt við þetta, nánast eins og útvarpið eða Tómas sjálfur væri að senda mérþessa kveðju. Ég hélt alsæll út í nóttina með gott veganesti. Ég vil birta þetta ljóð hér á síðunni, lesendum til yndisauka.

Í Vesturbænum

Það kvað vera fallegt í Kína.
Keisarans hallir skína
hvítar við safírsænum
En er nokkuð yndislegra
- leit auga þitt nokkuð fegra -
en vorkvöld í Vesturbænum?

Því þá kemur sólin og sezt þar.
Hún sígur vestar og vestar
um öldurnar gulli ofnar.
Og andvarinn hægir á sér.
ástfangin jörðin fer hjá sér
uns hún snýr undan og sofnar.

- - -
Hér gnæfir hin gotneska kirkja.
Hér ganga skáldin og yrkja
ástarljóð útyfir sæinn.
Og ungir elskendur mætast,
óskir hjartnanna rætast
er húmið hnígur á bæinn.

- - -
En sóldaginn sumarlangan
fer saltlykt og tjöruangan
um ströndina víða vega.
Úr grjótinu gægist rotta.
Og gömlu bátarnir dotta
í naustunum letilega.

En áður en sól skín á sjóinn
er síðasti karlinn róinn
og lengst út á flóa farinn.
Þar dorgar hann daga langa,
með dula ásýnd og stranga
og hönd, sem er hnýtt og marin.


- - -
En dóttirin? Hún er heima,
og hvað hana kann að dreyma
er leyndardómurinn dýri.
En mjallhvíta brjóstið bærist
og bros yfir svipinn færist
við örlítið ævintýri.

- - -
En dapurt er húmið á haustin.
Þá hópast vofur í naustin,
svo brakar hvert borð og þófta.
Og margur saklaus svanni
sat þar með ungum manni
og flýði í fang hans af ótta.

En þó að þagni hver kliður
og þó að draumró og friður
leggist um allt og alla,
ber hjarta manns svip af sænum,
sem sefur framundan bænum
með öldur sem óralangt falla.

Því særinn er veraldarsærinn,
og sjálfur er Vesturbærinn
heimur sem kynslóðir hlóðu,
með sálir sem syrgja og gleðjast
og sálir sem hittast og kveðjast
á strönd hinnar miklu móðu.

Hvað er að gerast í Líbanon og Palestínu?
- Dr. Jón Ormur Halldórsson stjórnmálafræðingur fjallar um ástandið

"Þetta áframhaldandi hernám í Palestínu kallar sífellt á meira og meira ofbeldi, sífellt meira róttækni í röðum Líbana og Palestínumanna og þannig heldur þetta áfram" segir Dr. Jón Ormur Halldórsson stjórnmálafræðingur í einkar fróðlegu viðtali í Pressunni á NFS, sunnudaginn 30. júlí. "Þetta er held ég þessi grundvallarmiskilningur í öllu þessu í sjónarmiðum Bandaríkjamanna og annara sem styðja stefnu Ísraels, það að líta á hryðjuverk sem meginvandann. Það er bara ekki þannig. Það eru tiltölega fáir sem deyja í hryðjuverkum í Mið-Austurlöndum. Það eru miklu fleiri sem deyja úr óbeinum afleiðingum ástandsins, það er að segja hernámsins. Fólk sem kemst ekki á spítala, fólk sem kemst ekki í skóla, fólk sem á ekki fyrir mat og á ekki fyrir lyfjum og svo framvegis. Þar er mannfall."

Dr. Jón Ormur Halldórsson er einn helsti sérfræðingur okkar Íslendinga í málefnum Mið-Austurlanda. Jón Ormur er með doktorspróf frá Háskólanum í Kent, Bretlandi og hefur kennt í háskólum á Íslandi og Bretlandi og starfað við rannsóknir í menntastofnunum í Singapore og Danmörku. Eftir að hafa unnið um nokkurra ára skeið fyrir ýmsar stofnanir í Evrópu og á Íslandi starfað hann sem ráðgjafi Gunnars Thoroddsen (Sjálfstæðisflokkur) þegar hann gengdi embætti forsætisráðherra Íslands 1980-83. Hann hefur einnig unnið sem blaðamaður og dagskrágerðarmaður í sjónvarpi og útvarpi, og til skamms tíma vann hann við skipulag þróunaraðstoðar í Indlandi og Afríku. Jón Ormur starfar nú sem dósent í alþjóðaviðskiptum við Viðskiptadeild Háskólans í Reykjavík.

Meginvandinn er hernámið
Í þessu 15 mínútna langa viðtali á NFS útskýrir Jón Ormur hvað sé að gerast í Líbanon, ástæður árása Ísraelshers á landið, markmið aðgerða hersins og fer stuttlega yfir sögu Hizbollah og veru palestínskra flóttamanna í Líbanon. "Meginvandinn er hernámið. Ef Ísraelsmenn hættu hernámi sínu á Vesturbakka Jórdan og Gazaströndinni þá væri hægt að laga ástandið. Það er alveg ljóst. Það er deginum ljósara. Það er bara þetta áframhaldandi hernám, sem gerir það að verkum....þetta er eins og sumir hafa lýst raunverulega sem krabbamein á Mið-Austurlöndum því þetta hefur áhrif út um allt." Sjá má viðtalið á Vef TV Visir.is með því að fara inn á Þættir > NFS > Pressan > Ástandið í Líbanon. Eða smella beint á slóðina: http://veftivi.visir.is/veftivi/main.do?treeId=19031&progId=21589&itemId=17807!

Tilbúin handrit
Jón Ormur skrifar jafnframt grein um manninn sem fyrirskipaði árásirnar á Líbanon. "Ehud Olmert er einn tiltölulega fárra manna sem hefur orðið forsætisráðherra í Ísrael án þess að eiga að baki feril sem hryðjuverkamaður eða sem skipuleggjandi þjóðernishreinsana. Hann hefur þó notið margvíslegra tengsla við gamla hryðjuverkamenn allt frá unga aldri. Annar fyrrum forsætisráðherra, Menachem Begin, hafði mætur á hinum unga Ehud en Begin stjórnað Irgun-samtökunum sem drápu hundruð palestínskra borgara. Eini tilgangur með þeim morðum var að hræða Palestínumenn til að flýja land og í flóttamannabúðir eins og þær sem Ehud er að sprengja í tætlur í Líbanon. Þrátt fyrir náin tengsl við hryðjuverkamenn á Ehud hins vegar við ákveðinn ímyndarvanda að glíma í Ísrael. Yfirgangsöm stefna hans sem borgarstjóri í Jerúsalem hefur kostað þúsundir fjölskyldna heimili og lífshamingju en honum er þó ekki treyst eins vel og gömlu hryðjuverkamönnunum. Einu refsiverðu glæpirnir sem hann hefur verið sakaður um í Ísrael er fjármálaspilling og mútuþægni sem hann hefur annað veifið sætt rannsóknum fyrir. Þess vegna skiptir öllu máli fyrir hann að vera ekki sakaður um linkind." Greinina má finna hér:
http://www.visir.is/apps/pbcs.dll/article?AID=/20060726/SKODANIR01/107260077/1003/THRJU!

Árásum Ísraelshers á Líbanon mótmælt!
- mótmælastaða við bandaríska sendiráðið á morgun, föstudag kl. 17:30

Um heim hefur fólk mótmælt árásum Ísraela á Líbanon. Samtök herstöðvarandstæðinga munu standa fyrir mótmælastöðu hér á landi fyrir framan bandaríska sendiráðið á morgun, föstudaginn 28. júlí kl. 17:30. Í ályktun frá samtökunum segir; "Samtök herstöðvaandstæðinga skora á ríkisstjórn Íslands að fordæma mannréttindabrot Ísraels í Líbanon og beita sér fyrir því að þau verði stöðvuð tafarlaust. Á hverjum degi berast nýjar fregnir af voðaverkum Ísraelshers í Líbanon og þeim hörmungum sem loftárásir hafa leitt yfir íbúa þessa stríðshrjáða lands (...) Og meðan athyglin beinist að Líbanon hefur Ísraelsstjórn aftur hafið árásir á Palestínumenn á Gaza."

Hernaðaraðgerðir Ísraelsstjórnar eru skýlaust brot á alþjóðasamningum og 33. grein Genfarsáttmálans sem segir; „Óheimilt er að refsa vernduðum manni vegna verknaðar sem hann hefur ekki framið sjálfur. Bannaðar eru hóprefsingar og hverskonar hótanir og hermdarverk. Rán og gripdeildir eru með öllu bannað. Bannaðar eru hefndaraðgerðir gegn vernduðu fólki og eignum þess.“

Skorað er á íslenskt stjórnvöld að taka afstöðu gegn stríðsrekstrinum með skýrum hætti; "Bandaríkjastjórn hefur komið í veg fyrir að fjölþjóðleg ráðstefna í Róm krefðist þess að vopnahlé yrði komið á. Bretland og Þýskaland hafa staðið í vegi fyrir því að Evrópusambandið beitti sér í málinu. Þegar stórveldin bregðast verða smáríkin að sýna ábyrgð. Íslenska ríkisstjórnin verður að hætta að tala um rétt Ísraels til að verja sig, við erum að tala um fjöldamorð, eyðileggingu, mannréttindabrot og stríðsglæpi. Ríkisstjórn Íslands verður að láta til sín taka. Eða til hvers er hún að sækjast eftir sæti í Öryggisráðinu?"

Frekari upplýsingar eru að finna á heimasíðu Samtka herstöðvarandstæðinga, www.fridur.is, og á heimasíðu félagsins, www.palestina.is.

Glymur dansur í höll, dans sláið ring...

Á morgun flýg ég út til Færeyja þar sem við Kristján ætlum á Ólafsvöku. Gamall draumur mun þá verða að veruleika. Hvað er skemmtilegra en að vaka fram á rauðanótt, kneyfa öl og stíga vikivaka með Færeyingum?

Ég á eftir að blogga um allan andskotann sem á daga mína hefur drifið og hefur verið mér í huga undanfarið. Ég lofa að birta ferðasöguna úr Færeyjum. :)

Lag dagsins að þessu sinni er hið ágæta lag Mdlwembe (nei, ég ætla ekki að hljóðrita það! ;) ) með Zola úr hinni æðislegu mynd Tsotsi. Keypti hana í Nexus um daginn og voru það vægast sagt góð kaup. Tsotsi var framlag Suður-Afríku til Óskarsverðlaunanna og vann verðlaun sem besta erlenda myndin. Húkkaðist alveg á lagið þegar ég sá myndina. Þessi kvikmynd er skylduáhorf.


Dagurinn skín svo fagurlega
komið er hæst á sumarið
--Lokalínur lagsins How far to Aasgard með Tý

(Afsakið hversu seint þetta birtist, var bara að sjá þetta rétt í þessu á blogginu hans Vésteins og kópíera það þaðan)

Umræðufundur um Ísrael, Gaza og Líbanon

Mánudagskvöld 17. júlí verður fundur í Snarrót (Laugavegi 21, kjallara) klukkan 20:00. Til umræðu verður ástandið á Gazaströndinni og í Líbanon: Hvað halda Ísraelar að þeir séu að gera? Hvað er að ske? Hverjir takast á? Hvað er í húfi?
Hrafn Malmquist og Vésteinn Valgarðsson verða frummælendur en umræðurnar annars almennar og ekki sérlega formlegar.

A Hard Rain's Gonna Fall

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I've stumbled on the side of twelve misty mountains,
I've walked and I've crawled on six crooked highways,
I've stepped in the middle of seven sad forests,
I've been out in front of a dozen dead oceans,
I've been ten thousand miles in the mouth of a graveyard,
And it's a hard, and it's a hard, it's a hard, and it's a hard,
And it's a hard rain's a-gonna fall.

Oh, what did you see, my blue-eyed son?
Oh, what did you see, my darling young one?
I saw a newborn baby with wild wolves all around it,
I saw a highway of diamonds with nobody on it,
I saw a black branch with blood that kept drippin',
I saw a room full of men with their hammers a-bleedin',
I saw a white ladder all covered with water,
I saw ten thousand talkers whose tongues were all broken,
I saw guns and sharp swords in the hands of young children,
And it's a hard, and it's a hard, it's a hard, it's a hard,
And it's a hard rain's a-gonna fall.

And what did you hear, my blue-eyed son?
And what did you hear, my darling young one?
I heard the sound of a thunder, it roared out a warnin',
Heard the roar of a wave that could drown the whole world,
Heard one hundred drummers whose hands were a-blazin',
Heard ten thousand whisperin' and nobody listenin',
Heard one person starve, I heard many people laughin',
Heard the song of a poet who died in the gutter,
Heard the sound of a clown who cried in the alley,
And it's a hard, and it's a hard, it's a hard, it's a hard,
And it's a hard rain's a-gonna fall.

Oh, who did you meet, my blue-eyed son?
Who did you meet, my darling young one?
I met a young child beside a dead pony,
I met a white man who walked a black dog,
I met a young woman whose body was burning,
I met a young girl, she gave me a rainbow,
I met one man who was wounded in love,
I met another man who was wounded with hatred,
And it's a hard, it's a hard, it's a hard, it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.

Oh, what'll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what'll you do now, my darling young one?
I'm a-goin' back out 'fore the rain starts a-fallin',
I'll walk to the depths of the deepest black forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
Where the executioner's face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number,
And I'll tell it and think it and speak it and breathe it,
And reflect it from the mountain so all souls can see it,
Then I'll stand on the ocean until I start sinkin',
But I'll know my song well before I start singin',
And it's a hard, it's a hard, it's a hard, it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.

--Bob Dylan

Wouldn't you miss me
Wouldn't you miss me at all?

Nú rétt í þessu las ég þá fregn að Roger ”Syd” Barrett, fyrrum forsprakki Pink Floyd sé látinn. Syd var aðallagasmiður, söngvari og gítarleikari sveitarinnar áður en hann fór yfir um á LSD. Hann var sporgöngumaður sækadelískrar tónlistar, frumlegur, bráðskemmtilegur og hugmyndaríkur snillingur með sérstakar tónlistarsmíðar og gítarleik. Fyrir þá sem þekkja síður til Syd mæli ég með The Piper At The Gates Of Dawn, algert meistaraverk sú plata. Smáskífulögin See Emily Play og Arnold Layne samdi hann einnig. Platan Wish You Were Here með Pink Floyd var meira eða minna tileinkuð honum, þá sérlega titillagið og Shine On You Crazy Diamond. Ég mun vafalaust hlusta á þetta allt saman og heiðra minningu hans.
Einhver merkilegasti tónlistarmaður rokksögunnar er fallinn frá.Ég er Syd Barrett ævinlega þakklátur fyrir tónlistina og vona að hann megi hvíla í friði. Blessuð sé minning hans.

Ríkishryðjuverk á Gaza

Ehud Olmert hefur gerst sekur um glæp gegn mannkyni með heiftarlegum land-og loftárásum á Palestínska alþýðu á Gaza sem eiga einskis að gjalda. Vitað er um að alla vega 44 Palestínumenn hafi nú fallið og einn ísraelskur hermaður. Árásir hafa beinst gegn borgurum á Gaza, að raforkuverinu, svo nú er bæði rafmagnslaust og vatnsskortur, sprengjum hefur verið varpað á opinberar byggingar og ríkisstjórn Palestínu óstarfhæf vegna þess að Ísraelsher hefur handtekið ráðherra hennar. Má svo rétt gera sér í hugarlund hersu rétttmæt réttarhöld þeir fengu þar, ef þeir yrðu yfirleitt ákærðir. Það skal enginn segja mér að slíkar aðgerðir séu til þess fallnar að reyna að tryggja líf ísraelska hermannsins sem nú er stríðsfangi, þvert á móti stefna aðgerðirnar lífi hans í hættu, lífi folks á Gaza og lífi Ísraela, því þess má vænta að árásarinnar verði hefnt. Hefði Olmert verið umhugað um líf hermannsins hefði hann samið við hreyfinguna sem hélt hermanninum föngum. En hann lýsti því yfir að engir samningar yrðu og gerðist sekur um stríðsglæpi, ég leyfi mér að kalla þetta ríkishryðjuverk. Ætlunin er að veikja Palestínumenn og stjórn þeirra sem mest. En hörmungar eru líklegar til að þjappa þjóðinni fremur saman gegn andstæðingnum og fylkja sér bak við leiðtogann. Það verður aldrei friður nema að Ísraelar séu reiðubúnir að ræða við ríkisstjórnina, komi til móts við réttmætar kröfur Palestínumanna og virði mannréttindi þeirra.
Árás af þessum skala er ekki "hefnd fyrir hermanninn", hún krefst miklils undirbúnings og hefur verið skipulögð löngun fyrir fram. Hermaðurinn varð hins vegar ísraelskum stjórnvöldum kjörið skálkaskjól til að hrinda árásunum í framvæmd. Hermaðurinn er stríðsfangi, handamaður í átökum, en ef hann er tekinn af lífi er það hins vegar augljóslega brot á lögum um meðferð strísfanga.
Mér þykja kröfur Palestínumannana sem halda hermanninum föngnum fyllilega réttmætar, þ.e. að konum og börnum verði sleppt úr ísraelskum fangelsum. Um 600 börn hafa verið handtekin á ári frá árinu 2000. Þar er ekki tekið tillit til alþjóðalaga um réttindi barna. Auk þess hafa komið upp margar kærur um illa meðferð og misþyrmingar.
Nú reynir Olmert að telja fólki trú um að hann hafi haft í huga aðsleppa föngunum áður en ísraelski hermaðurinn var tekinn höndum. Þvílík tilviljun að Palestínumenn skyldu þá taka hann til fanga og binda enda á öll slík áform, hmm? Kommon, á maður virkilega að gleypa við þessu? 'I kröfunni um að föngunum sé sleppt felst krafa um að Ísraelar virði alþjóðalög. Ekki er hægt að segja að Oolmert hafi þá beinlínis verið að flýta sér. Aðgerðir og ummæli Olmerts hingað til hafa sýnt að honum er hvorki umhugað um að sleppa föngunum né um líf hermannsins. Þetta er ódýrt áróðursbragð til að klína allri skuldinni á Palestínumenn, og sér í lagi Hamas. Hvað Quassam-eldflaugarnar varðar er líklegast að að þær muni fremur aukast en annað, massívar hernaðar aðgerðir gegn saklausum borgurum draga ekki úr skæruhernaði eða hryðjuverkum, heldur eru olía á eldinn.
Ég óttast um framtíð Palestínumanna og ég óttast um líf hins 18 ára gamla hermanns, sem ég veit ekki enn hvort hefur verið tekinn af lífi eða ekki. Ef svo er mun bæði hreyfingin sem tók hann til fanga og Olmert bera ábyrgð á dauða hans. Ég óttast þær hörmungar sem bitna á Palestínsku þjóðinni og að þær muni aukast til muna. Ég óttast að Intifada kunni að brjótast út.

Lag dagsins: Hey You með Pink Floyd, af plötunni The Wall.

Ýmislegt að blogga um, mismerkilegt. Það er hins vegar oftast allur vindur úr manni eftir vinnu. Snæddi Eldsmiðjupizzu með ömmu og sáutum við og spjölluðum uns ég hélt heim um tíu. Nú verð ég að henda mér í rúmið til að vera jafn frískur og fjörugur og Hemmi Gunn þegar ég vakna (þekkjandi sjálfan mig á morgnanna: Feiti sénsinn).
Í dag leiddist mér svo í vinnunni að ég varð að hemja mig svo ég nagaði ekki af mér fótinn af einskærum leiðindum. En hún er ágætlega borguð.
Bubbi orðaði það vel í Færeyjablús:
Sárir gómar, flegnar hendur,
vöðvar gráta vilja ekki meir
en áfram er þjösnast áfram er þrælað,
hugsað um hetjur Hemmingway’s.

Eða þessi lína:

Þegar í bæinn ég mæti aftur
svíf inn í kúltúrinn.
Menningarvitar sitja á Mokka
spjallandi um heimsmálin.

How very true.

Nú hryn ég í bólið, blogga eflaust á morgun eða eitthvað um helgina. Stay tuned.

Af 3000 manna mótmælum gegn stóriðju, þögn RÚV og skiltisdeilum

Mikið hefur verið rætt um eitt skiltið sem birtist í 3000 manna mótmælagöngu gegn stóriðjustefnu stjórnvalda um daginn. Mun meira hefur borið á umræðum um skiltið heldur en fjöldann í göngunni eða baráttumálin. Fréttin af mótmælagöngunni var mér fagnaðarefni, hún barst mér þegar ég var úti í Finnlandi. Þar með missti ég því miður af henni. Skiltið umdeilda hafði ég hins vegar séð áður og þótti afar ósmekklegt.
RÚV kaus að þaga algerlega yfir mótmælunum á kjördag. Það hefur síðan aðallega beint sjónum sínum að deilunni um skiltið, fremur en göngunni og málefnunum og hefur mér sýnst aðrir fjölmiðlar róa á svipuð mið.
Af nokkrum góðum skrifum um mótmælin og skiltið má nefna skrif á Egginni, skrif Davíðs Þórs Jónmundssonar, Stefáns Þórs Sæmundssonar og síðast en ekki síst skrif Vésteins bróður míns. Ég ætlaði mér alltaf að blogga um afstöðu mína til þessa en áðurnefnd skrif rúma mikið af mínum skoðunum. Ég hafði tjáð mig um afstöðu mína við Hauk og var núna að skrifa sæmilega langt komment við færsluna hans Vésteins, þar sem Haukur hafði áður kommentað.

NOTA BENE: Ég minni sérstaklega á undirskriftalista sem stendur yfir á Egginni, þar sem þögn RÚV gagnvart hinni 3000 manna mótmælagöngu er mótmælt og ég hvet lesendur til að skrá sig á hann.

Að lokum vil ég benda á það að mér þykir mjög ómaklegt hjá Valgerði Sverrisdóttur að ætla að reyna að bendla Vinstri-græna við skiltið umdeilda. Þetta er það sem kallast rógur á góðri íslensku.

Til hamingju með daginn

Í dag er Hinn alþjóðlegi Slayer-dagur. Hvað sem þú gerir, hlustaðu á Slayer. Sjálfur held ég daginn hátíðlegan í þessum skrifuðu orðum með því að hlusta á Raining Blood af plötunni Reign In Blood. Uppáhalds lagið mitt með Slayer, ásamt Angel of Death.

Halldór Ásgrímsson er að fara að hætta í ríkisstjórn. Til hamingju með það líka.

Ég er lémagna eftir langan vinnudag. Ég blogga líklegast fljótlega, af nógu að taka. Nú ætla ég hins vegar að láta fallast í rúmið og sofa vært. Zzzzzznkrrglllhh........
Lag dagsins: Innocent When You Dream með Tom Waits, af plötunni Frank's Wild Years.

Menen Suomen!

Goodbye Yellow Brick Road
We’re off to see the wizard. :)

Eurovision

Allir að kjósa Hard Rock Hallelujah með Lordi!

Heill sé höfuðskáldi

Og nú var þá sofið í litlu baðstofunni á bænum uppi undir heiðadrögunum. Og úti fyrir geisaði stormurinn, geisaði í algleymingi og eyðileggingargleði, geisuðu margir stormar út um víða veröld, gerðust furðulegir hlutir. Því þetta hérna var aðeins einn afkimi veraldarinnar, hér var það í raun ekki nema himininn einn sem fór hamförum, svo friðsamlegt var hérna. Og annars uxu hér skófir og mosi á steinunum við kröpp kjör, það líf sem fyrir tilstilli skaparans breytti grjótinu á þúsundum ára í gróðurmold, grjótinu sem gígarnir hafa spúð úr sér; breytir eldinum í iðrum jarðar í grósku og grænku, sem dögg fellur á um hásumar og hrím á haustnóttum. Það er manninum gott, að geta sofið endrum og eins.
--úr Aðventu eftir Gunnar Gunnarsson (þýðing Magnúsar Ásgeirssonar)

Í dag er fæðingardagur Gunnars Gunnarssonar skálds, en hann fæddist árið 1889 á Valþjófsstað í Fljótsdal.
Ég held að hafi varla farið framhjá þeim sem þekkja mig eitthvað og lesendum bloggsins að ég er einlægur aðdáandi Gunnars og verka hans. Þegar þetta er ritað hef ég lesið níu skáldsögur eftir hann (þar tel ég Fjallkirkjuna sem fimm bækur) auk smásagna. Hann er einn eftirlætisrithöfundur minn og ég álít hann með fremstu rithöfundum sem Ísland hefur alið. Ég hyggst að sjálfsögðu lesa meira eftir hann og hef eiginlega strengt þess heit að heimsækja Skriðuklaustur á árinu. Ég minni lesendur á heimasíðu Skriðuklausturs.
Ég las um daginn afbragðs smásögu eftir Gunnar. Hún nefnist Sagan af Valda og er skrifuð 1939.
Hún hefst á þessa leið:

Á þessum síðustu og verstu tímum styrjalda og borgarastyrjalda er menning hins hvíta kynstofns óðar að færast í þá átt, að menn aðhyllast valdið sem rétt, viðurkenna elddreka lofts, láðs og lagar sem frambærileg rök. Blóðflóð það, sem framundan bíður, litar þegar drauma hinna framsýnu, banvæn haglél vélbyssna undan vængjum mannstýrðra stálfugla eru að verða það tíður atburður, að nærri lætur að teljast megi snar þáttur eðlilegs veðurlags. Á öðrum eins ógna tímum virðist það ekki hafa mikið upp á sig, að vera að segja sögu lítils fuglsunga, sögu sem þar á ofan er allt annað en hressileg. Hver mun nenna að lesa eða hlusta á sögu af því tæi núna, eftir að stormhvinur blóðugra hryðjuverka er orðinn að síendurteknu viðlagi við hinn hvella og nístandi óð sveiflandi sólarhringa? – en uggurinn um framtíð vandamanna, umhverfis og þjóðar þyngir hugann sem steinn í vasa drukknandi manns. Það segir sig sjálft, að lesendur eða hlustendur muni verða sára fáir. Eigi að síður skal hún sögð og það einmitt nú, þessi stutta saga af litlum fugli, ósjálfbjarga svartþrastarunga, sem einn góðann veðurdag valt úr hreiðri sínu beina leið í opið hundsgin, - eða hvað það nú var, sem særði hann sárinu mikla, sári svo geigvænlegu, að enginn þeirra, er sáu hann heim borinn, hugði honum líf.

Tólf ára piltur finnur fuglinn, fer með hann heim og hlúir að honum. Fuglinn, sem drengurinn nefnir Valda, nær sér, og verður hluti af fjölskyldunni, augasteinn allra. um leið hefur fjölskyldan þó áhyggjur af því að hann muni ekki geta spjarað sig úti í hinum stóra heimi, hann sýnir lítil þroskamerki, og hefur verið það verndaður að hann þekkir ekki það að hræðast.

Barnið hafði ekki einu sinni lært að leita uppi fæðu sína. Í hvert skipti og borið var á borð, settist hann að snæðingi með hinu fólkinu undir valhnetutrénu mikla, flaug frá einum til annars, fékk sér brauðmola eða dýfði nefinu í mjólkurbollann sinn eða vatnskrúsina. Inn á milli sá hann um söng og mér liggur við að segja hljóðfæraslátt, enda leiddist engum nema drumbum og dauðyflum við borð, þar sem Valdi var nærstaddur. Hann var ekki við eina fjölina felldur, var á einlægu flökti fram og aftur, eins og fugla er siður, tyllti sér á stólbak, bekkjarfjölina að baki hjónanna, öxl eða höfuð einhvers, er hann þurfti sérstaklega við að tala. Ánægja og hamingja umléku hinn litla fugl með töfrum tóna þeirra, er hann sjálfur framseyddi. Það var engu líkara en að kominn væri góður andi, líkamnaður í fugli og söng. Með sakleysi sínu, trúnaðartrausti, einföldum tónum og vængjaþyt var eins og hann sambræddi mannheima og aðra í heild, sem þó líklega er hvergi til nema í löndum ævintýra og ímyndunar. Hann var sjálfur ævintýr, tárhrein gleði, leikur og áhyggjuleysi alið af ilmandi sumri, - hraðfleygu sumri.
En um leið eitthvað meira. Eitthvað leyndardómsfullt, spásögn; eitthvað óráðið, komið langar leiðir utan úr ósnertanlegum fjarska lífslindanna, eitthvað dulrænt en dýrmætt, örlítil vinakveðja utan úr þeimgeimum ljóss og kristalla, sem sálin fær nálgast en aldrei líkaminn, ofurlítill anganblær frá væng hinnar alnálægu og alfaðmandi eilífðar, sem enginn til þessa hefur skilið og því síður sundurgreint, enda jarðnesk skilningavit vart til þess sköpuð að ráða þá gátu.
En þó á hinn bóginn ekki annað en lítill fugl, lítill og brothættur svartþrastarungi hnepptur í helsi mjög svo takmarkaðrar vitundar, gáfna og tilveru. Satt að segja varð hann að hafa spotta bundinn um fótinn, það var nauðsynleg varnarráðstöfun, óhjákvæmilegt.

VARÚÐ, SPILLIR – ENDALOK
En sú staðreynd að Valdi hefur lifað við þvílíkt öryggi að hann hefur aldei náð þeim þroska að bjarga sér eða hræðast verður honum að lokum að aldurtila. Húsmóðirinn, sem hafði brákast á öklalið misstígur sig, svo hún fellur í grasið og ofan á Valda, sem hafði hreiðrað þar um sig í sólinni.Dauðastríð hans verður ekki langt. Hann er allri fjölskyldunni harmdauði, og skilur eftir tómleika og söknuð í brjósti þessara ástvina hans.

Hver fær skilið, að nokkur maður gráti yfir dauðum fugli? Það verða sjálfsagt fáir, og til hvers er þá að vera að segja sögu eins og þessa? Hver getur bætt því á sig að hafa áhyggjur af fuglum og hinu lítilmótlega lífi þeirra, hve harmar jafnvel vin eins og Valda litla á tímum grimmdar og gerræðis? Eru ekki sum af aðaldýrmætu mannkynsins og þeirrar menningar sem átti að verða öllum til aukinnar sálubótar í farsælli framtíð, sem óðast að umhverfast í fáránlega bölvun og viðurstyggilega rotnun spilltra sálna og svívirts holds? Er það ekki svo um marga mannveruna, að hjarta hennar, þegar í lifanda lífi, er álíka kramið, álíka dauvona og hjartafuglsungans á grasbalanum, eftir að fótur vinkonu hans hafði óviljandi traðkað á honum? Er það ekki svo með fjölda manna, að áður varir geta vinir þeirra ófyrirsynju orðið þeim hættudrýgri en jafnvel verstu fjendur? Hversu margir farast ekki í viðleitninni að framkvæma hugsjónir, sem þeir kunna ekki tökin á? Eða flækjast í góðvild, sem áður varir snýst upp í glæp og slys.
Lýkur hér að segja frá Valda.

Það er alltaf gaman að vera minntur á að maður getur enn heyrt tónlist sem hrífur mann svo upp úr skónum að manni finnst maður nánast frelsaður. Ég heyrði slíkt lag í gær, að mér vitandi í fyrsta skipti, og það hitti mig beint í hjartastað. Ég kveikti á sjónvarpinu, þar var þáttur í þáttaröð um sögu dægurlagatónlistar blökkumanna á 20. öld, og var verið að fjalla um Sam Cooke. Ég minnist þess ekki að hafa hlustað á hann áður, nema ef ske kynni að ég hafi einhvern tíma heyrt í honum í útvarpi eða e-ð, án þess að vita að þetta væri hann. Í þættinum var sagt að hann hefði framan af farið býsna hefðbundnar leiðir framan af hvað varðar það sem hann söng um, stúlkur og pilta og ástir þeirra og þess háttar, en 1964 hafi orðið þáttaskil, hann varð djúpt snortinn af því að heyra Blowing In The Wind með Bob Dylan, og bætti því á efnisskrána sína. Honum fannst að hann, eða altént einhver blökkumaður hefði átt að semja þetta lag. Því, eins og dóttir Cooke sagði frá, hann þekkti yrkisefnið vel af eingin raun. „How Many Roads must a man walk down/ before you can call him a man?“ Þetta bergmálaði réttarstöðu blökkumanna og álit hvítra á þeim. Hann var einnig oft kallaður „boy“ af hvítum í Suðurríkjunum, þó hann væri fullorðinn og því var eins og Dylan syngi husanir Cookes sjálfs: Hversu margar vegi þyrfti hann að ganga áður enn hann mætti vera kallaður maður? Cooke langaði til að semja sjálfur lag helgað mannréttindabaráttu, sem myndi enduróma reynslu hans og annara blökkumanna, nokkurs konar svar þeirra við Dylan. Þá samdi hann lagið A Change Is Gonna Come. Þvílíkt lag, þvílíkur texti, og síðast en ekki síst: Þvílíkur söngur, þessi gullfallega sálarríka rödd, þar sem hann syngur frá innstu hjartarótum. Maður fær hrifningarhroll. Ég leyfi mér að birta textann hér en hvet fólk um leið til að hlusta á lagið. Það ætla ég svo sannarlega að gera og reyna að verða mér út um það.

A Change Is Gonna Come
I was born by the river
In a little tent
oh And just like the river
I've been running ever since

It's been a long, long time coming
But I know a change gonna come
Oh, yes it will

It's been too hard living
But I'm afraid to die
I don't know what's up there beyond the sky

It's been a long, long time coming
But I know a change gonna come
Oh yes it will

I go to the movies, and I go downtown
Somebody keep telling me,
don't hang around

It's been a long, long time coming
But I know a change gonna come
Oh yes it will

Then I go to my brother
I say brother help me please
But he winds up knocking me
Back down on my knees

There's been times that I thought
I wouldn't last for long
But now I think I'm able to carry on
It's been a long, long time coming
But I know a change is gonna come
Oh, yes it will

A Moment of Epiphany

Evge! Evgepe!
Ég fékk algera hugljómun um hvað mig langar að skrifa um í ritgerðarspurningu í prófinu á morgun. Þetta er svo sannarlega það sem Joyce kallaði „epiphany“. Það liggur við að ég vildi taka prófið núna (hvað þá rétt áðan), meðan andinn er enn með mér. Ég vona að andi hugljómunarinnar verði með mér á morgun, annars verð ég að leggja traust mitt á starfsemi heila míns á Laugardagsmorgni og rótsterkt biksvart kaffi. Alveg svo megi tjarga með því hrúta.

Með.... uhh... hádegiskaffinu (svona er maður árrisull!): Tvö harðsoðin egg, The Dead (smásaga eftir James Joyce, síðasta sagan í Dubliners) og Plöturnar Sticky Fingers og Exile On Main Street með The Rolling Stones. Eftir að ég klára The Dead sný ég mér líklegast að Castle Rackrent eftir Mariu Edgeworth, The Cripple of Inishman (a.k.a. Halta Billa) eða leikritunum tveimur eftir Yeats. Ég þarf alla vega að halda vel á spöðunum í dag.
Ég brá mér í sund í gær, það var afskaplega hressandi, ekki síður að brúka strauminn í heita pottinum, enda vöðvarnir orðnir full rýrir eftir allt of litla hreyfingu í prófunum. Skal nú bætt úr því, og ekki frá því að ég skelli mér aftur í sund í dag.

Þjóðsaga

að koma fyrst við sögu
eins og álfur út úr hól

og eiga draugafé á fjalli
sem verður kveðið niður

að reisa við sjávarútveginn
hamraborg yfir huldufólkið

og verða sjáfstætt lýðveldi
af forfeðranna tröllatryggð

að gerast með vélum og vinnu
dverghagir á iðnað og listir

en glata frelsi og efnahag
til erlendra útilegumanna

--Jónas E. Svafár, Klettabelti Fjallkonunnar, 1968

Hef verið að hlusta töluvert á Depeche Mode nú nýlega. Alveg æðisleg tónlist. Myrk, poppuð/elektrónísk, stundum heví, taktföst, melódísk, grípandi og falleg. Hlustaði ég smá á Violator í Skífunni, aðallega Personal Jesus, aftur og aftur. Geðveikt lag. Við sama tækifæri hlustaði ég líka aftur og aftur á útgáfu Johnny Cash af laginu, af plötunni The Man comes Around og hún er að sama skapi eitursvöl. Söngurinn hjá Cash og gítarinn hjá John Fruiscante vekur manni hrifningahroll, en það gerir tónlist Depeche Mode líka. Ég er svei mér þá ekki viss um að ég væri tilbúinn að gera upp á milli útgáfanna.
Eins hefur Music For The Masses verið í síspilun hjá mér, oftast fyrstu þrjú lögin á plötunni. Þessi plata er algert meistaraverk. David Gahan er auk þess frábær söngvari og hefur alveg íðilfagra rödd.

Veðrið er búið að vera dásamlegt í gær og í dag. Ekki verra ef það héldist svona. Læri úti. Próf ekki á morgun heldur hinn, mikið að lesa. Fer í síðasta prófið þrettánda.

We're flying high
We're watching the world pass us by
Never want to come down
Never want to put my feet back down
On the ground
--Never Let Me Down Again

Einar og kattarræksnið
...sönn saga úr Vesturbænum.

Í nágrenni mínu heldur sig stór svartur heimilisköttur. Í gær um tvö-þrjú leitið vorum við bræður að fara að sofa, og við vorum syfjaðir í samræmi við tímann. Þá byrjar kattarafstyrmið að breima hástöfum fyrir utan, langdregnu nágauli. Byrjar lágt en verður hærra, kemur stundum með pásum. Breimið er loks orðið nógu hátt til að maður gæti haldið að hann hefði verið við hliðina á mér. Við leggjum á ráðin um að ég fari út með vatnskönnu til að kenna honum lexíu. Þegar ég er kominn út með könnuna er köttinn hvergi að sjá.
Grautfúll yfir því set ég könnuna í ískáp og ferí rúmið, úrvinda af þreytu. Eitthvað um hálftími líður, og þegar ég er alveg að festa svefn heyri ég eitthvað „mjávrghl“ fyrir utan. Er ekki bölvað ófétið byrjað að breima aftur! Ég staulast á fætur og hefndarþorstinn sýður í mér: „NÚ SKAL HANN EKKI SLEPPA“. Ég hleyp niður á brókinni, sæki vatnskönnuna, fer út á frakkanum í brókinni innan undir, einum klæða, „skadefryd“-hrollur hríslast í mér af tilhlökkun að stökkva vatni á fjárans kattarræksnið og ná mérþannig niðri á því fyrir að trufla svefnró okkar. Ég skima eftir kettinum og sé allt í enu framan í hann við húshornið. Augu okkar mætast eitt sekúndubrot og hann forðar sér áður en ég fæ rönd við reist.
Staðan er sumsé núna eitt núll fyrir kettinum.
Áður en ég fór að sofa hafði ég heyrt enn aftur í honum: Fór aftur út, sá hann í garðinum fyrir aftan, áður en hann hljóp eitthvert út í buskann. Ég sór í hjarta mínu að koma fram hefndum.
Í dag sagði Vésteinn mér frá því að hann hafi komið að þar sem sami köttur var að reyna við Skottu (köttinn hans Vésteins). Nú er Skotta fimmtán ára gömul og auk þess búið að taka hana úr sambandi og kötturinn er að gera loppur sínar grænar fyrir henni. Hún horfir vantrúuð á hann, þar sem hann gerir ítrekaðar tilraunir til að koma henni til. Vésteinn stökkti honum loks á burt með því að berja saman pottlokum og elti hann einn hring. Þar skoraði Vésteinn stig á móti kettinum. Ég á hins vegar eftir að jafnametin persónulega.
Ég er svo búinn að sjá köttinn eitthvað tvisvar á sveimi hérna í dag, en hef aldrei haft vatn við hönd, auk þess sem hann er fljótur að forða sér.
Hann snýr aftur, og það geri ég líka. Orustan er töpuð, ekki stríðið.
...en næst verð ég með Super-Soaker.

Sólarlag

Sólin ilmar af eldi
allan guðslangan daginn,
faðmar að sér hvert einasta blóm
andar logni yfir sæinn.

En þegar kvöldið er komið
og kuldinn úr hafinu stígur
þá kastar hún brandi á bláloftsins tjöld
og blóðug í logana hnígur.

Nóttin flýgur og flýgur
föl yfir himinbogann.
Myrkrinu eys hún á eldbrunnin tjöld
eys því sem vatni yfir logann.

Föl og grátin hún gengur,
geislanna í blómunum leitar.
- Enginn í öllum þeim eilífa geim
elskaði sólina heitar.

-- Jóhann Sigurjónsson

Muthafuckin’ izzle

Ég er ekki frá því að hin táknræna goðsögn um móðurserðirinn Ödipus og girnd hans til múttu sinnar sé einhver sú margþvældasta jórturtugga sem um getur. Hvort sem það er í heimspeki, sálfræði, bókmenntafræði, feminískum rannsóknum, trúarbragðafræði, sagnfræði, menningarfræði eða bara í daglegu tali og skrifum. Ödipus er ein rótgrónasta klisja sem ég þekki í nútímakúltúr. Allir hafa heyrt um Ödipus, rétt eins og allir vita faðerni Luke Skywalker.
Ödipus er eins og Nýja-Gínea fyrir mannfræðinga og félagsfræðinga.

Ef við spáum hins vegar í úmsum rokklögum, frá sálfræðilegu sjónarhorni, má greina þar bæði complex áðurnefnds móðurserðis og pedófílíu (barnagirnd), þar sem það er regla fremur en undantekning að sungnir séu söngvar sem lýsa votum draumum og frygð gagnvart kornabörnum og kynæsandi mæðrum.