Menen Suomen!

Goodbye Yellow Brick Road
We’re off to see the wizard. :)

Eurovision

Allir að kjósa Hard Rock Hallelujah með Lordi!

Heill sé höfuðskáldi

Og nú var þá sofið í litlu baðstofunni á bænum uppi undir heiðadrögunum. Og úti fyrir geisaði stormurinn, geisaði í algleymingi og eyðileggingargleði, geisuðu margir stormar út um víða veröld, gerðust furðulegir hlutir. Því þetta hérna var aðeins einn afkimi veraldarinnar, hér var það í raun ekki nema himininn einn sem fór hamförum, svo friðsamlegt var hérna. Og annars uxu hér skófir og mosi á steinunum við kröpp kjör, það líf sem fyrir tilstilli skaparans breytti grjótinu á þúsundum ára í gróðurmold, grjótinu sem gígarnir hafa spúð úr sér; breytir eldinum í iðrum jarðar í grósku og grænku, sem dögg fellur á um hásumar og hrím á haustnóttum. Það er manninum gott, að geta sofið endrum og eins.
--úr Aðventu eftir Gunnar Gunnarsson (þýðing Magnúsar Ásgeirssonar)

Í dag er fæðingardagur Gunnars Gunnarssonar skálds, en hann fæddist árið 1889 á Valþjófsstað í Fljótsdal.
Ég held að hafi varla farið framhjá þeim sem þekkja mig eitthvað og lesendum bloggsins að ég er einlægur aðdáandi Gunnars og verka hans. Þegar þetta er ritað hef ég lesið níu skáldsögur eftir hann (þar tel ég Fjallkirkjuna sem fimm bækur) auk smásagna. Hann er einn eftirlætisrithöfundur minn og ég álít hann með fremstu rithöfundum sem Ísland hefur alið. Ég hyggst að sjálfsögðu lesa meira eftir hann og hef eiginlega strengt þess heit að heimsækja Skriðuklaustur á árinu. Ég minni lesendur á heimasíðu Skriðuklausturs.
Ég las um daginn afbragðs smásögu eftir Gunnar. Hún nefnist Sagan af Valda og er skrifuð 1939.
Hún hefst á þessa leið:

Á þessum síðustu og verstu tímum styrjalda og borgarastyrjalda er menning hins hvíta kynstofns óðar að færast í þá átt, að menn aðhyllast valdið sem rétt, viðurkenna elddreka lofts, láðs og lagar sem frambærileg rök. Blóðflóð það, sem framundan bíður, litar þegar drauma hinna framsýnu, banvæn haglél vélbyssna undan vængjum mannstýrðra stálfugla eru að verða það tíður atburður, að nærri lætur að teljast megi snar þáttur eðlilegs veðurlags. Á öðrum eins ógna tímum virðist það ekki hafa mikið upp á sig, að vera að segja sögu lítils fuglsunga, sögu sem þar á ofan er allt annað en hressileg. Hver mun nenna að lesa eða hlusta á sögu af því tæi núna, eftir að stormhvinur blóðugra hryðjuverka er orðinn að síendurteknu viðlagi við hinn hvella og nístandi óð sveiflandi sólarhringa? – en uggurinn um framtíð vandamanna, umhverfis og þjóðar þyngir hugann sem steinn í vasa drukknandi manns. Það segir sig sjálft, að lesendur eða hlustendur muni verða sára fáir. Eigi að síður skal hún sögð og það einmitt nú, þessi stutta saga af litlum fugli, ósjálfbjarga svartþrastarunga, sem einn góðann veðurdag valt úr hreiðri sínu beina leið í opið hundsgin, - eða hvað það nú var, sem særði hann sárinu mikla, sári svo geigvænlegu, að enginn þeirra, er sáu hann heim borinn, hugði honum líf.

Tólf ára piltur finnur fuglinn, fer með hann heim og hlúir að honum. Fuglinn, sem drengurinn nefnir Valda, nær sér, og verður hluti af fjölskyldunni, augasteinn allra. um leið hefur fjölskyldan þó áhyggjur af því að hann muni ekki geta spjarað sig úti í hinum stóra heimi, hann sýnir lítil þroskamerki, og hefur verið það verndaður að hann þekkir ekki það að hræðast.

Barnið hafði ekki einu sinni lært að leita uppi fæðu sína. Í hvert skipti og borið var á borð, settist hann að snæðingi með hinu fólkinu undir valhnetutrénu mikla, flaug frá einum til annars, fékk sér brauðmola eða dýfði nefinu í mjólkurbollann sinn eða vatnskrúsina. Inn á milli sá hann um söng og mér liggur við að segja hljóðfæraslátt, enda leiddist engum nema drumbum og dauðyflum við borð, þar sem Valdi var nærstaddur. Hann var ekki við eina fjölina felldur, var á einlægu flökti fram og aftur, eins og fugla er siður, tyllti sér á stólbak, bekkjarfjölina að baki hjónanna, öxl eða höfuð einhvers, er hann þurfti sérstaklega við að tala. Ánægja og hamingja umléku hinn litla fugl með töfrum tóna þeirra, er hann sjálfur framseyddi. Það var engu líkara en að kominn væri góður andi, líkamnaður í fugli og söng. Með sakleysi sínu, trúnaðartrausti, einföldum tónum og vængjaþyt var eins og hann sambræddi mannheima og aðra í heild, sem þó líklega er hvergi til nema í löndum ævintýra og ímyndunar. Hann var sjálfur ævintýr, tárhrein gleði, leikur og áhyggjuleysi alið af ilmandi sumri, - hraðfleygu sumri.
En um leið eitthvað meira. Eitthvað leyndardómsfullt, spásögn; eitthvað óráðið, komið langar leiðir utan úr ósnertanlegum fjarska lífslindanna, eitthvað dulrænt en dýrmætt, örlítil vinakveðja utan úr þeimgeimum ljóss og kristalla, sem sálin fær nálgast en aldrei líkaminn, ofurlítill anganblær frá væng hinnar alnálægu og alfaðmandi eilífðar, sem enginn til þessa hefur skilið og því síður sundurgreint, enda jarðnesk skilningavit vart til þess sköpuð að ráða þá gátu.
En þó á hinn bóginn ekki annað en lítill fugl, lítill og brothættur svartþrastarungi hnepptur í helsi mjög svo takmarkaðrar vitundar, gáfna og tilveru. Satt að segja varð hann að hafa spotta bundinn um fótinn, það var nauðsynleg varnarráðstöfun, óhjákvæmilegt.

VARÚÐ, SPILLIR – ENDALOK
En sú staðreynd að Valdi hefur lifað við þvílíkt öryggi að hann hefur aldei náð þeim þroska að bjarga sér eða hræðast verður honum að lokum að aldurtila. Húsmóðirinn, sem hafði brákast á öklalið misstígur sig, svo hún fellur í grasið og ofan á Valda, sem hafði hreiðrað þar um sig í sólinni.Dauðastríð hans verður ekki langt. Hann er allri fjölskyldunni harmdauði, og skilur eftir tómleika og söknuð í brjósti þessara ástvina hans.

Hver fær skilið, að nokkur maður gráti yfir dauðum fugli? Það verða sjálfsagt fáir, og til hvers er þá að vera að segja sögu eins og þessa? Hver getur bætt því á sig að hafa áhyggjur af fuglum og hinu lítilmótlega lífi þeirra, hve harmar jafnvel vin eins og Valda litla á tímum grimmdar og gerræðis? Eru ekki sum af aðaldýrmætu mannkynsins og þeirrar menningar sem átti að verða öllum til aukinnar sálubótar í farsælli framtíð, sem óðast að umhverfast í fáránlega bölvun og viðurstyggilega rotnun spilltra sálna og svívirts holds? Er það ekki svo um marga mannveruna, að hjarta hennar, þegar í lifanda lífi, er álíka kramið, álíka dauvona og hjartafuglsungans á grasbalanum, eftir að fótur vinkonu hans hafði óviljandi traðkað á honum? Er það ekki svo með fjölda manna, að áður varir geta vinir þeirra ófyrirsynju orðið þeim hættudrýgri en jafnvel verstu fjendur? Hversu margir farast ekki í viðleitninni að framkvæma hugsjónir, sem þeir kunna ekki tökin á? Eða flækjast í góðvild, sem áður varir snýst upp í glæp og slys.
Lýkur hér að segja frá Valda.

Það er alltaf gaman að vera minntur á að maður getur enn heyrt tónlist sem hrífur mann svo upp úr skónum að manni finnst maður nánast frelsaður. Ég heyrði slíkt lag í gær, að mér vitandi í fyrsta skipti, og það hitti mig beint í hjartastað. Ég kveikti á sjónvarpinu, þar var þáttur í þáttaröð um sögu dægurlagatónlistar blökkumanna á 20. öld, og var verið að fjalla um Sam Cooke. Ég minnist þess ekki að hafa hlustað á hann áður, nema ef ske kynni að ég hafi einhvern tíma heyrt í honum í útvarpi eða e-ð, án þess að vita að þetta væri hann. Í þættinum var sagt að hann hefði framan af farið býsna hefðbundnar leiðir framan af hvað varðar það sem hann söng um, stúlkur og pilta og ástir þeirra og þess háttar, en 1964 hafi orðið þáttaskil, hann varð djúpt snortinn af því að heyra Blowing In The Wind með Bob Dylan, og bætti því á efnisskrána sína. Honum fannst að hann, eða altént einhver blökkumaður hefði átt að semja þetta lag. Því, eins og dóttir Cooke sagði frá, hann þekkti yrkisefnið vel af eingin raun. „How Many Roads must a man walk down/ before you can call him a man?“ Þetta bergmálaði réttarstöðu blökkumanna og álit hvítra á þeim. Hann var einnig oft kallaður „boy“ af hvítum í Suðurríkjunum, þó hann væri fullorðinn og því var eins og Dylan syngi husanir Cookes sjálfs: Hversu margar vegi þyrfti hann að ganga áður enn hann mætti vera kallaður maður? Cooke langaði til að semja sjálfur lag helgað mannréttindabaráttu, sem myndi enduróma reynslu hans og annara blökkumanna, nokkurs konar svar þeirra við Dylan. Þá samdi hann lagið A Change Is Gonna Come. Þvílíkt lag, þvílíkur texti, og síðast en ekki síst: Þvílíkur söngur, þessi gullfallega sálarríka rödd, þar sem hann syngur frá innstu hjartarótum. Maður fær hrifningarhroll. Ég leyfi mér að birta textann hér en hvet fólk um leið til að hlusta á lagið. Það ætla ég svo sannarlega að gera og reyna að verða mér út um það.

A Change Is Gonna Come
I was born by the river
In a little tent
oh And just like the river
I've been running ever since

It's been a long, long time coming
But I know a change gonna come
Oh, yes it will

It's been too hard living
But I'm afraid to die
I don't know what's up there beyond the sky

It's been a long, long time coming
But I know a change gonna come
Oh yes it will

I go to the movies, and I go downtown
Somebody keep telling me,
don't hang around

It's been a long, long time coming
But I know a change gonna come
Oh yes it will

Then I go to my brother
I say brother help me please
But he winds up knocking me
Back down on my knees

There's been times that I thought
I wouldn't last for long
But now I think I'm able to carry on
It's been a long, long time coming
But I know a change is gonna come
Oh, yes it will

A Moment of Epiphany

Evge! Evgepe!
Ég fékk algera hugljómun um hvað mig langar að skrifa um í ritgerðarspurningu í prófinu á morgun. Þetta er svo sannarlega það sem Joyce kallaði „epiphany“. Það liggur við að ég vildi taka prófið núna (hvað þá rétt áðan), meðan andinn er enn með mér. Ég vona að andi hugljómunarinnar verði með mér á morgun, annars verð ég að leggja traust mitt á starfsemi heila míns á Laugardagsmorgni og rótsterkt biksvart kaffi. Alveg svo megi tjarga með því hrúta.

Með.... uhh... hádegiskaffinu (svona er maður árrisull!): Tvö harðsoðin egg, The Dead (smásaga eftir James Joyce, síðasta sagan í Dubliners) og Plöturnar Sticky Fingers og Exile On Main Street með The Rolling Stones. Eftir að ég klára The Dead sný ég mér líklegast að Castle Rackrent eftir Mariu Edgeworth, The Cripple of Inishman (a.k.a. Halta Billa) eða leikritunum tveimur eftir Yeats. Ég þarf alla vega að halda vel á spöðunum í dag.
Ég brá mér í sund í gær, það var afskaplega hressandi, ekki síður að brúka strauminn í heita pottinum, enda vöðvarnir orðnir full rýrir eftir allt of litla hreyfingu í prófunum. Skal nú bætt úr því, og ekki frá því að ég skelli mér aftur í sund í dag.

Þjóðsaga

að koma fyrst við sögu
eins og álfur út úr hól

og eiga draugafé á fjalli
sem verður kveðið niður

að reisa við sjávarútveginn
hamraborg yfir huldufólkið

og verða sjáfstætt lýðveldi
af forfeðranna tröllatryggð

að gerast með vélum og vinnu
dverghagir á iðnað og listir

en glata frelsi og efnahag
til erlendra útilegumanna

--Jónas E. Svafár, Klettabelti Fjallkonunnar, 1968

Hef verið að hlusta töluvert á Depeche Mode nú nýlega. Alveg æðisleg tónlist. Myrk, poppuð/elektrónísk, stundum heví, taktföst, melódísk, grípandi og falleg. Hlustaði ég smá á Violator í Skífunni, aðallega Personal Jesus, aftur og aftur. Geðveikt lag. Við sama tækifæri hlustaði ég líka aftur og aftur á útgáfu Johnny Cash af laginu, af plötunni The Man comes Around og hún er að sama skapi eitursvöl. Söngurinn hjá Cash og gítarinn hjá John Fruiscante vekur manni hrifningahroll, en það gerir tónlist Depeche Mode líka. Ég er svei mér þá ekki viss um að ég væri tilbúinn að gera upp á milli útgáfanna.
Eins hefur Music For The Masses verið í síspilun hjá mér, oftast fyrstu þrjú lögin á plötunni. Þessi plata er algert meistaraverk. David Gahan er auk þess frábær söngvari og hefur alveg íðilfagra rödd.

Veðrið er búið að vera dásamlegt í gær og í dag. Ekki verra ef það héldist svona. Læri úti. Próf ekki á morgun heldur hinn, mikið að lesa. Fer í síðasta prófið þrettánda.

We're flying high
We're watching the world pass us by
Never want to come down
Never want to put my feet back down
On the ground
--Never Let Me Down Again

Einar og kattarræksnið
...sönn saga úr Vesturbænum.

Í nágrenni mínu heldur sig stór svartur heimilisköttur. Í gær um tvö-þrjú leitið vorum við bræður að fara að sofa, og við vorum syfjaðir í samræmi við tímann. Þá byrjar kattarafstyrmið að breima hástöfum fyrir utan, langdregnu nágauli. Byrjar lágt en verður hærra, kemur stundum með pásum. Breimið er loks orðið nógu hátt til að maður gæti haldið að hann hefði verið við hliðina á mér. Við leggjum á ráðin um að ég fari út með vatnskönnu til að kenna honum lexíu. Þegar ég er kominn út með könnuna er köttinn hvergi að sjá.
Grautfúll yfir því set ég könnuna í ískáp og ferí rúmið, úrvinda af þreytu. Eitthvað um hálftími líður, og þegar ég er alveg að festa svefn heyri ég eitthvað „mjávrghl“ fyrir utan. Er ekki bölvað ófétið byrjað að breima aftur! Ég staulast á fætur og hefndarþorstinn sýður í mér: „NÚ SKAL HANN EKKI SLEPPA“. Ég hleyp niður á brókinni, sæki vatnskönnuna, fer út á frakkanum í brókinni innan undir, einum klæða, „skadefryd“-hrollur hríslast í mér af tilhlökkun að stökkva vatni á fjárans kattarræksnið og ná mérþannig niðri á því fyrir að trufla svefnró okkar. Ég skima eftir kettinum og sé allt í enu framan í hann við húshornið. Augu okkar mætast eitt sekúndubrot og hann forðar sér áður en ég fæ rönd við reist.
Staðan er sumsé núna eitt núll fyrir kettinum.
Áður en ég fór að sofa hafði ég heyrt enn aftur í honum: Fór aftur út, sá hann í garðinum fyrir aftan, áður en hann hljóp eitthvert út í buskann. Ég sór í hjarta mínu að koma fram hefndum.
Í dag sagði Vésteinn mér frá því að hann hafi komið að þar sem sami köttur var að reyna við Skottu (köttinn hans Vésteins). Nú er Skotta fimmtán ára gömul og auk þess búið að taka hana úr sambandi og kötturinn er að gera loppur sínar grænar fyrir henni. Hún horfir vantrúuð á hann, þar sem hann gerir ítrekaðar tilraunir til að koma henni til. Vésteinn stökkti honum loks á burt með því að berja saman pottlokum og elti hann einn hring. Þar skoraði Vésteinn stig á móti kettinum. Ég á hins vegar eftir að jafnametin persónulega.
Ég er svo búinn að sjá köttinn eitthvað tvisvar á sveimi hérna í dag, en hef aldrei haft vatn við hönd, auk þess sem hann er fljótur að forða sér.
Hann snýr aftur, og það geri ég líka. Orustan er töpuð, ekki stríðið.
...en næst verð ég með Super-Soaker.

Sólarlag

Sólin ilmar af eldi
allan guðslangan daginn,
faðmar að sér hvert einasta blóm
andar logni yfir sæinn.

En þegar kvöldið er komið
og kuldinn úr hafinu stígur
þá kastar hún brandi á bláloftsins tjöld
og blóðug í logana hnígur.

Nóttin flýgur og flýgur
föl yfir himinbogann.
Myrkrinu eys hún á eldbrunnin tjöld
eys því sem vatni yfir logann.

Föl og grátin hún gengur,
geislanna í blómunum leitar.
- Enginn í öllum þeim eilífa geim
elskaði sólina heitar.

-- Jóhann Sigurjónsson

Muthafuckin’ izzle

Ég er ekki frá því að hin táknræna goðsögn um móðurserðirinn Ödipus og girnd hans til múttu sinnar sé einhver sú margþvældasta jórturtugga sem um getur. Hvort sem það er í heimspeki, sálfræði, bókmenntafræði, feminískum rannsóknum, trúarbragðafræði, sagnfræði, menningarfræði eða bara í daglegu tali og skrifum. Ödipus er ein rótgrónasta klisja sem ég þekki í nútímakúltúr. Allir hafa heyrt um Ödipus, rétt eins og allir vita faðerni Luke Skywalker.
Ödipus er eins og Nýja-Gínea fyrir mannfræðinga og félagsfræðinga.

Ef við spáum hins vegar í úmsum rokklögum, frá sálfræðilegu sjónarhorni, má greina þar bæði complex áðurnefnds móðurserðis og pedófílíu (barnagirnd), þar sem það er regla fremur en undantekning að sungnir séu söngvar sem lýsa votum draumum og frygð gagnvart kornabörnum og kynæsandi mæðrum.

Eftir próf tel ég líklegt að ég muni snúa mér eitthvað að bóklestri, mér til ánægju fróðleiks og yndisauka. Liestinn yfir þær bækur sem mig langar að lesa er gríðarlangur, og nokkuð auðsýnt að ég muni ekki komast yfir hann allan á þessu ári, heldur muni ég þurfa að velja og hafna. Svo margar bækur, svo lítill tími, eins og vinkona móður minnar orðaði það.
Það er til dæmis ekki loku fyrir það skotið að Heljarslóðaorrusta Benedikts Gröndal verði fyrir valinu. Ég hef ekki lesið hana enn, en gluggað í hana, og er hún í senn bráðskemmtileg og fyndin og skrifuð af stakri stílsnilld. Skopriddarasaga, þar sem Gröndal blandar skemmtilega saman kjarnyrtu máli fornsagnanna,viðamiklum lýsingum, afkáraleik, alþýðleik og ýkjum, raunveruleika og ævintýri að ólgeymdum hinum óborganlega húmor sem hann hefur. Gröndal hefur orrustuna við Solferino milli Frakka og Þjóðverja sem efnivið. Hér er til dæmis samtal Napóleons III við sagnfræðinginn Thiers þegar Napóleon er að gera sig tilbúinn að herja:

Keisarahjónin mættu Thiers í garðinum. Thiers var með fyrsta bindið af uppreistarsögunni og var ófrýnilegr í bragði, því hann hafði fundið prentvillu í bókinni, le fyrir de, og þótti illt, ef mönnum skyldi detta í hug að bera uppreistarsöguna sína saman við Þjóðólf.
„Kondu sæll Thiers,“ sagði Napóleon.
„Komið þær sælir, Napóleon minn,“ sagði Thiers.
„Nú, hvurnin lízt þér á mig núna,“ sagði Napóleon
„Vel,“ sagði Thiers.
„Eru ekki all-hermannleg vopnin mín,“ sagði Napóleon.
„Jú,“ sagði Thiers.
„Er þetta ekki fallegr skjöldr,“ sagði Napóleon.
„Jú,“ sagði Thiers.
„Hvurnin þykir þér ljónið málað á hann? Er ekki vinstri fótrinn á því nokkuð stuttr?“ sagði Napóleon.
„Jú,“ sagði Thiers.
Er ekki þetta laglegt spjót,“ sagði Napóleon.
„Jú,“ sagði Thiers.
„Eru ekki rosabullurnar mínar vígamannligar,“ sagði Napóleon.
„Jú,“ sagði Thiers.
„Er ekki brynjan mín liðleg?“
„Jú,“ sagði Thiers.„Svo hef jeg helvíta mikla duggarapeisu af Ófeigi í Fjalli innanundir, sem Þjóðólfr hefir gefið mér,“ sagði Napóleon.
„Það er svo,“ sagði Thiers.
„Jeg held jeg verði ekki votr í þessar peisu,“ sagði Napóleon.
„So,“ sagði Thiers.
„Nú, hvaða andskoti ertu fúll, Thiers,“ sagði Napóleon.
„Á,“ sagði Thiers.
„Já, þú svarar ekki nema tómum einsatkvæðisorðum“ sagði Napóleon.
„Hm“ sagði Thiers.
„Hvurnin heldrðu þetta fari allt saman,“ sagði Napóleon.
„Jeg veit ekki,“ sagði Thiers.
„Jæja, vertu nú sæll Thiers,“ sagði Napóleon.
„Verið þér sælir, Napóleon minn,“ sagði Thiers.

ME MISERUM EVGEPE

Nógu er það leiðinlegt að hanga yfir bókmenntafræðinni í blíðskaparviðri og eiga erfitt með að halda sig að verki, en þegar maður hefur ekki einu sinni pening á sér fyrireinum skitnum kaffibolla í Odda fer að sjóða á katlinum. Það er einungis sjálfsali núna, svo ég get ekki nýtt mér kaffikortið mitt.Fari það í kolbölvaðjóðbullandiandskotanshoppandiheitastahelvíti!
Ég finn illilega fyrir fráhvarfseinkennunum. Djöfull þarf ég á koffeini að halda...

Um daginn heyrði ég eftirfarandi frétt í Ríkisútvarpinu, sem mér þótti nokkuð sláandi:
OPINBER RANNSÓKN HEFUR SÝNT FRAM Á AÐ AL-QAEDA KOM HVERGI NÆRRI SPRENGJUÁRÁSINNI Í LONDON.
Þetta er dálítið annað en fullyrðingar stjórnmálamanna og fjölmiðla um að þeir hefðu sannanir fyrir aðild al-Qaeda að sprengjuárásinni. Þar var hæst flaggað myndbandi sem birtist á internetinu, þar sem liðsmaður al-Qaeda átti að hafa lýsti ábyrgðinni á árásinni á hendur samtakanna, og var það notað sem heilögar vitnisburður um aðild samtakanna að ódæðinu. Hættan við al-Quaida var svo fullkomin réttlæting þess að eftirlit með íbúum var snaraukið, borgaraleg réttindi skert og alið á tortryggni í garð náungans. Var þá myndbandið falsað? Var þetta þá allt saman blöff?
Það setur óneitanlega að manni óhug við slíka frétt, þó að maður hafi haft sínar grunsemdnir að mögulega væri ekki allt með felldu. Ef maður getur ekki treyst þessu myndbandi, hvaða myndböndum, hjóðupptökum eða yfirlýsingum getur maður treyst? Hvaða „sönnunum“ eða „grumsemdum“ „sérfræðinga“ og öðrum fullyrðingum getur maður treyst, sérstaklega í þeim tilvikum þegar heimildamenn eru ekki nefndir? Hverju getur maður yfirleitt treyst? Hvað annað er þá blöff, hverjir blöffa og hvers vegna? Qui bono? Og skyldu svo ófalsaðar upptökur eða yfirlýsingar rata til okkar, hvernig ættum við þá að þekkja sannleikann frá lyginni? Við erum kominn í stöðu fólksins sem heyrði strákinn hrópa „úlfur, úlfur“! Hvernig eigum við að greina sannleikann frá lyginni?

Eftirfarandi frétt þykir mér hins vegar mikið fagnaðarefni, sem blæs manni sannarlega kappi í brjóst: HUNDRUÐIR ÞÚSUNDA FYLKTU LIÐI Á MANHATTAN Í GÆR TIL AÐ MÓTMÆLA HERNAÐI BANDARÍKJASTJÓRNAR Í ÍRAK, KREFJAST ÞESS AÐ HERINN YRÐI KALLAÐUR HEIM OG FORDÆMA ÁFORM UM STRÍÐ GEGN ÍRAN

Það styttist í að The Stooges komi. Undirritaður fer að sjálfsögðu á þá tónleika og iðar í skinninu. Það styttist raunar líka í bókemnntafræðipróf hjá undirrituðum (daginn eftir tónleikana), og iðar undirritaður ekki eins í skinninu eftir því, nema ef ske kynni af nokkru stressi, sem undirritaður reynir að tempra. Undirritaður hefði hins vegar svo sannarlega ekki viljað missa af þessum tónleikum. Annars er tvísýnt hversu mikinn munað undirritaður lætur annars eftir sér þar til eftir próf, en hyggst hann sletta ærlega úr klaufunum á tónleikunum. Undirritaður tók sér smá hvíld í gær eftir prófið í fílunni, hvárt hann telur að honum hafi gengið vel í, brá sér í sund, snæddi með ömmu og bróður og fór á kaffi- og öldurhús með Dodda. Undirritaður þarf hins vegar all nokkuð að truntast til að halda á spöðunum næstu daga.
Óþreyjufullum Iggy-aðdáendum bendi ég á þetta myndband, tvö lög, TV Eye og 1970, frá gömlum tónleikum kappanna, þar sem þeir fara hamförum.

Undirritaður vonar einnig að Stooges taki nokkur sólólög Iggys, þá er honum lagið The Passenger, af plötunni The Idiot efst í huga. Það er lag dagsins.
Undirritaður varpar textanum hér:

The Passenger

I am the passenger and I ride and I ride
I ride through the city's backsides
I see the stars come out of the sky
Yeah, the bright and hollow sky
You know it looks so good tonight

I am the passenger
I stay under glass
I look through my window so bright
I see the stars come out tonight
I see the bright and hollow sky
Over the city's ripped backsides
And everything looks good tonight
Singing la la la la la.. lala la la, la la la la.. lala la la etc

Get into the car
We'll be the passenger
We'll ride through the city tonight
We'll see the city's ripped backsides
We'll see the bright and hollow sky
We'll see the stars that shine so bright
Stars made for us tonight

Oh, the passenger
How, how he rides
Oh, the passenger
He rides and he rides
He looks through his window
What does he see?
He sees the sign and hollow sky
He sees the stars come out tonight
He sees the city's ripped backsides
He sees the winding ocean drive

Álelújá

Áhugaverða mynd má finna á forsíðu Morgunblaðsins á fimmtudaginn. Fréttin sem henni fylgir er um að síðasti hluti stálvirkis kerskála fyrir verksmiðjuna á Reyðarfirði sé kominn á sinn stað. Á myndinni, sem tekin er af stálvirkinu á þann hátt að litið er upp á það, sést stálvirkið rísa í tign og mikilfengleik eins og Artemishofið í himinnblámanum. Hópur starfsmanna er samankomninn í bljúgri bæn fyrir framan, starfmenninir eru klæddir í appelsínugulan og gulan einkennisklæðnað, snúa baki í lesandann og horfa á helgidýrðina sem teygir sig til himins, uppfullir af andakt, svo ætla mætti að þar væri á ferð hópur tíbetskra meinlætamunka.

...Fólk er hér þægilegt og beint áfram, og mjög lítið um ósiði, kvenfókið hefur hér engin brjóst, sem ekki heldur þarf, því hér fæðast engin börn, heldur kvikna börnin eins og maðkar í moldu; karlmenn ganga allsberir á veturna, nema með kýl, en í loðfeldum, ljónshúðum og pardusskinnum á sumrin, og hafa kylfu í hendi, sem er vætt í brennivíni í toppinum. Hér er aldrei miðvikudagur, heldur hleypur tíminn yfir þann dag, svo þá er ekkert, klukkan er hér aldrei tólf, heldur alltaf eitt. Hér kyssir maður allt kvenfólk við hvern punkt í ræðuni, þegar maður talar við það; klappar þeim á hægri kinnina við hvern semikolon og faðmar þær við hverja kommu; þegar exclamationsteiknin koma fyrir, þá má maður gera við þær, hvað sem maður vill. Hér er dagurinn svartur á kviðnum en grænn á bakinu; á sumrin er snjóaður himinn á nóttunni, en alstirnd jörðin; allt vín rennur hér upp í móti svo glösin eru alltaf á hvolfi. Láti maður gull í ána Rín, þá verður allt að Brynhildarkviðum, en ávextirnir á eplatrjánum eru hér tómir biblíukjarnar. Kvenfólk tekur hér allt í nefið, en karlmennirnir upp í sig. Magnús Grímsson er hér aldrei nefndur, en allt fólk grætur yfir honum klukkan háfsjö á morgnana...
-- úr bréfi Benedikts Gröndal til Eiríks Magnússonar, dagsettu 30. ágúst 1858. Þá dvaldist Gröndal í klaustri í þorpinu Kevealer í Þýskalandi.

Gasp! Mikið kemur þetta á óvart!

Djöfull HATA ég að finna ekki plástra, þegar þeir eru ekki á sínum stað eða ekki til. Og ég bý fjandakornið á læknaheimili!
Raunar er líka pirrandi hvað það getur verið mikið vesen að opna plástrana þegar þeir ERU til. Það síðasta sem maður þarf á að halda, ef fossblæðir úr fingrum manns (raunar er það blessunarlega fjarri því núna) er að þurfa að vera rembast við að pilla e-ð helvítis bréf sem er auk þess svo þétt upp við plásturinn að oftast er hætta að maður rífi hann í leiðinni.

-- Khalil Bendib. Sjá meira á www.bendib.com

Krossferð

með herópið úr krossferð rauða hersins
hóf vængbrotin farfuglahreyfing
steinaldarárás á ríkisvaldið

eftir herferð rauða krossins
varð jarðarför ferðafélagsins
að kröfugöngu verkalýðsins

en á varðbergi við hrafnaþing
hvíta hússins biðu grímumenn
þarfasta þjónsins með táragas

-- Jónas E. Svafár, Geislavirk tungl (1957), einnig í ljóðasafninu Klettabelti fjallkonunnar (1968)

And Socrates himself is particularly missed...
Hugleiðingar um próflestur í Heimspekilegum Forspjallsvísindum og grein George Orwell

Áfram truntast ég í fílunni. Próf á föstudaginn. Getað ekki neitað því að ég er dulítið stressaður. Hefði átt að hefja lestur mun fyrr en ég gerði.
Það get ég sagt um Schleiermacher, að þetta er alla vega ekki nafn sem maður gleymir auðveldlega. Ekki fremur en Elí Áni, Járbrá, Ína Þöll eða Hnöll Dögg Mjöll.
Textarnir eru upp og ofan. Róbert kann að setja skýrt og skilmerkilega fram, jafnvel skemmtilega, en það sama verður ekki alltaf sagt um erlendu greinarnar. Vill stundum verða bölvaður vaðall. Sumir virðast velta sér upp úr ekki neinu (t.d. efahyggjumenn margir hverjir), svo vangavelturnar verða jafn áhugaverðar og gagnlegar og hversu margir englar komast fyrir á títuprjónshaus. Málfar margra er líka mjög „fræðilegt“, eins og höfundar vilji fremur sýna fram á hvað þeir eru lærðir en að setja textann fram á máli sem er aðgengilegt, eða alla vega skiljanlegt lesanda. Sem ég sagði áðan hef ég ekki orðið var við þetta í bókinni hans Róberts. Á hinn bóginn eru greinarnar þar býsna lengri.
Af öllum þeim greinum sem við höfum lesið í forspjallsvísindum, var ég líklega hrifnastur af grein George Orwell, Some Thoughts On The Common Toad, rituð 1946. Næst henni myndi ég líklega setja hugleiðingar Henry David Thoreau í Walden, alla vega útfrá því ágripi sem við fengum af henni í grein Róberts og umfjöllun Róberts sjálfs. Í þessari grein Orwell lýsir hann athugun sínum á tilhugalífi froskanna, og því þegar sumarið kemur til Englands. Hann veltir vöngum yfir þeim rökum hvort sé rangt að gleðjast yfir "de små glæder i livet", fegurð náttúrunnar þegar á hinn bógin má hvarvetna sjá hörmungar og eymd meðal fólks og hvort það að njóta fegurðarinnar og finna til gelði fái mann til að hunsa hörmungarnar, eymd og óréttlæti. Orwell kemst að þeirri niðurstöðu að þó svo að það sé sjálfsagt að við séum meðvituð um eymd og hörmungar náungans, og gerum það sem í okkar valdi stendur til að berjast gegn því, væri heimurinn snauður ef við gætum ekki enn notið fegurðar, vorsins, hluta sem við unnum úr bernsku, fuglasöng, trjáa, vorsins, tilhugalífi froska, eða hvað sem kann að snerta streng í okkur. Það væri til lítils að byggja upp útópíusamfélag ef við gætum ekki haft ánægju af viðlía fyrirbærum. Ef maðurinn trúði aðeins á vélar og útilokaði áðurnefndar tilfinningar, væri vegurinn vís að haturs- og foringjadýrkun.
Þessi grein þykir mér í raun óður til lífsins, að án þess að líta framhjá því illa, geti maður enn reynt að halda í það góða og fagra. Mér finnst að ég gæti ekki verið meira sammála honum í þessu efni. Þetta er um leið haldreipi. Gæti maður ekki haldið í það hefði harðstjórnin og kúgunarvaldið sigrað. Þetta skýrir einnig viðhorf Orwell til sannleikans og mikilvægi þess að halda í hann, sem sést kannski hvað best í 1984. Ég hvet lesendur eindregið til að lesa þessa dásamlegu grein, hún talar svo sannarlega sínu máli.
Ég læt að endingu fylgja niðurlag Some Thoughts On The Common Toad, sem ég skellti einnig með tilvitunununum í þartilgerðum dálki:

At any rate, spring is here, even in London N.I, and they can’t stop you enjoying it. This is a satisfying reflection. How many a time have I stood watching the toads mating, or a pair of hares having a boxing match in the young corn, and thought of all the important persons who would stop me enjoying this if they could. But luckily they can’t. So long as you are not actually ill, hungry, frightened or immured in a prison or a holiday camp, spring is still spring. The atom bombs are piling up in the factories, the police are prowling through the cities, the lies are streaming from the loudspeakers, but the earth is still going round the sun, and neither the dictators nor the bureaucrats, deeply as they disapprove of the process, are able to prevent it

Mér er víst hollast að snúa mér aftur að lestri. Lög dagsins eru Bruce's Philosopher´s Song með Monty Python auk hvaða laga sem er af plötunum Highway To Hell og Back In Black með AC/DC

Gamla Grýla gefst sannarlega ekki upp á rólunum!

Heppileg tímasetning, hmm?
Þetta á sinn þátt í því að ég er orðinn býsna skeptískur á öll þessi myndbönd. Hvað sem er til í þeim, og það er margt sem gerir þau vafasöm, þó ekki sé meira sagt, virðast þau alltaf birtast þegar neyðin er stærst hjá nýhaldinu (neo-cons). Út af því að erkigrýlan Osama gagnrýnir verknaðinn (að því gefnu að við gefum okkur að þetta sé hann, en um slíkt þori ég engan veginn að fullyrða), þá hlýtur hann að vera góður. Þetta er þrátt fyrir allt barátta milli "okkar" og "þeirra". Það er í himnalagi að fjársvelta Palestínumenn, út af því að Osama lýsir stuðningi við þá. Og islam er að sjálfsögðu verkfæri djöfulsins og þeir sem eru „sammála“ Osama eru stuðningmenn hryðjuverkamanna, fanatíkerar eða „fanatic-huggers“ og óvinir vestræns lýðræðis, föðurlandssvikararar, kommúnistar, afturhaldskommatittir og allt í allt ólandi og óferjandi fjandar.
Hvernig er þetta EKKI augljóst?
Þykir mér einum tímasetningar þessara myndbanda sérlega „þægilegar“ fyrir vissa aðila, að því leiti að þær birtast nánast alltaf á þeim tíma að þær draga fólksins frá voðaverkum eða vandmálum "kyndilbera lýðræðisins" og virðast vera prýðilegar til að sameina fólkið gegn óvininum, og eru einnig notaðar sem réttlæting til að skerða borgaraleg réttindi, sem og réttindi fanga? Dæmi hver um sig, um ásetning, en það er sérstakt hvernig þess háttar myndbönd spila beint upp í hendurnar á þeim sem þeim ku vera beint gegn.

Ljóð eftir mig, Ránfuglar (sjá neðar á síðunni) var ljóð dagsins á ljod.is í gær.
Það þótti mér vænt um.

This Modern World
How To Win Friends And Influence Peolpe: The Republican Method!

Tók próf á netinu: Which biblical villain are you?