Aldrei fór ég suður

... med Bubba Morthens er lag dagsins. Rakst á thessa gömlu tónleikaupptöku af Bubba thar sem hann leikur lagid. Ansi hreint magnad, thykir mér:

Afmælisfundur Félagsins Ísland-Palestína

Á morgun verður Félagið Ísland-Palestína 20 ára. Af því tilefni verður haldinn opinn fundur í Norræna Húsinu kl. 20. Húsið opnar 19:30.
Á þessum sama degi samþykktu Sameinuðu þjóðirnar ályktun um skiptingu Palestínu í tvö ríki.
Ég fagna annars heimkomu Sveins Rúnars og hlustaði á afar áhugavert viðtal sem Sigurður G. tók við hann. Ég veit ekki hvort hægt sé að nálgast það á netinu.
Loks er Frjáls Palestína, málgagn félagsins, væntanlegt í póst á morgun.
Ég vona að ég komist á fundinn. Helvíti annasamt hjá mér.

Tónleikar kórsins heppnuðust afar vel og hlutu mikið lof. Svo var teitast eftir báða tónleika. Við rúlum! :D
Fór líka á Kim Larsen um helgina. Hann var æðislegur.

Dagsrkáin á morgun er so hljóðandi:


Hljómsveitin Bardukha leikur frá kl. 19.45

Ávarp: Þórunn Sveinbjarnardóttir umhverfisráðherra

Ingibjörg Haraldsdóttir skáld les upp

Ræða: Sveinn Rúnar Hauksson læknir, formaður FÍP

Dúettinn Picknick: Sigga Eyþórs og Steini í Hjálmum

Stutt heimildamynd frá Gaza og Vesturbakkanum

(nýtt efni úr ferð SRH nóvember 2007 – klipping Hjálmtýr Heiðdal)

Fundarstjóri: Ögmundur Jónasson alþingismaður, formaður BSRB

Háskólakórinn og Ungfónía

Næstkomandi sunnudag 25. nóvember kl. 20:00 og þriðjudag 27. nóvember kl. 20:00 heldur Háskólakórinn sameiginlega tónleika með Sinfóníuhljómsveit unga fólksins þar sem Sinfóníuhljómsveitin flytur sinfóníu nr. 100, "Hersinfóníuna", eftir Joseph Haydn, og hljómsveitin og kórinn flytja síðan í sameiningu Messu í C-dúr eftir Ludwig van Beethoven. Messan var samin árið sem Jónas Hallgrímsson fæddist, árið 1807. C-dúr messan er mun sjaldnar flutt en Missa Solemnis, helsta stórvirki tónskáldsins á sviði trúarlegrar tónlistar, en fegurð hennar er engu lík og aðdráttaraflið á unga íslenska flytjendur óþrjótandi. Ásamt kórnum og sinfóníuhljómsveitinni syngja fjórir ungir einsöngvarar í verkinu. Óhætt er að lofa áheyrendum sterkri upplifun sem þeir munu seint gleyma.

Verð aðgöngumiða til námsfólks í forsölu er 500 kr., til fullorðinna í forsölu 1.000 kr. og við inngang 1.500 kr. Miða má fá hjá öllum kórfélögum eða panta á kor@hi.is.

Háskólakórinn hefur verið starfræktur síðan 1972 og er kórinn alla jafna skipaður stúdentum við Háskóla Íslands. Í kórnum er mikill metnaður í flutningi verka, en hann heldur að minnsta kosti eina tónleika á ári auk þess að syngja við útskriftir og ýmsar aðrar athafnir Háskólans. Stjórnandi Háskólakórsins er Gunnsteinn Ólafsson og eru meðlimir í dag rúmlega sextíu talsins úr vel flestum deildum háskólans.

Háskólakórinn syngur tónlist af ýmsu tagi en yfirleitt er lögð aðaláhersla á íslenska tónlist og á hverju ári er frumflutt eitt verk eftir íslenskt tónskáld.

Kórinn heldur æfingabúðir tvisvar á ári, útilegu einu sinni á sumri, mörg samkvæmi, þar á meðal árlegt grímuball og árshátíð, og margt fleira. Farið er í utanlandsferð annað hvert ár og íslensk tónlist kynnt fyrir fólki þeirra landa sem verða fyrir valinu hvert sinn.



Fyrir þá sem ekki vita er undirritaður í Háskólakórnum. Þetta er alveg stórfenglegt verk, maður kemst allur við að syngja það. Það má m.a. nálgast miða hjá mér. Síminn er 862 8167. Þið getið líka sent mér Emil.

And now for something completely different:

Andaktungurinn brá sér til tannlæknis í gær. Flaug honum ýmsar senur úr Pondus í hug á meðan á því stóð. blessunarlega var nafni minn tannlæknirinn bara nokkuð ánægður með settið, og enga skemmd var að finna. Andaktugurinn minnst raunar aðeins að hafa fengið eina skemmd á lífsleiðinni. Því getur andaktungurinn smælað sínu colgate-brosi framan í heiminn, tönnum sem minna á nýrúnar ær.

Þó sagði hann mér að ég þyrfti að draga úr gos- og safaneyslu. Tennurnar eru dálítið sorfnar eftir hana, og ég þarf að passa glerunginn. Þetta er ekki komið á hættustig, en á hinn bóginn kæri ég mig ekkert sérstaklega um að það lendi þar.

"...en allra verst er þó bannsett næturkulið"

Ég er veikur heima og líður bölvanlega. Ég fann fyrir hitatilfinningu í dag í viðbótar við bullandi kvef sem hefur ágerst, og hvað kom ekki á daginn? Drulluslappleiki, hiti, kvef og verkir í skrokknum. Massafjör. Ég missi líka af umræðutíma og kóræfingu og get ekki sagt að ég megi við því.
Ég get víst kennt sjálfum mér um, að hafa verið of létklæddur/fínt klæddur á föstudagskvöld en sér í lagi laugardagsmorguninn, á heimleið frá Vésteini þar sem setti að mér bítandi nístingsgadd frá Hel, og var það að auki týpískt íslenskt gluggaveður. Þarna tel ég að móstöðurnar fyrir alls konar óáran hafi byrjað að veikjast (no pun intended). Bjórsmökkunin hjá bróður mínum var aftur á móti ágæt og veittum við áfenginu einkunn. Mig minnir að Sam Adams hafi skorað hæst hjá mér.

Úrvinda. Ritgerðin mín um Ingeri í Jungfruskällan og Önnu í Tystnaden eftir Ingmar Bergman er fullkláruð og send undir því skemmtilega heiti "Have you seen your sister, baby, standing in the shadow?". Jamm, ég stóðst ekki smá Stones-tilvísun. :)

Næst á dagskrá: Bólið, hvar ég hyggst hrjóta eins og sögunarverksmiðkja í Brasilíu.

How does it feel to be one of the beautiful people?

Pretty good, actually. :)
Þessar myndir eru frá grímupartýi Háskólakórsins og ballinu á Organ. Engin verðlaun eru veitt fyrir a bera kennsl á andaktunginn.












Í dag hittumst við Jennifer í fyrsta sinn frá því í vor og voru það miklir fagnaðarfundir. Hittum svo Dodda á Mokka, svo ekki spillti það. Kvöldinu verður varið í Ingmar Bergman-áhorf og ritgerðarskrif um systurnar í Tystnaden og stjúpsysturnar í Jungfuskällan.

Lög dagsins eru Life On Mars? með David Bowie og That's The Way með Led Zeppelin. Myndbandið með Zeppelin er frá tónleikum þeirra í Earl's Court 1975.


Life On Mars?


That's The Way

I'm a... Rocket Man!

Jamm, lag dagsins er Rocket Man. Annars vegar upprunaleg útgáfa Elton John:




Hins vegar flutningur William Shatner. Hér gerir Shatnerinn það sem Shatnerinn gerir best. Hann Shatnerast.:

Ég er farinn í kórbúðir og verð þar um helgina. Ég mun því ekkert blogga fyrr en heim verður komið.

Það styttist í að nýjasta eintak frjálsrar Palestínu komi út og lítur út fyrir að blaðið verði veglegt. Þar á ég sem stendur eina grein (önnur kynni að bætast við) og þýðingu á grein eftir Uri Avnery, "Hinn Palestínski Mandela". Mamma skrifaði líka grein í blaðið og er ég mjög ánægður með hana.

Í dag er alþjóðlegur baráttudagur gegn múrnum í Palestínu.

Bis später

The 'Oo

Hef hangið mikið á youtube undanfarið og hefur The Who verið þar hvað mest í spilun. Glöggir lesnedur þessa bloggs og aðrir kunningjar mínir ættu að vera nokkuð kunnugir dálæti mínu á sveitinni. Lag dagsins er Who Are You af samnefndri plötu þeirra. Það var jafnframt síðasta platan sem Keith Moon trommaði inn á. Þetta myndband er úr þeirri frábæru heimildamynd The Kids Are Alright, sem ég mæli eindregið með.



Lag dagsins pars secundus er Pictures if Lily. Þetta er jafnframt eitthvað besta (og eflaust eitt það elsta) rokklag um sjálfsfróun sem ég hef heyrt. Það er eins og ég hef oft sagt: snillingurinn Pete Townshend var sko laaaaangt sínum samtíma... :)



Lag dagsins pars tertius er Won't Get Fooled Again af plötunni Who's Next, sem er önnur besta stúdíóplata þeirra að mínu mati. Hin er Quadrophenia. Þessi flutningur er einnig ú The Kids Are Alright. Eitt magnaðasta atriðið í myndbandinu er rokköskur Daltrey, samtímis því að Townshend rennir sér niður á hné. Klassískt rokkmóment.



Ég mun alltaf bölva því í sót og ösku að ég náði ekki að sjá The Who á sviði áður en John Entwistle dó. Efist einhver um yfirburða bassahæfileika hans bendi ég á þetta myndband, sem er sami flutningur á Won't Get Fooled Again og að ofan nema að það er búið að skrúfa niður í söngnum og öðrum hljóðfærum en hækka bassann.



Entwistle og Keith Moon njóta sín líka sérstaklega vel í Can You See The Real Me? af Quadropheniu.

Loks er gaman fyrir Who-fanatíker eins og mig að sjá þetta myndband þar sem þei eru við upptökur á Pictures of Lily:



Að endingu er ég forvitinn um þessa heimildamynd um Entwistle, þetta myndbrot þykir mér allav. áhugavert:

Zehn kleine Jägermeister & Dein Herz schlägt schneller

Umræðan um Negrastrákabókina rifjaði upp fyrir mér þetta skemmtilega lag með þýsku pönksveitinni Die Tote Hosen:



Og fyrst ég er kominn yfir í þýska sálma (ekki þó bókstaflega) þá getur þýskt hip-hop verið býsna saugeil, eins og Dein Herz schlägt schneller með Fünf Sterne Deluxe ber vitni um:

Afmorsvísa

Enn nærist elskan sanna,
enn kærleiks funinn brennur,
enn blossar ástar tinna,
enn kviknar glóð af henni,
enn giftist ungur svanni,
enn saman hugir renna,
enn gefast meyjar mönnum,
menn hallast enn til kvenna.

-- Páll Vídalín

Remember, remember, the fifth of November ...

...The gunpowder, treason and plot,
I know of no reason
Why gunpowder treason
Should ever be forgot

-- Ensk þula


Á þessum degi árið 1605 gerði Guy Fawkes ásamt öðrum kaþólskum samsærismönnum misheppnaða tilraun til að sprengja upp þinghúsið í Englandi, og þar með James I og allan mótmælendatrúaða aðalinn. Fawkes var gripinn glóðvolgur, dæmdur til dauða og fékk hina hroðalegustu meðferð. Á hverju ári minnast Bretar atburðarins með því að brenna Guy-Fawkes-dúkku.

Bróðir minn skrifar a stórfína grein á Eggina Gleymum aldrei 5. nóvember um Guy Fawkes og tilræðið á Eggina, þann lærdóm sem megi draga af sögu hans og hliðstæður í seinni tíð. Ýmislegt bendir t.d. til um að kóngsins menn og janfvel konungurinn hafi vitað af tilræðinu og notað það sem skálkaskjól fyrir frekari ofsóknum. Margt er þó eðlilega á huldu, en vitað er að hinn kaþólski Monteagle lávarður lét lávarðinn af Salisbury frá bréf þar sem einn tilræðismannanna varaði þann fyrrnefnda við, því ýmsum samsærismannanna var umhugað að kaþólksir embættismenn myndu ekki farast í tilræðinu. Salisbury var aftur á móti dyggur stuðningsmaður konungs. Hann setur atburðina jafnframt í samhengi við þá afbragðs myndasögu og kvikmynd V For Vendetta og bendir réttilega á að ólíkt V hafi Fawkes ekki verið neinn anarkisti, nema að síður hafi verið, en af bókinni og myndinni að dæma gætu ýmsir freistast til að túlka hann svo.

Æfintýr

Nú þegar Skrudda endurútgefur hið "sígilda barnaæfintýr" um negrastrákana og heldur hefðinni í heiðri" eða eitthvað álíka þætti mér ekki síður við hæfi að endurútgefa líka ekki síður sígilt barnaæfintýr, Dísina björtu og blökkustúlkuna.
Leiftur gaf bókina út á sínum tíma og veit ég ekki betur en að bókin hafi verið illfáanleg um langt skeið. Voða fallegar myndir og svona. Einhvers staðar átti að vera til gamalt eintak af bókinni á mínu heimili en ég hef hvergi fundið það.

Um að gera að láta kné fylgja kviði.

Svona gerum við...

Á meðan ráðamenn styðja við uppbyggjandi hernám í Afghanistan og Írak
og funda með hernaðarbandamönnum í NATO
og stríðsfleyin vagga við vísnasöng í höfninni
og stríðsmangarar peppa hvorn annan upp á Hilton Nordica
við tveggja manna mótmæli
og tíu litlir negrastrákar er vinsælasta bókin
og skákar Biblíunni -revised editon
og Jókó & kó fagna tálmyndinni um frið,
sem er ósköp auðvelt að ímynda sér:
maður lokar barasta augunum
eyrunum
og lætur aftur þverrifuna,
dönsum við í kringum Friðarsúluna
snemma á sunnudagsmorgni

Lag dagsins: Common People með Pulp

Undarlegar draumfarir

Þar sem karlmenn ku hugsa um kynlíf á e-ð um 8 sekúndna fresti (hey, ekki ætla ég að andmæla) myndu margir eflaust ætla að mig hafi dreymt eitthvað í þá áttina í nótt. Ég veit ekki... kannski óbeint. í nótt dreymdi mig sumsé að ég fyndi fyrir einhverri kjöttægju á milli framtannanna og var að reyna að stanga hana úr með nöglunum. Af einhverjum ástæðum var enginn tannstöngull við hendina. Þegar ég leit í spegil sá ég að ég var með vítt og skakkt frekjuskarð, samt fann ég fyrir tægjunni og gat ekki losað hana, og upskar aðeins blóð úr tannholdi.

Ef ég tek Freudísku nálgunina á þetta þá táknar skariðð eflaust kvensmannssköp. Blóðið gæti vel vísað til rofins meyjarhafts og kjötið,... tja ég held að þið ættuð að geta reiknað restina út.

Á hinn bóginn gæti ég allt eins ráðið drauminn sem svo að ég ætti að nota tannþráð oftar...

Drullist þið heim með skít og skömm

Og nei, ég er ekki einn af rasitafávitunum að tala um innflytjendur eða fólk af erlendum uppruna (góð dæmi um síka rasistafávita má t.am. finna víða á huga.is). Ég er að tala um vopnaframleiðendurna í BAE sem sem funda nú á Hilton Nordica hótelinu, en þetta ku vera hluti af liðsstyrkingu (team building) hjá þeim. John Suttle, starfsmannastjóri þessa umdeilda fyritækis segist ekki búast við mótmælum. Ég hvet lesendur til að sýna þessum sölumönnum dauðans fram á hið gagnstæða.
Vísir fjallar nánar um málið.

Ég get svarið það, Nato-fundur og teambuilding hjá herfyrirtæki og áframhaldandi stuðningur við hernám í Írak og Afghanistan með friðarsúluna í baksýn. Finnst einhverjum öðrum en mér þetta vera ... hömm... íronískt?

Spekingarnir spjalla

Doddi benti mér á skemmtilega myndband með Agga og Jóni Erni þar sem þeir kryfja framúrstefnuna:

Two down... (almost)

Í dag kláraði loksins The Haunting of Hill House og er nánast búinn með úthenduna úr Jane Austen, sem ég þarf ekki að skila fyrr en á miðvikudag. Púha og boyah!
E.t.v. má segja að ég sé kominn í smá þjálfun eftir greinalestur og yfirferð á úthendunum í hrollvekjuverkefninu.

Það voru fagnaðarfundir að hitta Dovile og Lisu í dag á Bókhlöðunni, enda höfðum við ekki sést í langan tíma. Lisa bauð mér jafnframt í afmælið sitt á laugardaginn.
Í skrifum sem þessum er gott að drekka te og kaffi og hlusta á Edith Piaf. Því vil ég leyfa ykkur, ágætu lesendur, að njóta La vie en Rose með mér. :)

Zits/Nabbi/Gelgjan :)

Fyrstu lög nýs dags: 24 Hour Party People með Happy Mondays og Headlong með Queen.

Borðið þér orma, frú Creed og Kristeva?

Jæja, þá er ég búinn að senda frá mér úthenduverkefnið úr grein Barböru Creed. Greinin er annars enn ein post-freudísk/feminíska greinin sem ég les í kvikmyndafræði. Bölvað helvítis torf gat hún verið. Ég þoli ekki þegar fræðimenn slá um sig með tyrfnu orðalagi til þess eins að sýna hvað þeir séu nú óttalega gáfaðir, svona menntasnobbsrúnk og geta aldrei komið sér að efninu á skýran og greinagóðan hátt. Mikil tilheyging til að teygja lopann. Það getur verið fjandanum erfiðara að skilja hvurn andskotann þeir eru að fara. Sbr. þessa tilvitnun í Juliu Kristevu:

Could the sacred be, whatever its variants, a two-sided formation? One aspect founded by murder and the social bond made up of a murderer’s guilt-ridden atonement, with all the projective mechanisms and obsessive rituals that accompany it; and another aspect, like a lining, more secret and invisible, non-representable, oriented toward those uncertain spaces of unstable identity, toward the fragility – both threatening and fusional – of the archaic dyad toward the non-seperation of subject/object on whivh language has no hold but one of fright and repulsion?

Eða

To each ego its object, to each superego tis abject. It is not the white expanse or slack boredom of repression, not the translations and transformations of desire that wrench bodies, nights and discourse, rather it is a brutish suferning that”I” puts up with, sublime and devastated, for “I” deposits it to the father’s account
(verse au pere – pere version): I endure it, for I imagine such is the desire of the other... On the edge of non-existence and hallucination, of a reality that, if I acknowledge it, annhiiates me. There, abject and abjection are my safeguards. The priemers of my culture.

Grmbl...

Hvaða persóna ert þú í Múmíndalnum?

Mummipappa
Du er Mummipappa! Du er en drømmer og du drømmer deg ofte bort og inn i eventyr. Du er også en håpløs romantikker.

14.81% har falt innenfor denne kategorien.

Jamm, þetta virðist ekki fjarri lagi. :)

Þið getið tekið prófið hér.

Somebody up there likes me - Jon Stewart og Stephen Colbert

Mér finnst æðislegt að fá fulltrúa Daily Show til Íslands þar sem skoðað er undanhald Íslendinga frá Írak (skjöplist mér ekki samanstóð liðið okkar af einum fréttafulltrúa) og stuðningurinn við stríðið. Er ég enda mikill aðdáandi Jon Stewart.
Hér fer hann yfir helstu málefni liðinnar viku: Ögrarnir Bush gagnvart Íran og viðbrögð Bandaríkjastjórnar við fyrirætlunum Tyrklandsstjórnar að gera innrás í Írak:



Ekki þykir mér svo verra að meistari Stephen Colbert bjóði sig fram til forseta Bandaríkjanna:

View More Colbert Videos

Ég myndi kjósa Stephen Colbert ef ég gæti. Ég veit ekki hvort Jon Stewart ætli að bjóða sig fram, annars er ég klofinn á milli þeirra. Á hinn bóginn er erfitt að hafna manni sem getur gert svona flott kóreskt r'n'b-tónistarmyndband. Rain ain’t got nothin’ on him :) :



Báðir eru báðfyndnir, aðdáunarverðir og hugrakkir snillingar, hvor á sinn hátt. Hér má að lokum sjá myndband þar sem Stephen Colbert ræðir í viðtali um sig og Jon Stewart og mismunandi nálganir. Þetta er jafnframt eitt af fáum skiptum sem maður sér Stephen Colbert þar sem hann er ekki í karakter:

Minni kvenlegri hlið heilsað

Jæja, nú var ég búinn bisa við að meika mig í hátt í klukkutíma fyrir Halloween-partýið. Kemst svo að því að það er á morgun. Þar fer klukkutíma vinna bókstaflega í vaskinn. Á morgun þarf ég svoi að endurtaka sama leikinn.
Ég er ekki frá því að ég skilji núna betur þegar túlkur eru óratíma að gera sig fínar hverjar fyrir aðra og fyrir karlpeninginn og finni fyrir aukinni samkennd með þeim. I appreciate the effort. Respect.
Djöfullinn! Eins og þetta lítur nú flott út... :(

Annir

Ég mun víst eiga nokkuð annríkt næstu daga. Bæði er það annir sem ég þarf að sinna og sjálfskapaðar.
Ég þarf að troða inn tíma í vikunni til að fara með tveimur skjóstæðingum mínum í bæjarferð. Ég er sumsé núna í 20% vinnu á Kleppi í liðveislu. Hver ferð er upp í fjóra tíma í senn. Mun svo taka eina og eina 8-tíma kvöldvakt þegar vantar. Ég fékk annars hrós frá deildarstjóranum mínum fyrir nokkrum dögum, hún er mjög ánægð með mig og ferðirnar hafa gengið vel. Það þótti mér vænt um. Mér hefur enda alltaf þótt bæjarferðirnar skemmtilegastar í vinnunni á Kleppi.
Fyrir 7. nóvember þarf ég að vera búinn að vinna minn hluta í hópfyrirlestri um japanskar hrollvekjur. Sami hópur þarf líka að skila úthendum úr greinum og ég á eftir að fara yfir eina af þremur og lesa greinina. Fyrir mánaðarmót stefni ég á að reyna að þýða grein fyrir Frjálsa Palestínu, svo er samantektarverkefni ú Jane Austen-grein sem ég man ekki hvenær ég á að skila. Ég þarf að lesa mig upp, bæði bækur og greinar og horfa á 2 kvikmyndir. Á morgun fer ég í tíma og kór kl. 17:15-19:30. Miðvikudag fer ég væntanlega í aðra bæjarferðina auk þess að leika sem statisti í áramótaskaupinu. Sýnist samt að ég fari í aukatíma í Ingmar Bergman samdægurs og gæti ég því þurft að sleppa öðru hvoru. Á fimmtudag fer ég í tvöfaldan tíma, kór og raddæfingu og verður því lokið kl. 9. Á föstudag fer ég í tíma, hópurinn á hrollvekjur og ég fer í Halloween-party. Á eftir að útbúa mér búning. Á laugardag færi ég mögulega í aðra bæjarferð og svo er grímupartý kórsins um kvöldið.
Auk þess hef ég verið að vinna að pólítískri grein/bréfi sem mig langar til að senda eihverju dagblaðinu, en ég þarf að tryggja að hún sé "up to date" og veit ekki hvenær ég get gefið mér tíma í það.

Sem stendur er ég að lesa The Haunting of Hill House eftir Shirley Jackson, en hana lesum við í Hrollvekjukúrsinum. Góð bók, sú. Þá er ekki sannarlega ekki amalegt að sötra te og vera með upptökur frá 4. áratugnum með fiðlukonsert í D moll opus 61 eftir Ludwig van Beethoven og fiðlukonsert í E-moll opus 64 eftir Felix Mendelsohn í flutningi Fílharmoníusveitar Lundúna, þar sem ekki ómerkari maður en Fritz Kreisler leikur á fyrstu fiðlu, í eyrunum.
Ekki er þó ólíklegt að ég fari að skreiðast í bólið enda hef ég vakað of mikið og sofið of lítið síðustu daga.

Af góðum ljóðum

Ljóðabók föður míns,Á mörkum, fær lofsamlega dóma á bls. 22 í menningarriti Fréttablaðsins í dag. Hún fór annars nýlega í aðra prentun.

Mér þykir líka ánægjulegt hvað ljóðabók Kristínar Svövu, Blótgælur, hefur fengið góðar viðtökur, ég bendi á Lesbókina og viðtal við skáldið á bls. 78 í Fréttablaðinu.

Ef þið hafið ekki keypt ykkur eintak af bókunum skuluð þið gera það hið snarasta eða eiga mig á fæti.

Árið var 1986...

... og ég var tveggja ára. Á því ári gaf hljómsveitin Metallica út plötuna Master Of Puppets, en sveitinni átti ég eftir að kynnast og falla fyrir 11 árum síðar, með kynnum mínum af plötunni ...And Justice For All, sem kom út næst á eftir Master..., en þetta var önnur þungarokkssveitin og þriðja þungarokksplatan sem ég fílaði. Fyrstu tvær voru Sehnsucht og Herzeleid með Rammstein. Ég er á því að það sé besta plata Metallica og einhver besta plata þungarokksins. Hún er alla vega ein allra uppáhalds þungarokksplatan mín. Hún fengi fullar fimm stjörnur hjá mér ef ekki væri fyrir hversu illa hún er hljóðblönduð. Master Of Puppets og Ride The Lightning fylgja svo fast á eftir. Hér var Jason Newsted kominn á bassann eftir að Cliff Burton fórst í rútuslysi. Mér hefur annars alltaf þótt Jason kúl og vanmetinn. Vegna hljómsins á Justice... er bassinn vægast sagt illgreinanlegur. Þarna voru þó einhverjar metnaðarfyllstu hljómsmíðar Metallica, í senn melódísk lög og hrátt þungarokk, bandið var fjandanum þéttara og kröftugra en andskotinn. Þeir höfðu líka aldrei hljómað jafn djúpir, reiðir og pólítískir og verið með jafn góða og beitta texta. Söngur James Hetfields hefur aldrei verið jafn flottur og á þessari plötu. The fire and the fury.

Sama ár og Metallica gaf út Master... léku þeir á tónleikunum hvaðan þetta myndband er komið, þar sem þeir leika For Whom The Bell Tolls. Það er skemmst frá því að segja að undirrituðum andaktung finnst þessi flutningur vægast sagt magnaður. Cliff fer auk þess á algjörum kostum, auk þess að hafa verið æðislegur bassaleikari var hann líka svo hrikalega kúl.




Metallica gerði sitt fyrsta tónlistarmyndband við eðallagið One sem var á Justice... Lagið byggir á kvikmyndinni Johnny Got His Gun sem Dalton Trumbo gerði eftir samnefndri stríðsádeiluskáldsögu sinni. Aðalpersónan berst í seinni heimsstyrjöldinni og stígur á jarðsprengju. Hann vaknar á spítala og er þar haldið á lífi með vélum. Hann sér ekkert, né heyrir, né getur mælt og getur hvorki hreyft legg né lið. Hann er eins konar lifandi dauður. Myndbandið sýnir annars vegar bandið að spila æi vöruksemmu en notar hins vegar myndbrot úr kvikmyndinni. Brotin smellpassa við lagið, veita því aukna dýpt og öfugt, samræmingin svínvirkar. Frá því að ég sá fyrst myndbandið hefur það haldist uppáhalds tónlistarmyndbandið mitt og það er ekki af ástæðulausu að það hefur iðullega unnið kosningar um besta tónlistarmyndbandið.

The Police hefur verið í mikilli spilun hjá mér og þeir eiga lag dagsins, Walking on the Moon.

Ég minni lesendur á 3ju alþjóðlegu ljóðahátíð Nýhils í dag á morgun og sunnudag.Sjá nánar hér. Mætið.

Þegar þetta er skrifað er ég með hið ágæta lag Bob Dylan,Jokerman , í hlustunum. Gaman að því.