Tvær flugur í einu höggi

19. júní er helgaður kvennréttindum og láðist mér að blogga af því tilefni á þeim degi en geri nú bragarbót með því að pósta eftirfarandi myndbandi í senn af því tilefni og til heiðurs minningu George Carlin. Njótið heil:

Lag dagsins: Animal með Def Leppard, af plötunni Hysteria:


Skemmtilegt þegar góð lög rifjast upp fyrir manni, en þessu lagi kynntist ég fyrst í eðalþættinum The Friday Rockshow á VH1 á gaggóárum mínum. Ég á þetta lag reyndar á fyrrnefndri vínilplötu en Vésteinn flutti að heiman með plötuspilarann og ég hef ekki hlustað á plötuna í allav. 8 ár, ef ekki meira, þó skömm sé frá því að segja.

Að öðru ótengdu þá játa ég að ég sá aldrei Karate Kid. Það rifjaðist hins vegar upp fyrir mér um daginn að ég átti Karate Kid karl sem ég var búinn að steingleyma, og hafði ekki munað eftir árum saman, sem er skrýtið, því hann var drullutöff. Ég átti sumsé þann í gula stakknum:

In memoriam

Ég vil biðja lesendur um einnar mínútu þögn til minningar um tvo snillinga á sínu sviði: Brynju Benediktsdóttur leikkonu og leikstjóra og grínistann George Carlin. Ég bý að góðum minningum um Brynju og votta Benna og Erlingi innilega samúð mína. Ein besta minningin er frá kvöldinu í Kaffileikhúsinu þegar settir voru upp þættir úr Dags hríðar sporum eftir pabba, en Brynja og Erlingur settu leikritið einnig upp árið 1980. George Carlin var eftirlætis grínistinn minn og mikil hetja. Hans verður jafnframt sárt saknað. Ég er þakklátur fyrir bein og óbein kynni af þeim báðum. Sólin lýsi minningu beggja.*
*Svo vitnað sé í trúarbragðaskitt Carlins hér fyrir neðan.

Dýr sem líkjast ísbirni

Ég heyrði í fréttunum áðan að það væri verið að leita að meintum þriðja ísbirninum eða dýri sem líktist honum. Það er náttúrulega fjandanum erfiðara að þekkja stærðarinnar hvítabjörn frá öðrum nauðalíkum skaðræðisskepnum sem kynnu að vera á vappi á svæðinu. Því til staðfestingar býð ég lesendum að spreyta sig á að greina á milli þessara þriggja kandídata:

Túristavæna Ísland

Nú veit ég hvernig við getum fjölgað túristum til Íslands og grætt meiri pening.
Við seljum þeim aðgang á bjarnaskytterí.
Come to Iceland, and experience the unique oportunity of shooting endangered animals.

"What gives mankind the right to kill at will?
I'll tell you what: Guns. Big fucking guns with giant fucking bullets, pal."
-- Save this m. Denis Leary

"It's coming right for us!"
-- Jimbo frændi í South Park

Fyndið stöff...

Rakst á þessa snilld á bloggi Bastarðsins og má til með að deila dýrðinni.

Jon Lajoie - Show Me Your Genitals

George Carlin um trúarbrögð

My friends are gonna be there too...

Rakst á eftirfarandi snilld af tilviljun þar sem ég var að gúglast í dag, en hú er fengin af heimasíðu Páls Kristbjörnssonar guðfræðings
og rituð í fyrra. Tilefnið var frétt í Morgunblaðinu um að flugskeytum hafði verið skotið á Ísrael og Ísraelsstjórn gaf leyfi til hernaðaraðgerða. Ég gef Páli orðið:

"Sótt að guðs eigin landi

Þetta ótrúlega hatur bræðra Múhammeðs magnast upp. Siðspilltir skjóta þeir á bræður vora í Ísrael og hika jafnvel ekki við að ala syni sína hatri og senda sprengjum búna til sjálfsvígs.

Ótrúleg þykir mér einnig samúð margra vorra Vestrænu bræðra með djöfullegum málstað arabanna og nefni hér sem dæmi félagsskap vinstri Guðlausra hér á landi Ísland-Palestína, sem hvað eftir annað kemur fram með lygum og rógburði.

Sannlega eru handbendi Kölska mörg og máttug. Þau munu þó öll skelfast og uppbrenna þegar Drottinn vor Jesú snýr aftur á Efsta Degi.

Amen"

Það var og. Ekki nóg með að ég sé vinstrisinnaður guðleysingi, lygari og rógberi heldur er ég víst handbendi Satans að auki. Ekki amalegt syndaregistur, það. En hjúkkit að Jesú ætlar að skelfa mig og brenna á efsta degi af náð sinni og miskunn.
Alltaf gaman að sjá svona Schadenfreude hjá trúarnötturum, Þeir bæta svo jafnan við að þeir elski mann samt og muni biðja fyrir manni. Með svona vini þá er víst lítil þörf á óvinum.

Með síðdegiskaffinu: Relationship of Command með At the Drive-In og A Thousand Splendid Suns eftir Khaled Hosseini. Merkilegt að ég hafi ekki hlustað meira á At The Drive-In, þar eð mér finnst þessi plata drullugóð. Á hins vegar De-Loused in the Comotarium með The Mars Volta og finnst hún mjög góð. Hef samt ekkert hlustað á The Mars Volta umfram það. Spörtu hef ég heldur ekkert hlustað á að ráði. Hvað Hosseini varðar var ég afar hrifinn af The Kite Runner og þessi bók lofar góðu, margir hafa sagt mér að þessi sé enn betri. Ekki amalegt, það. Hef hins vegar ekki séð Kite Runner-myndina enn. Hafi einhver lesenda séð hana þætti mér vænt um að heyra álit viðkomandi á myndinni, ekki síður ef viðkomandi hefur líka lesið bókina.
Hef líka verið að hlusta smá á Nation með Sepultura. Fín plata, það.

Lag dagsins: Invalid Litter Dept. með At The Drive-In, af plötunni Relationship of Command:

"Ástæðan fyrir því að múslimar eru svona fúlir" - Einfalt og augljóst, ekki satt? ;)

Uppfært föstudagin 13. júní kl. 13:51:
Nú er ég bara að spá í South Park-myndbandinu sjálfu, gat ekki fundið það án aukadraslsins.

Ég hló að sama skapi af mér rassgatið yfir þessu lagi:


og fyrst við erum komin yfir í trúarlega sálma (no pun intended), þá má ég til með að deila The Vatican Rag með Tom Lehrer með ykkur:

I find your lack of faith disturbing...

Mótmæli við álveri í Helguvík.

Heiða sendi mér eftirfarandi sms rétt í þessu: "Mótmælum 1. skólfustungu álvers í Helguvík 0.6.06.08 kl. 16:00." Við þetta vil ég aukin heldur bæta að ég hvet fólk eindregið til að láta boðin berast.
Sjálfur verð ég á vakt þá en sendi hugheilar baráttukveðjur.

Andaktungurinn mælir með...

... lestri Gunnars Gunnarssonar á skáldsögu sinni Svartfugli í listilegri þýðingu Magnúsar Ásgeirssonar, sem nú er flutt á RÚV frá mánudeginum síðastliðnum til og með fimmtudegi kl. 22:15, en upptakan er frá árinu 1956. Kunningjar og aðrir lesendur þessa bloggs ættu að þekkja e-ð til dálætis míns á þessari mögnuðu bók, sem er jafnframt eitt besta verk Gunnars. Ef þið missið af lestrinum getið þið líka tékkað á heimasíðu RÚV.
Minni á umfjöllun mína um Svartfugl sem ég skrifaði hér á bloggið fyrir fjórum árum (tempus fugit), eftir að hafa lokið við bókina.

Mæli líka með The Sirens of Titan eftir Kurt Vonnegut, en hana kláraði ég um daginn úti í Póllandi og fannst hún hreint afbragð.

Núna er ég að lesa Mother Night eftir Vonnegut og sýnist hún forvitnileg.

Er sem áður húkkaður á Sopranos, en ég fékk 3. og 4. seríu lánaða hjá Arnari. Brillíant þættir.

Svo eru Ballad of a Thin Man og One More Cup of Coffee með Bob Dylan (það seinna ásamt Emmylou Harris) asskoti góð lög. :)

White whine

Helsta lúxusvandamál mitt út í Berlín og Póllandi var að veskið mitt var svo úttroðið að það var vesen að koma því í vasann. Sérstaklega ef ég var með annað dót, eins og passann minn, í vasanum.

Hér er bráðskemmtileg síða, tileinkuð lúxusvandamálum og væli hvítra. Titilinn, White Whine, segir í raun allt.
Af mörgu skemmtilegu væli er þetta væl, í boði Stephanie Garfield, líklegast í mestu uppáhaldi hjá mér: “Why was the year of my birth such a disappointing year for Bordeaux?”.

Lög dagsins: Far Away Eyes með The Rolling Stones, af plötunni Some Girls,

og Asshole með Denis Leary:

Frh.

Við þetta má bæta að það er óneitanlega spes tilfinning að horfa á bróður sinn pyntaðan...
Get ekki beinlínis sagt að ég mæli með því. Ehh..., þannig að, þúst, do not try this at home.
(Eða annars staðar, ef út í það er farið).

Meira af Condie og mannréttindamálum

Þá er Condoleeza floginn af landi brot á kústskaftinu sínu.
Vésteinn bróðir komst svo að orði á hversdagsamstri sínu: "Alveg er ég bit yfir því að þetta glæpakvendi sé boðið hingað eins og fín manneskja. Alveg bit."
Hann er sannarlega ekki einn um það.
Hvað sjálfan mig varðar, hefur það varla farið framhjá fólki hversu ég ég hef brunnið og brenn enn af reiði og hneykslan yfir komu hennar og meðsekt íslenskra stjórnvalda, sem kóa með henni og Bandaríkjastórn, og skyldi engan undra; þannig hlýtur hverjum að líða sem lætur sig mannréttindi og mannslíf einhverju varða. Heimsókn Condoleezu Rice skilur eftir sig saurugan svívirðublett fyrir land og þjóð, eða ætti ég kannski að segja blóðugan, og það verður varla auðveldara að hreinsa þann blett heldur en fyrir lafði Macbeth að hreinsa burt bletti morðs og nagandi samviskukvala. Ríkisstjórnin á vissulega sjálf eingunis háðung og skömm skilið fyrir að bjóða þessari glæpatík hingað. Hvorki Condoleeza né nokkur íslenskur ráðamaður þáði að prufa vatnspyntinguna á Austurvelli eða að þiggja sýnikennslu. Vésteinn bróðir var meðal þeirra sem prófaði og entist ekki lengur en svona 10-15 sekúndur, að ég held. Sjálfur lagði ég ekki í þetta, fansnt ég hvort eð er ekkert þurfa frekari vitnanna við, lestur, augun og ímyndunaraflið dugði alveg.
Ég tek undir með Elíasi Davíðssyni í opnu bréfi hans til Samtaka hernaðarandstæðinga, að Samtök hernaðarandstæðinga hefðu átt að krefjast handtöku Condoleezu Rice fyrir stríðsglæpi. Ég tel vissulega ekki séns að það hefði orðið við þeirri kröfu, en það hefði allav. verið táknrænt og þar hefði verið tekin skýr afstaða af hálfu Samtaka hernaðarandstæðinga. Ég er einnig sammála Elíasi að það getur verið varhugavert að einblína á Guantanamo ef það verður til þess að horft sé framhjá fleiri glæpum sem Bandarísk stjórnvöld bera ábyrgð á. Þanning finnst mér í sjálfu sér jákvætt að Alþingi fordæmi pyntingar í Guantanamo en betur má, ef duga skal. Við þurfum að fordæma pyntingar og önnur mannréttindabrot hvarvetna og hafna stríði og vígvæðingu. Mannréttindi og friðarmál eiga ekki að leysast upp í flokkapólitík, og eiga ekki að vera einkaleyfi útvalinna hópa. Þau eiga jafnframt ekki að vera afstæð heldur eiga þau að vera öllum til handa.
Það liggur í hlutarins eðli að fólk vill ekki vera svipt mannréttindum sínum og það er grundvallarkrafa fólks að fá að njóta þeirra.

Lag dagsins: The Class of '57 með The Statler Brothers. Þökk sé Kurt Vonnegut og greinasafni hans Palm Sunday að ég kynntist þessu frábæra lagi. Vonnegut beindi sérstaklega athygli að texta lagsins sem mér finnst sömuleiðis sjálfum það góður að ég má til með að láta hann fylgja hér:

The Class of '57

Tommy's selling used cars, Nancy's fixing hair,
Harvey runs a grocery store and Margaret doesn't care.
Jerry drives a truck for Sears and Charlotte's on the make,
And Paul sells life insurance and part time real estate.

Helen is a hostess, Frank works at the mill,
Janet teaches grade school and prob'ly always will.
Bob works for the city and Jack's in lab research,
And Peggy plays organ at the Presbyterian Church.

And the class of '57 had it's dreams,
Oh, we all thought we'd change the world with our great works and deeds.
Or maybe we just thought the world would change to fit our needs,
The class of '57 had it's dreams.

Betty runs a trailer park, Jan sells Tupperware,
Randy's on an insane ward, Mary's on welfare.
Charlie took a job with Ford, Joe took Freddie's wife,
Charlotte took a millionaire, and Freddie took his life.

John is big in cattle, Ray is deep in debt,
Where Mavis finally wound up is anybody's bet.
Linda married Sonny, Brenda married me,
And the class of all of us is just a part of history.

And the class of '57 had it's dreams,
But living life day to day is never like it seems.
Things get complicated when you get past eighteen,
But the class of '57 had it's dreams.
Oh, the class of '57 had it's dreams.

Condoleeza Rice, píningarbekkur á Austurvelli og fordæming pyntinga

Í dag, föstudaginn 30. maí kemur Condoleeza Rice, utanríkisráðherra Bandaríkjanna til Íslands í stutta heimsókn og fundar með íslenskum ráðamönnum. Flestum ætti að vera kunnugt um hvernig Bandaríkjastjórn hefur grafið undan mannréttindum í nafni "Stríðsins gegn hryðjuverkum" og beiting og réttlætingar þeirra á pyntingum.
Ég gerði fyrirhugaða heimsókn Rice að umtalsefni í færslu minni 9. maí síðastliðinn, sem fók getur lesið og ég bendi lesendum jafnframt á þessar greinar á fridur.is "Píningarbekkur á Austurvelli" og "Condoleeza Rice ber ábyrgð á pyntingum fanga".

Á fridur.is segir m.a.:

... notkun Bandaríkjahers og samherja hans á pyntingum, sem sætt hafa alþjóðlegri fordæmingu. Þekkt pyntingaraðferð af þessu tagi felst í því að binda fanga við planka og hella vatni yfir vit hans til að skapa drukkunartilfinningu. Bandarísk stjórnvöld þræta fyrir að sú aðferð teljist til pyntinga.

Samtök hernaðarandstæðinga munu standa fyrir sýnikennslu með vatnspyntingarbekk á Austurvelli kl. 17 á föstudag. Condoleeza Rice er sérstaklega boðin velkomin þangað til að kynna sér hið raunverulega eðli þessarar píningaraðferðar. Sama máli gegnir um íslenska ráðamenn.

Jafnframt hvetja Samtök hernaðarandstæðinga íslensk stjórnvöld til að nota tækifærið og fordæma pyntingar í viðræðum við bandaríska utanríkisráðherrann. Jafnframt er brýnt að ráðist verði í óháða rannsókn á umfangi þeirra pyntinga sem Bandaríkjaher hefur staðið fyrir og að hlutur fórnarlamba þeirra verði réttur. Ísland á að skipa sér í hóp þeirra ríkja sem standa vörð um frið og mannréttindi í stað þess að grafa undan þeim.


Sjálfur hvet ég alla sem vettlingi geta valdið til að mæta og ég vonast til að sjá sem flesta. Við þetta hefði e.t.v. mátt bæta að stjórnvöld ættu að sjá sóma sinn í að láta rannsaka fangaflug um íslenska lofthelgi. Því svaraði Ingibjörg Sólrún til að ekki væri "tilefni til þess".

Hvenær ætli sé tilefni, ef ekki í þessu tilfelli? Gæti hæstvirtur utanríkisráðherra kannski svarað því?

Lausn gátunnar "Hver er konan?"

Gátunni póstaði ég þann 23. apríl þessa árs. Frá efstu til neðstu, vinstri til hægri voru þetta Elísabet II Englandsdrottning. Golda Meir, Cher, Margaret Thatcher og móðir Teresa.

NAKBA - 60 ára hernám Saga hörmunga, landflótta, andspyrnu og þrautseigju. Opinn fundur á Kaffi Reykjavík í kvöld - fimmtudagskvöldið 15. maí

Árið 1948 hröktust 750.000 Palestínumenn frá heimilum sínum. Mesta flóttamannavandamál sögunnar varð til og í dag eru um fimm milljónir Palestínumanna fjarri heimkynnum sínum og fá ekki að snúa heim aftur. Í Evrópu litu flestir á stofnun Ísraelsríkis árið 1948 sem kraftaverk en Palestínumenn upplifa það sem meiriháttar hörmungar, Nakba, sem ekki sér fyrir endann á.

Ályktanir Allsherjarþings S.Þ. á hverju ári allt frá árinu 1949, um rétt flóttafólksins til að snúa heim aftur og til bóta fyrir sinni missi, hafa engu um það breytt, heldur ekki alþjóðlög, mannúðar- og mannréttindasáttmálar sem kveða skýrt á um rétt flóttfólks til að snúa heim aftur. Undanfarin sextíu ár eru ár mikilla hörmunga fyrir palestínsku þjóðina, bæði á herteknu svæðunum og hjá þeim sem hírast í flóttamannabúðum og hafa gert kynslóð fram af kynslóð.

60 ára hernámi Palestínu er þessa daganna minnst víða um heim. Félagið Ísland-Palestína minnist atburðana frá 1948 með opnum fundi á Kaffi Reykjavík, fimmtudaginn 15. maí kl. 19:30 undir yfirskriftinni; 'NAKBA - 60 ára hernám Palestínu - Saga hörmunga, landflótta, andspyrnu og þrautsegju'. Aðgangur ókeypis. Allir velkomnir.



----------------------------------------------------------------

NAKBA - 60 ára hernám Palestínu
Saga hörmunga, landflótta, andspyrnu og þrautsegju
Opinn fundur á Kaffi Reykjavík, fimmtudagskvöldið 15. maí kl. 19:30

Sýnd verður verðlaunamynd eftir breska blaðamanninn John Pilger:
Palestine is still the issue (Palestína er enn málið)*

Ræður flytja:
Jón Baldvin Hannibalsson fyrrv. ráðherra
Salmann Tamimi tölvunarfræðingur

----------------------------------------------------------------

*Undirritaður mælir eindregið með þessari mynd, John Pilger er enda í miklum hávegum hjá honum. Bendi einnig á heimasíðu Pilgers, en það er hlekkur á hana hægra megin á síðunni.

Lifi varnarmálin!!!

Auk lögregluofbeldis gagnvart mótmælendum og ofsókunum gagnvart þeim (Saving Iceland, Falun Gong, einhver?) er áhersla á aukna vígvæðingu innan NATO, frekari samvinna með hernámsliðinu í Afghanistan, heræfingar hérlendis og eftirlitsflugvélar sveimandi yfir, allt til að verja okkur fyrir einhverri óáþreifanlegri ímyndaðri ógn, auk ákalla um að gera lögregluna grárri fyrir járnum, en þeir eru óhugnarlega margir sem klæjar í fingurna eftir pyntinga – og mögulega drápstólum í formi teisera.

Mér verður í því sambandi hugsað til Simpson-fjölskyldunnar:

Bart: Wow! Can I see your club?
Eddie: It's called a baton, son.
Bart: Oh. What's it for?
Lou: We club people with it.

Bara svo að það sé á hreinu: Aukin vígvæðing er ekki að fara að stöðva hryðjuverk. Þau hryðjuverk sem ekki eru ríkishryðjuverk eru skæruhernaður sem verður ekki sigraður með vopnavaldi. Ísrael ræður t.a.m. yfir einhvejum öflugasta her í heimi en ekki hefur það stöðvað eldflauga- og sjálfsvígsárásir.

Til að kóróna allt saman ætlar Condoleezza Rice að koma hingað til lands. Það var svo sem auðvitað að dagsetning væri ekki gefin upp, það er varla nein tilvijun, aðeins sagt "síðar í mánuðinum". Ég ætlaði fyrst varla að trúa því, en á hinn bóginn er það svo sem í anda þess að fá hingað kóna eins og Li Peng, George Bush, Michael Rubin og fleiri. Það held ég að bölvuð truntufýlan og félagar hennar ættu betur heima sitjandi í réttarsal stríðsglæpadómstólsins í Haag heldur en þiggjandi kaffi og lummur með íslenskum ráðamönnum. Vilja menn ekki bara bjóða Tvöfaltvaffi og Cheney líka? Þá myndi aðeins vanta fjórða mann í bridge. Ef ég væri Ólafur Ragnar myndi ég þó vara mig á að bjóða Cheney á skytterí. Hann gæti ruglast á forsetanum og grágæs.
Það er óvíst að ég verði hérlendis þegar hún kemur en hvað sem öðru líður er ég alltént vel byrgur af tómötum, eggjum og kókoshnetum.

Menn gátu stöðvað umferð til að mótmæla bensínverði og hvíldartíma. Hvernig væri nú að fólk brygðist við með róttækum hætti þegar Condoleezu Rice og hennar líkum er boðið hingað til lands? Væri það alveg snargalið? Eða eru stríðsglæpamenn og morðingjar í jakkafötum kannski guðvelkomnir hingað? Geta bara skellt sér í Bláa lónið, skoðað Gullfoss, Geysi og Kárahnjúkavirkjun og kynnst hinu óviðjafnanlega íslenska næturlífi; fengið sér eitt stykki Dirty Weekend in Iceland?

Mér finnst það glæsilegt hjá Stefáni Pálssyni að bjóða sig fram til formanns nýstofnaðrar Varnarmálaskrifstofu (eins asnaleg og mér finnst nú slík stofnun) og trúi því að hann yrði afbragð í starfi. Eins og Vésteinn bróðir orðaði það þegar við ræddum þetta þá gæti skynsöm ríkisstjórn ekki annað en ráðið hann.
Þar óttast ég hins vegar að hundur liggi grafinn. Ég vona að mér skjátlist.

...

Ég er farinn vestur á Patreksfjörð og verð þar um helgina. Sný aftur á mánudag. Eigið góða helgi.

Mótmælunum hvergi nærri lokið

Hvað sem aðferðum eða málstað mótmælenda annars líður þá er það í sjálfu sér ánægjulegt ef þeir ætla ekki einfaldlega að láta berja sig til hlýðni.
“Uppákoma”, “atvik”. Eftir því sem maður fékk berst séð var þetta fucking riot. Mótmælendur stöðvuðu umferð og lögregla beitti þá táragasi og lumbraði á þeim með kylfum.
Hvers vegna ekki að kalla hlutina réttum nöfnum?

...

Lög dagsins: Meet Me In The Morning með Bob Dylan, af plötunni Blood On The Tracks, All The Young Dudes með Mott The Hoople (David Bowie samdi lagið):


og Beds are Burning með Midnight Oil:

Einu sinni var...

Það er oft gaman að hlusta á gamalt efni með hljómsveitum og tónlistarmönnum, ekki síst er áhugavert að sjá hvernig tónlistarmenn og sveitir þróast og að bera saman nýrra efni og eldra. Svo er líka gaman þegar sveitir hafa prófað ólíkan stíl. Merkilegt hvað margt hefur elst vel. Oft hugsar maður líka, "djöfull voru þeir/þær/þau ungir/ungar/ung". Hér fylgja nokkrar góðar upptökur, misþekktar.

I"'ve been doing this show for so long that when I started, the Ayatollah only had a goatee"
--Krusty the Clown


Judas Priest flytja Rocka Rolla af samnefndri fyrstu plötu þeirra. Þetta er í fyrsta sinn sem ég sé Rob Halford síðhærðan. Klæðaburður þeirra átti líka eftir að breytast eilítið.



Jeff Beck-grúppan: Shapes of Things. Söngvarinn er Rod Stewart og bassaleikarinn er Ron Wood, sem seinna fór í The Rolling Stones.


The High Numbers (a.k.a. The Who) flytja Ooh Pooh Pah Doo og I Gotta Dance to Keep from Crying á Railway Hotel árið 1964:

In another land með The Rolling Stones af plötunni Their Satanic Majesty's Request frá árinu 1967. Hér voru þeir í flower-power gírnum og gerðu mörg afbragðs lög, þar á meðal þetta en höfðu líklega aldrei hljómað jafn ólíkt sínu "dæmigerða" sándi. Eitt af fáum dæmum um það að Bill Wyman bassaleikari syngi, en hann samdi lagið.

Ice Cream Man með Tom Waits af plötunni Closing Time.

Arnold Layne með Pink Floyd


David Bowie: When I'm Five


Alice Cooper-grúppan flytur Is It My Body árið 1972



Deep Purple flytja Hush.



The Jacksons: Can You Feel It?


Iron Maiden: Women In Uniform.


Hawkind: Silver Machine. Söngvarinn og bassaleikarinn er Lemmy Kilmister, sem seinna stofnaði Motörhead, sem hann hefur farið fyrir síðan.


Cat Sevens: Matthew and Son

The Birthday Party: Nick The Stripper.. Jamm, þetta er Nick Cave sem syngur.

og síðast en ekki síst; Flower People með Spinal Tap: :)

Próflok og heimildamyndahátíð

Furðuleg tilfinning að vera búinn með síðasta prófið sitt. Nú er einungis BA-ritgerðin eftir og mamma farinn að reka á eftir mér með hana. Prófið gekk annars bærilega,held ég bara. Þessir kúrsar hafa verið áhugaverðir og afar skemmtilegir, þrátt fyrir að hafa stundum verið strembnir (fyrst og fremst Nichols-bókin).

Nú um helgina verður Skjaldborg, alþjóðleg heimildamyndahátíð, haldin á Patreksfirði og er ég staðráðinn í að fara þangað. Ókeypis er á allar myndir, sýndar verða rúmlega tuttugu, flestar íslenskar en nokkrar erlendar. Meðal annara verða sýndar 3 klassískar heimildamyndir Maysles-bræðra, Gimme Shelter, Salesman og Grey Gardens. Sjálfur hef ég séð Gimme Shelter og Salesman og sýnist Grey Gardens forvitnileg. Smelli treilerunum fyrir þær hér:







Meðal íslenskra heimildamynda er mynd um ömmu mína, tónskáldið Jórunni Viðar, eftir Ara Alexander Ergis Magnússon. Sýnist hún samt enn í vinnslu, hafi ég skilið upplýsingarnar á síðunni rétt. Engu að síður er ég að sjálfsögðu forvitinn.

Albert Maysles verður heiðursgestur hátíðarinnar, og kennarinn minn, Björn Ægir Norðfjörð kvikmyndafræðingur mun stýra spjalli við hann. Nýjasta mynd Maysles, The Gates, verður auk þess sýnd á hátíðinni. Þess má geta að Maysles-bræður gerður líka heimildamyndina Monterey Pop Festival.

Ég er ekki alveg ráðinn hvort ég flýg eða ek, er sjálfur bíllaus, við Doddi og Kristján höfum hug á að fara, en ekki ljóst hvort þeir komast þegar þetta er skrifað.

Heimasíða hátíðarinnar

Eftir tæplega tvær vikur fer ég með kórnum til Póllands. Verðum fyrst 3 daga í Berlín. Ég er strax farinn að iða í skinninu.

Zits/Nabbi/Gelgjan...

Ég er á lífi...

Gæti jafnvel hafa klórað mig í gegn um þetta.

4 tímar í próf...

Stressaður? Ég?

Lög dagsins: Gates of Eden með Bob Dylan, af plötunni Bringing It All Back Home

og Hard Headed Woman með Cat Stevens

"I think the phrase rhymes with 'clucking bell'..." -- Blackadder

Ég uppgötvaði mér til hrellingar í dag að prófið sem ég hef verið að læra fyrir, í kvikmyndasögu er ekki á morgun heldur á mánudag en heimildamyndaprófið er á morgun, sem ég er ekki byrjaður að læra fyrir. Minnti nefnilega að þetta væri öfugt og að heimildamyndirnar væru á mánudaginn.
T-Ý-P-Í-S-K-U-R É-G

Ég ræddi við kennarann minn og ég mun geta tekið endurtökupróf í ágúst, en stendur til boða að láta á þetta reyna núna. Ætli ég reyni það ekki en þá þarf ég sannarlega að læra eins og móðurserðir. Eða eins og Peaches orðaði það: Are the motherfuckers ready for the fatherfuckers? Are the fatherfuckers ready for the motherfuckers?.
Það verður því nóg að gera, enda gríðarmikið efni. Ekki síst erfitt að trunta sér í gegn um Bill "Tyrfing" Nichols.

Sem ég er að truntaðist við að læra fyrir próf í kvikmyndasögu (en það sóttist full hægt) rifjaðist upp fyrir mér kvikmynd sem ég heillaðist af í fyrra, þegar hún var sýnd á vegum japanska sendiráðsins og Japan Foundation í Norræna húsinu á Alþjóðlegri kvikmyndahátíð í Reykjavík. Hún nefnist Nótt á vetrarbrautinni og er leikstýrt af Gisaburo Sugii. Ég má því til með að mæla heilshugar með þessu gullfallega meistaraverki við lesendur. Tveir vinir (í kattarlíki) halda í dularfulla ferð með lest út í geiminn og eins og komist er að orði á heimasíðu hátíðarinnar er þetta "falleg og tímalaus saga um lífið, dauðann, vináttu og missi". Myndin mun jafnframt byggja á einni vinsælustu barnabók japanskrar bókmenntasögu, sem ber sama nafn og er eftir Kenji Miyazawa. Ég veit ekki hversu auðvelt eða erfitt er að nálgast myndina hér heima, en mæli með Laugarásvídeó og Aðalvídeóleigunni.

Meira um hana hér.

Ég horfði líka á Cobra Verde eftir Werner Herzog og var hrifinn af henni. Sérstaklega er endasenan með þeim allra mögnuðustu endasenum sem ég hef séð í nokkurri kvikmynd, og þó víðar væri leitað. Þetta er jafnframt ein magnaðasta sena sem ég hef séð í Herzog-mynd eða Herzog/Kinski-mynd, og er þó af nógu að taka. Hún skipar sér á listann með t.d. endanum í Planet of the Apes. Sjáið endilega allar þrjár.

Sororicide í Hemma Gunn

zxcv1258 veitti þessar upplýsingar á jútjúb:

-Hemmi bjóst við "vinsælli unglingahljómsveit" en ekki hardcore dauðarokki og slammandi krökkum. því er klippt stuttu eftir að lagið byrjar á Örn Árna og Ladda.
-lagið heitir held ég "open abyss" og þetta er stúdió upptaka en ekki live úr þættinum -> ath lip sync rugl 0.30-0.40 ;)