Lag dagsins: The Bewlay Brothers með David Bowie af plötunni Hunky Dory.

Niðurgangurinn ágerist. En hvað með börnin?

Ég hélt satt að segja ekki að margt gæti toppað saur Stubbana (kannski að risaeðlunni Barney frátaldri) en eftir að nafni minn og vinur Jóhannesson benti mér á eftirfarandi myndband í kommentinu við þarsíðustu færslu gætum við verið komin með nýjan sigurvegara. Eins og ég komst að orði í svari við kommentinu hans, þá er þetta eins og einhvers konar úrkynjað útfrymi Stubbanna og Barbapabba. Grátbroslegt, eins og þegar trúður deyr en um leið býsna óhugnarlegt. Ég er býsna hræddur um að þetta helvíti sé forheimskandi.

Bú-ba!

.

Eitt og annað

Tilvitnanirnar eru í fokki. Djöfull þoli ég ekki þetta andskotans helvítis bloggerdrasl.

Í gær reit ég eilítinn pistil um ástandið í Palestínu, sem ég er að hugsa um að senda e-um fjölmiðlinum. Mun svo væntanlega skella honum hingað inn í kjölfarið.

Eins og stendur er ég að lesa Platero og ég: Harmljóð frá Andalúsíu 1907-1916 eftir spænska skáldið Juan Ramon Jimenez í þýðingu Guðbergs Bergssonar, en ég spændi jafnframt í mig War's End - Profiles From Bosnia 1995-1996 eftir meistara Joe Sacco (höfund Palestine og Safe Area Goražde) sem ég rakst á, mér til ánægju á bókasafninu í gær. Fyrri söguna í bókinni skrifaði hann um dvöld sína í Bosníu og kynni hans af rokkaranum, listamanninum og stríðshetju samalanda þess síðarnefnda, Soba og öðrum íbúum Sarajevo. Seinni sagan segir frá því þegar Sacco og kollegar hans í fjölmiðlabransanum eru á höttunum eftir Radovan Karadzic, sem þá er eftirlýstur fyrir stríðsglæpi.

Mig langar svo þónokkuð að lesa Zadig, eða örlögin eftir Voltaire sem var að koma út sem Lærdómsrit hins íslenska bókmenntafélags. Miðað við hversu ég hafði gaman að Birtíngi þá á ég von á því að mér gæti líkað þessi. Annars hefur mér alltaf þótt þessi útgáfa sérlega snotur.
Það sama má svo segja um nýútkomna bók Khaleds Hosseini, A Thousand Splendid Suns dauðlangar að lesa hana líka.

Ég keypti mér nýju bókina hans Hugleiks Dagssonar, Ókei, bæ um daginn og finnst hún bráðskemmtielg, rétt eins og mér hfur þótt með aðrar bækur Hugleiks. Ég er ekki frá því að honum láti betur að skrifa lengri sögur, þó einrömmungarnir séu oftast góðir líka. Svo þykir mér Hugleikur njóta sín sérlega vel á sviði, eins og sannaðist með verkunum Forðist okkur og Legi, en mér er til efs að ég sjá margar sýningar á árinu sem munu toppa þá síðari í huga mínum.

Lag dagsins að þessu sinni er Gimme Shelter með The Rolling Stones af plötunni Let It Bleed.

Ég rakst á ágæta tilvitnun í Voltaire á netinu sem ég snaraði yfir á íslensku og læt fljóta hér:

„Það tekur tuttugu ár fyrir mann að rísa upp úr grænmetisástandinu sem hann er í í legi móður sinnar og upp úr hinu hreina ástandi dýrsins sem er hlutskipti frumbernsku hans, yfir að ástandinu þegar þroski skynseminnar tekur að birtast. Það hefur þurft þrjátíu aldir til að fræðast um uppbyggingu hans. Það þyrfti heila eilífð til að kynnast nokkru um sál hans. Það þarf ekki nema örskotsstund til að drepa hann.“

Sjónvarpsefni frá helvíti - raunasaga frá Svíþjóð

Eitthvað leiðinlegasta sjóvarpsefni sem andaktungurinn hefur horft á er Teletubbies, a.k.a Stubbarnir, hváru nafni þeir mun gegna það sem eftir er færslunnar.
Jävla helvete hvað andaktungurinn fékk mikla viðurstyggð á þessum þáttum úti í Svíþjóð. Þar var andaktungurinn skikkaður til að horfa á þetta krapp með systursyni sínum, Valla, þar eð andaktungurinn var að passa hann. Andaktungurinn hélt að hann (a. það er að segja) myndi naga af mér fótinn af einskærum leiðindum. Djöfull eru þetta grútleiðinleg kvikindi (stubbarnir þ.e.as. og allt þeirra hyski, systursonur andaktungsins er indæll strákur).

Þátturinn var eitthvað á þessa leið:

Glottandi krakkrassgatssólin skríkir.

Enter Tinky-Winky og Pó (guð, ég veit meira að segja hvað þau heita, ARG!).

Þau standa svo þarna þögul eins og þvörur.

Þá mælir Tinky-Winky af munni fram: Tinky-winky.

Og hverju haldið þið að Pó svari, íbyggin á svip?: Pó.

Rör kemur upp úr jöðrinni og gefur frá sér óþolandi útvarpstruflanasurg.

Rör: (í geðveikt sló-mó án nokkurs undirspils) Hööööööfuð ...... herðar.... KNÉ..og.. tær ... KNÉ -Og TÆR.

Andaktungurinn hugsar með sjálfum mér: Hversu mikið verra getur þetta orðið?

Tinky Winky og Po: Aftur,aftur, aftur!

Rörið endurtekur sömu línu á sama hátt ca. 3-4 sinnum sökum áskoranna kvikindanna.

"Jæja, nú getur þetta ekki orðið mikið verra" hugsar andaktungurinn.

Víkur þá sögunni að hinum tveimur kvikindunum sem eru heima í húsi. Þau eru kynnt til sögunnar á sama hátt og fyrri kvikindin:

Lala: Lala.
Dipsy: Dipsy.

Sprettur þá samskonar rör og áður upp úr jörinni og syngur (ef hægt er að kalla þetta nágaul söng) á svipaðann hátt og rörsystkini þess: Auuuugu.... eyyyyru.... muunnur... -OG - NEF.

Andaktungur: Urrghhhh....

Kvikindin í kór: Aftur, aftur aftur.

Sami söngur endurtekinn þrisvar.

Á meðan andaktungurinn hugsar "Guð, taktu mig núna" safnast kvikindin öll saman og birtist skjár með krökkum að leika sér.

Krakkar: Halló, halló, halló

Stubbakvikindin: Halló, halló, halló.

Súmmað inn á krakkanna þar sem þeir fara að syngja "Höfuð-herðar kné og tær" hraðar og hraðar og hraðar og ég hélt að þau ætluðu aldrei að halda kjafti.

Þegar þessum kvölum var lokið þurftir systir mín svo endilega að vera að syngja þetta lag fyrir strákinn. Ég fékk ekki einungis viðbjóð á þessum þáttum heldur líka laginu.

Neyddist þó til að horfa á 2-3 þætti í vibót af þessu helvíti. Já, þið megið vorkenna mér.

Þreyttur eftir vaktina í dag. Ég vann á fimmtudag vakt sem ég var víst ekki skráður á. Er ergo skráður á vaktir um helgina: morgunvakt á morgun til fjögurleitis og á sunnudag er ég á kvöldvakt frá hálf fjögur til hálf tólf. Ég samdi hins vegar um að fá þá frí á mánudag og þriðjudag í komandi viku. Vinn svo miðvikudag til föstudag, ekki enn ráðið hvort það verða morgunvaktir og/eða kvöldvaktir.
Vinnan gengur annars fínt, held ég bara.
Hins vegar er ekki ólíklegt að ég taki vaktir hjá símaverinu á mánudag og þriðjudag. Lágmark er að taka eina vakt þar í viku, upp í fjórar. Vinnan er frá sex um kvöld til tíu.

Ég kláraði The Kite Runner eftir Khaled Hosseini í gær. Ég var mjög hrifinn af henni og fær hún hrein og klár meðmæli frá andaktunginum. Er líka spenntur fyrir nýju bókinni hans, A Thousand Splendid Suns.

Ég fagna því að Hjálmar séu komnir aftur saman. Hyggst skella mér á tónleikana með þeim, Megasi og KK á morgun. Hjálmar eru líka langbestir á tónleikum, sérstaklega í fjölmennu og þröngu rými, helst reykmettuðu. þó því síðasta verði varla að heilsa úr þessu. T.d. hafa þeir verið í essinu sínu í Stúdentakjallaranum og eins á Nasa.

Lag dagsins: Take The Long Way Home með Supertramp. Eitt af eftirlætislögum mínum eð þeirri ágætu sveit. Myndbandið hefur lítið með lagið að gera, sýnist mér. E-ð samanklipp úr Princess Monoke. Þar hafið þið það.

Tækifæriskveðskapur

Tækifæriskveðskapur getur verið mjög skemmtilegur þó hann sé mis merkilegur pappír. Undanfarið hef ég ort smá af slíku. Fyrsta vísan á sér þá sögu að Vésteinn sagði mér frá því þegar hann og Bessi rákust á sameiginlegan kunningja okkar um árið þar sem sá sat einn á Grand Rokk í horni og sötraði kakó. Nokkuð dapurleg sjón. Skoruðum við bræður svo hvor á annan að yrkja nú vísu um þetta. Ég man ekki Vésteins utan að en hér er mín:

Kneyfar kakó
kútur stíft
svellur sveini ásmegin
Hvað er dapurra
dreng ungum
hímandi í horni


Út frá færslu Unu um Teflon, sem hvorki ég né Grjóni skildum varð svo þetta til þegar ég hafði mælt svo um að ég hefði greinilega búið undir steini:

Blággrýti í blænum
blundaði þar undir
grámyglulegur greppur
greinilega Einar
Heiti kennat hót
hatrammur vill rata
Gref ég mig í grufli
grunar lítið, Una

Teflon téð(an?)
trauðla þekki
Engu vís að viti
Herm mér, hláfdís
heitis meining
sefa þú mitt sinni

Í teiti með kórnum var farið í ratleik og ein af þrautunum fólst í að semja klúra vísu. Það gerði ég og tókst ágætlega upp. Verst er að ég hripaði hana bara á eitthvað snifsi og er ekki viss um hana og man hana ekki nógu vel, því er nú verr og miður. Finni ég snifsið eða rifjist vísan upp fyrir mér mun ég pósta honum, takandi þá áhættu að lesnendur andaktungsins telji hann óforbetranlegan sordóna. Það væri þó aðeins hálfsannleikur. Rekist ég á fleira skemmtilegt eða fljóti fleira af vörum mínum eru góðar líkur á að ég muni pósta fleiru.

Lag dagsins:

Hurt í flutningi Johnny Cash* af plötunni American IV: The Man Come Around


*Upprunaleg útgáfa með Nine Inch Nails

Gleðilega nýliðna þjóðhátíð.

Þar eð ég er að fara á kvöldvakt eftir örskamma stund verður þessi færsla ekki mikið lengri. Nóg að gera. Blogga meira við betra tækifæri.
Nettengingin hér heima er í einhverjum bölvuðum ólestri. Get t.d. hvorki gúglað né opnað Emilinn minn. Fjárans vesen, alltaf hreint.

Ykkur til yndisauka er lag dagsins að þessu sinni Steady As She Goes með The Raconteurs:


Ég er annars forvitinn um nýju White Stripes-plötuna. Mér skilst að hún sé góð.

Lag dagsins:

Knowing Me Knowing You með ABBA

Af bernskubrekum brjótsmylkings í blautu barnsbeini

Sjö ár eru liðinn og ég var rétt farinn að ganga. Er ég að verða svona gamall í hettunni? Eða er það bara mín gamla sál sem er hrum fyrir aldur fram?

Alltént bar það til tíðinda um daginn að ég rakst á gamalt ljóð eftir sjálfan mig á internetinu sem ég var búinn að steingleyma. Ég rak upp sívaliturnsaugu líkt og hundurinn í Eldfærunum þegar ég las ljóðið. Hvur þremillinn* var nú þetta? Svo fór þetta hægt og hægt að rifjast upp fyrir mér.

Þetta ofursúra ljóð hafði ég ort í eu semi-flippi í Hagaskóla í faginu "Reykjavík 2000" (já hlæið bara, helvítin ykkar!).
Ég veit ekki alveg á hverju ég var, ég tók svona hitt og þetta úr umhverfinu, meðal annars geisladiskinn/tölvuleikinn Ed Hunter með Iron Maiden og sauð þennan sýruvaðal úr því. Voða “ungskáldalegt” e-ð. Ég held að það sé óhætt að segja að skáldskap mínum hafi farið aðeins fram síðan þarna.
Sem betur fer.
Ljóðið getið þið lesið hér.

Hlæið bara. Sama er mér.


*sem minnti mig svo aftur á Þremil þyrniber úr Smjattpöttunum. Hvar er hann núna? Ó hvar?

Em ek veikr heima með hálsbólgu og hita. Þó á batavegi, held ég. Skárri í dag en í gær allav.

Tímarit Félagsins Ísland-Palestína er komið út. Ansi hreint veglegt, finnst mér.

Að öðru ótengdu, get ég ekki orða bundist hversu snotrar mér þykja auglýsingarnar frá Hamborgarabúllunni, en þar, ásamt Vitabar hef ég snætt ljúffengustu hamborgara sem ég hef fengið í bænum. Ekkert óþarfa málskrúð eða lýðskrum. Týpísk auglýsing hljómar svona: ”Hamborgarabúlla Tómasar. Hamborgari hamborgari. Hamborgarabúlla Tómasar.” Þetta er nánast eins og lítið ljóð, svo stílhreint í einfaldleika sínum. Mínímalískt. Fallegt. Klassískt. Segir einfaldlega allt sem segja þarf.

Af hernámi, útlegð og endurkomu

Í gær voru fjörtíu ár liðin frá Sex-daga stríðinu þegar Ísrael lagði núverandi herteknu svæðin undir sig, auk Sínaí-skaga, en honum var skilað að fullu 1979. Að öðru leiti stendur hernámið enn yfir með tilheyrandi landtökubyggðum sem stækka og fjölga sér ár eftir ár á skjön við alþjóðalög, að ógleymdum múrnum

Á morgun mega félagar í Íslandi-Palestínu (en undirrritaður er, sem flestir vita, í þeim hópi) að öllum líkindum eiga von á nýjasta tímariti félagsins, sem tileinkað er hernáminu. Þar má m.a. finna þrjár afbragðs greinar í þýðingu minni. Sú fyrsta, “Við sigruðumst á ótta okkar” eftir Jameelu ‘al-Shanti birist fyrst á íslensku, í þessari sömu þýðingu minni, í Morgunblaðinu í fyrra. Hinar greinarnar eru “Hefnd barns” eftir Uri Avnery og “Menntun eða hugsýking?” eftir Nurit Peled-Elhanan.

Rétt er svo að benda á að núna er hægt að lesa alla áðurnefnda rökræðu Ilan Pappe og Uri Avnery um Eins- eða Tveggja ríkja-lausnina á heimasíðu Gush Shalom.

Ég er að les afar áhugaverða bók núna eftir palestínska ljóðskáldið Mourid Barghouti. I Saw Ramallah heitir hún. Hún hlaut Naguib Mahfouz-bókmenntaorðuna. Mourid varð flóttamaður í kjölfar Sex-daga stríðsins og það var ekki fyrr en þrjátíu árum seinna að hann fékk að snúa aftur til Ramallah á Vesturbakkanum. Hann skrifar einstaklega vel og lýsir á áhrifaríkan hátt tilveru Palestínumanna. Fyrst og fremst beinir hann þó sjónum að stöðu flóttamannsins, minningunum frá því áður en hann varð útlægur, hvernig er að vera í útlegð og þeim blendu tilfinningum sem skapast við að hafa ekkert öruggt heimili og geta ekki tengst neinum stað endanlegum böndum. Að sama skapi er bókin blönduð gleði og trega og honum tekst á næman hátt að lýsa þeim ótalmörgu tilfinningum sem bærast í brjósti manns við slík tækifæri. Þessi bók er í senn persónuleg og almenn, lýrísk og djúp, og þýðing Ahdad Soueif úr arabísku er rituð á sérlega fallegri ensku. Palestínsk-Bandaríski fræðimaðurinn Edward Said (þekktastur fyrir bók sína um Orientalisma) ritar inngang og ferst þessi orð í upphafi inngangsins “This compact, intensely lyrical narrative of a return from protraced exile abroad to Ramallah on the West Bank in the summer of 1996 is one of the finest existencial accounts of Palestininan displacement that we now have”. Mourid veit að ekkert verður nákvæmlega eins og það var. Á einum stað í bókinni segir hann “It is enough to be uprooted once to be uprooted forever” og á öðrum stað “Displacement is like death. One always thinks it happens to someone else.” Mér varð óneitanlega hugsað til svipaðara orða Stephans G. “En ég á orðið einhvern veginn ekkert föðurland”. Þrjátíu ár hafa skilið Mourid og föðurlandið að. Þó telur hann fremur glæp hernámsins felast í því að hefta þróun palestínsks samfélags af sjáfsdáðum, að halda því föstu í viðjum fortíðar. Eins og gefur að skilja er líka dágóð pólítík í bókinni en ekkert um fram það sem eðlilegt má teljast og ekkert óhlutbundið eða bundið stjórnmálastefnum, heldur sprottið af þeim raunveruleika sem Palestínumenn búa við og öll bókin er skrifuð af miklu innsæi, í raun mun betur en flestir stjórnmálaskýrendur myndu gera, oft varpar Mourid líka fremur fram spurningum og skoðar hlutina heldur en að bjóða e-r töfralausnir. “Life will not be simpified” segir hann oftar en einu sinni í bókinni. Meðal þess sem hann bendir á í bókinni er að þrátt fyrir hörmungarnar sem palestínska þjóðin hefur þolað megi það ekki skila sér eingöngu í harmrænum bókmenntum og ljóðum, Palestínumenn þurfi líka gleði og kómedíu, og bókmenntirnar megi ekki vera of fullar af beinni pólitík. “The Palestinian has his joys too. He has his pleasures alongside his sorrows. He has the amazing cotnradictions of life, because he is a living creature before being the son of the eight o’ clock news”. Ég leyfi mér svo að birta lengri tilvitnun í hann, sökum þess hversu góð mér þykir hún:

How did I sing for my homeland when i did not know it? Should I be raised or blamed for my songs? Did I lie a little? A lot? Did I lie to myself? To others?
What love is it that does not know the beloved? And why were we not able to hold on to the song? Because the dust of fact is more powerful than the mirage of an anthem? Or because the myth had to descend from its lofty peaks to this real alleyway?
Israel succeeded in tearing away the sacred aspect of the Palestinian cause, turning it into what it is now – a series of “procedures” and “schedules” that are usually respected only by the weaker party in the conflict.
But what remains to the exile except this kind of absentee love? What remains except clinging on to the song, however ridiculous or costly it may be? And what about entire generations, born in exile, not knowing even the little that my generation knows of Palestine?
It is over. The long Occupation that created Israeli generations born in Israel and not knowing another “homeland” created at the same time generations of Palestinians strange to Palestine; born in exile and knowing nothing og the homeland except stories and news. Generations who posess an intimate knowledge of the streets of their faraway exiles, but not of their own country. Generations that never planted or built or made their small mistakes in their own country. Generations that never saw their grandmothers squatting in front of the ovens to present us with a loaf of bread to dip in olive oil, never saw the village preacher in his headdress and Azhari piety hiding in a cave to spy on the girls and the women of the village when they took off their clothes and bathed, naked, in the pool of ‘Ein al-Deir. Yes, the preacher steals the clothes and hides them in the bramble tree so he may gaze long and hard at the tempting beauty of the women. Never in his life will he see temptation like this: not in the nightclubs of Europe, or his gradsons’ louche parties at Lumumba University and various western capitals, or the sex shops in Pillage and St. Denis, or even in the swimming-pools of Ras Beirut and Sidi Busa’id.
The Occupation has created generations without a place whose colors, smells and sounds they can remember; a first place that belongs to them, that they can return to in their memories in their cobbled-together exiles. There is no childhood bed for them to remember, a bed on which they forgot a soft cloth doll, or whose white pilloes – once the adults had gone out of an evening – where their weapons in a battle that had them shrieking with delight. This is it. The Occupation has created generations of us that have to adore an unknown beloved: distant, difficult, surrounded by guards, by walls, by nuclear missiles, by sheer terror.
The long Occupation has suceeded in changing us from children of Palestine to children of the idea of Palestine. I only started to believe in myself as a poet when I discovered how faded all abstracts and absolutes were. When I discovered the accuracy of the concrete detail and the truthfulness of the five senses, and the great gift, in particular, of sight. When I discovered the justice and genious of the language of camera, which presents its view in an amazing whisper, however noisy this view was in fact or in history. Then I made the effort necessary to get rid of the poem that was an easy accompaniment to the anthem, to get rid of the badness of beings.

Þessi bók er ein þeirra sem maður gæti vitnað lengi og víða í. Ég var ekki síður hrifinn af mörgum ljóða Mourids, sem birtast hér og þar í bókinni. Ég enda þessa umföllun með ljóði sem Mourid tileinkar móður sinni. Hann lýsir henni sem umhyggjusamri, fórnfúsri og metnaðarfullri konu sem vill allt hið besta fyrir fjölskylduna og er alltaf með stórar áætlanir á prjónunum. Vegna þess að hún ein er skráð sem íbúi á hernumdu svæðunum, börn hennar eru dreifð hér og þar og Ísrael takmarkar ferðafrelsi, hittist fjölskyldan kannski á 5-10 ára fresti, og það er alltaf óróleiki í loftinu, vitneskjan um að endurfundirnir verða stuttir en aðskilnaðurinn langur.
Ég mæli svo óhikað með þessari bók. Áhugasamir gætu þurft að panta hana í gegnum netið. Sjálfur kom ég fyrst auga á hana á flugvellinum í Kaupmannahöfn fyrir nokkrum árum og keypti mér hana í kjölfarið. Sé ekki eftir því.

She wants to go to a planet away from the earth
Where the paths are crowded with people running to their rooms
And Where the beds in the morning are chaos
And the pillows wake up crumpled,
Their cotton stuffing dripping in the middle.
She wants the washing lines full and much, much rice to cook for lunch
And a large , large kettle boiling over the fire in the afternoon
And the table for everyone in the evneing, its tablecloth dripping with the sesamese of chatter.
She wants the smell of garlic at noon to gather the absent ones
And is surprised that the mother’s stew is weaker than the power of governments and that her pastry in the evening
Dries on a sheet untouched by any hand.
Can the earth contain
The cruelty of a mother making her coffee alone
On a Diaspora morning?
She wants to go to a planet away from the earth
Where all directions lead to the harbor of the bosom,
The gulf of two arms
That receive and know no farewells.
She wants airplanes to come back only.
Airports to be for those returning,
The planes to land and never leave again.

But I'm just a soul who's intentions are good, Oh Lord, please don't let me be misunderstood

Þó á We´re Only In It For The Money með Frank Zappa & The Mothers kannski alveg jafn vel við.Ég gerðist símasöludama í fyrradag. Eða svona næstum því. Ég starfa hjá Securitas við að redda heimsóknum fyrir öryggisfulltrúa, þar sem þeir fara yfir öryggismál heimilisins með húsráðanda og kynna ýmsar lausnir sem Securitas er með í boði. Engar kvaðir fylgja heimsókninni, hún er frí, en ég græði auðvitað meira á því að heimsóknin leiði til sölu, rétt eins og öryggisfulltrúarnir og fyrirtækið.
Ég fékk óneitanlega snert af Dilbert-fíling þegar ég kom inn. “Welcome to Cubicle Paradise”. Þetta er samt ekki beinlínis afgirt eins og kassi, ekki veggir, sumsé. Þetta er kannski líkara Chandler. Maður heyrir ágætlega í kollegum og pikkar kannski upp kjú þaðan.
Róm var ekki byggð á einni nóttu og fyrsta kvöldið tókst mér að bóka eina sölu, hins vegar kom sér vel að það ég bókaði í fyrstu hringingunni. Næsta dag voru þær þrjár, þó verður að geta þess að þorrinn var ekki við. Ef litið er á björtu hliðarnar jók ég umsvif mín um 200%, sem getur varla talist amalegt. Gaurinn sem réð mig var líka ánægður, að sögn.
Ég hef svo störf á Kleppi á mánudag. Gangi mér vel í báðum vinnum ætti ég að geta skrapað saman dálitlum aur.
Ég kvaddi reykingarnar með kurt og pí í gær á Stúdentakjallaranum og ölkorfaðist eilítið af því tilefni. Skemmtilegt kvöld og góður ljóðalestur, þar sá ég Ingólf,,, Steinar Braga, Arngrím, Kristínu Svövu og stúlka sem ég man ekki hvað heitir, en ku varaþingmaður Vinstri-Grænna. Kannski var hápunkturinn þegar hún fór með tregafullt á starljóð til Agga, sem hún hafði ort á unglingsárum, ef ég man rétt.

Út er komin ljóðabókin Á mörkum eftir föður minn, skáldið og lækninn Valgarð Egilsson, hjá JPV útgáfu. Ég mæli með þeirri góðu bók. Þið getið lesið nánar um hana hér.


"Sjálfstæð markmiðssetning"? Hoo boy...

Þegar landið fær mál

Eins og ég er andvígur Jóni Sigurðssyni pólitískt og flokki hans má Jón alveg eiga það sem hann má eiga. Ég held t.d. að hann sé prýðilega gefinn, hann er næmur á skáldskap og hefur góðan smekk. Við deilum allav. aðdáun á skáldskap Jóhannesar úr Kötlum. Á skáldasetrinu fer Jón fögrum orðum um ljóð eftir Jóhannes sem nefnist “Þegar landið fær mál”. Þetta ljóð kveikti ekki síður í mér en Jóni og smelli ég hlekk á umfjöllun hans og ljóðið.

Annað skemmtilegt:Stephen Colbert: Top Five Threat-Downs :D

I've got a silver machine

Skellti tónleikadisknum Space Ritual með Hawkwind í spilarann fyrir nokkrum dögum, þá eftir þónokkuð hlé. Þessi diskur er sannarlega ekki allra og sjálfur þarf ég að vera í nokkuð sérstöku hugarástandi til að fíla hann, en þegar svo er hljómar hann býsna töff.
Ef ég ætti að skilgreina Hawkwind þá mætti kannski segja að þeir séu eins konar geimsýrumetall, proto-stoner-rock. Vísindaskáldsögur + tónlistin + Dungeons and Dragons +... öh.. 2001? Pínulítið eins og Pink Floyd snemma á ferlinum en hrárri og rokkaðri. Hawkwind eru eitt mesta költsrokkveit sem um getur og hefur eflaust haft mest áhrif á stoner-rokk af öllum sveitum, ásamt Black Sabbath. “The kind of mind-fucking experience the Ecstacy-Generation could only have dreamed of in their worst nightmares” kallaði Kerrang! diskinn. “”Sit in your room with the lights out and this album on high volume and it will scar you”, varaði svo Lemmy Kilmister hlustendur við. Hann var á sínum tíma ungur bassaleikari í sveitinni en átti eftir að verða frægari sem leiðtogi Motörhead. Hann lék m.a. Inn á Space Ritual. Hér má sjá myndbandið við helsta (gott ef ekki eina) smell sveitarinnar, Silver Machine, sem Lemmy syngur.

Sveinn Rúnar Hauksson, læknir og formaður Íslands-Palestínu, er sextugur í dag. Ég óska honum hjartanlega til hamingju með daginn.

Meiri blessuð blíðan í dag. Ágætt að sitja úti með appelsín og kaffi, lesa Vonnegut og njóta sólarinnar. Hyggst svo skella mér í sund um sexleitið.

Orð dagsins og bókakaup

Litlu heilræða-og hjálparbækurnar sem hægt er að kaupa við afgreiðsluna í Mál og menningu eru þar kölluð “Litlu sponsin”. Það þykir mér fyndið.

Í Máli og menningu keypti ég mér nýju bókina hans Óttars M. Norðfjörð; Jón Ásgeir og afmælisveisluna. Bráðskemmtileg bók. Á Næsta bar keypti ég mér líka ljóðabókina Handsprengja í morgunsárið eftir Eirík Örn Norðdahl og Ingólf Gíslason. Samanstendur hún af tveimur hlutum, sá fyrri eru þýðingar ljóða eftir Radovan Karadzic, Che Guevara, Saddam Hussein, Osama bin Laden, Ayatollah Khomeini, Ronald Reagan o.fl. Seinni hlutinn er svo ljóð íslenskra stjórnmálamanna og umræðufólks, sem unnin eru upp úr ræðum þeirra og ritum. Ég mæli sérstaklega með þessari seinni bók.

Ég annars að lesa Slaughterhouse Five eftir Kurt Vonnegut núna. Mjög góð það sem á er liðið lestri.

Það styttist í tónleika Goran Bregovic og ég iða í skinninu.

Að sama skapi er ég ansi spenntur fyrirþessari bók.

Hetjan mín?

Ég á mér ýmsar, þar á meðal þennan gaur.

Em ek búinn í prófum

Og það er ágæt tilfinning. Prófin gengu vel, held ég bara. Then again, I AM a fookin' genious... :)
Sama held ég að megi segja um ritgerðirnar.

ABBA hefur verið mikið í spilun hjá mér og lög dagsins eru öll með þeim; Take a Chance On Me, S.O.S.,Fernando , Mama Mia og Voulez Vous og Chiquitita .

Við þetta má bæta að cover HAM af Voulez Vous er eitthvað flottasta cover sem ég þekki.
Skrollið niður síðuna uns þið komið að HAM. Þar er hlekkur á lagið. Þar má líka finna lagið "Svín" með sömu sveit.

Streaming through the starlit skies, travelling by telephone..

...Hey ho, here we go! Ever so high.

Klukkutími og kortér í bókmnenntapróf, fyrsta og eina prófið mitt á þessari önn. Hyggst taka fyrir nálgun Seamus Heaney á stjórnmálin, ofbeldið og ræturnar í N-Írlandi og ljóð Stevie Smith.

Lag dagsins: Flaming með Pink Floyd, af plötunni The Piper At The Gates Of Dawn.

"...and it feels like spinning plates"
--Radiohead.

Eitt ríki eða tvö? Avnery vs Pappe

Fjandi leiðinlegt að missa af þessu: Uri Avnery og Ilan Pappe munu mætast og rökræða um tveggja- eða eins ríkis lausnina á deilu Ísraela og Palestínumanna á opnum fundi. Raunar fer þetta fram í Ísrael og ekki ólíklegt að það verði á hebresku.
Pappe mælir með einu ríki en Avnery tveimur, miðuðum við landamærin fyrir 1967. Þeir hafa einnig átt í ritdeilu um sama efni: Avnery gagnrýnir Pappe og félaga og rökstyður tveggja ríkja lausnina í greininni The Bed Of Sodom og Pappe svarar honum í greininni
Looking for alternatives to failure: An answer to Uri Avnery. Dæmi svo hver fyrir sig.

Ritgerð og Mokkakvöld kvödd

Klukkan er tvær mínútur í eitt og ég var að ljúka við tæplega 1800 orða ritgerðina mína um Edwin Morgan sem þjóðfélags- og ástarskáld. Góður er ég.
Á morgun er það Seamus Heaney en núna svefn.

Annað kvöld verður síðasti séns að ylja sér við glæður gamla góða opnunartímans á Mokka. Það er sárara en tárum taki að þurfa að kyngja því að Mokka, mín Mekka, minn íverustaður, annað heimili og félagsvettvangur muni ekki framar vera vettvangur kvöldspjalls, hangs, kaffidrykkju og/eða lesturs og/eða náms. Ég hef átt margar mínar ánægjulegustu stundir á kvöldin á Mokka. The sights, the sounds, the smells! Þetta hefur verið staðurinn minn frá því að ég fór að sækja hann með Dodda í Menntó og hann stendur hjarta mínu nær en flestir aðrir staðir. Hér hefur allt verið eins og ég vil hafa það.

Ég hvet alla vildarvini Mokka til að nýta þetta síðasta tækifæri og tek undir með Dodda að eina rétta leiðin til að upplifa Mokka er á kvöldin.

Lag dagsins: Suspicious Minds með Elvis Presley.

This is the three R's. The three R's: Repetiton, Repetition, Repetition

Sveittur situr naggur á Bókhlöðunni, klórar sér luralega í herðakambinum og mænir á föngulegar háskólastúlkur. Naggur hefur lokið við lestur The White Hotel og skrif fjórtánhundruðogeitthvað orða enskuritgerðar um endi bókarinnar í Enskum bókmenntum 1945-2000. Hana reit naggur á einum degi. Wer is dein Vater? Bawana-fana-fo!
Naggur lauk rétt í þessu við að hnoða saman 800 orða ritgerð í ritþjálfun tvö, samburði á aðalpersónunum í smásögunum Paul’s Case og I’m A Fool. Hún er einhversstaðar miðvegis milli þess að vera linsoðin og harðsoðin. Hún er soðin, segjum það bara. Naggur reit hana á ca. klukkutíma.
Þá bíður naggs lestur fyrir prófið á miðvikudaginn. Geti naggur rubbað af annari ca. 1500 orða ritgerð i E. Bókm. fyrir Jay bíða naggs einungis tvær ritgerðarspurningar á prófinu, annars þrjár.
Nagg hálf langar í sund, ekki veitir honum af hreyfingunni. Í öðru eins veðri ætti enginn naggur að þurfa að húka inni við ritgerðarskrif.
Naggur rúði kjammana í gær. Þessi rytjulegi hýungur hans var farinn að vera honum til ama og fannst naggi hann mun frískari og endurnærðari í kjölfarið.


"...Cos we dig
Cos we dig
We dig
We dig repetition
We dig repetition..."
-- Repetition með The Fall

Meira af Burkina Faso-ískum ruslpósti

Ég ákvað að hafa smá yfirlit með Burkina Faso-ruslpóstinum. Nú eru komin eitthvað 21 bréf síðan ég fór að telja. Annars vegar frá Bank of Africa (BOA) og hins vegar frá African Development Bank (ADB):

Meðal þeirra frá BOA eru bréf frá Hassan Ahmed, "Auditing/Accounting Director BOA" og Mr. Rasheed Suleiman, "Director in charge of auditing and accounting section BOA" (gegna nákvæmlega sama forstjórastarfinu í sömu deild, sama banka, sama útibúi virðist vera) tvíeyinu Moubarik Lompo og Sula Gawa, sem deila stöðunni Manager Audit Accounting Manager og bréf frá fjórmenningunum Yusuf Musa, Abu Joseph, Usuman Gue og Dr. Ame Benjamin sem allir deila líka sama starfinu: “Bills and Exchange manager”.
Að sama skapi hef ég líka fengið bréf frá African Development Bank sem eins og Bank Of Africa er staðsettur í Ouagadougo í Burkina Faso. Þar eru bæði Hasan Kude og Davis Wachi “The Director of the Accunts & Auditing Department. Að auki var bréf frá Milik Solman, BILL & EXCHANGE MANAGER/ AUDITING.
Nú leikur mér forvitni á að vita hvort þessir bankar, þar sem hver deild þarf bæði deildarstjóra og forstjóra og minnst 2-5 menn til að gegna hvoru starfi, þurfi ekki neina starfsmenn til að vinna önnur störf, t.d. gjaldkera?

"Bandaríkjamenn byggja múrinn áfram".

Múr?
MÚR??
FOKKING #&%&?*** MÚR???!!!!

Guð minn almáttugur...

"Rekið Paul Wolfowitz!"

Paul Wolfowitz, yfirmaður Alþjóðabankans, hugmyndasmiður Íraksstríðsins og yfirlýstur baráttumaður gegn spillingu er nú sjálfur flæktur í spillingamál og vill ekki víkja úr embætti. Nú er verið að setja þrýsting á hann og safna undirskriftum á netinu gegn honum, þar sem skorað er á Alþjóðabankann að reka hann. Ég skráði mig á þann lista fyrir nokkrum dögum og hvet ég lesnedur til að gera slíkt hið sama hér.

Mótsvar dauðans

Umræðan um kosingabaráttu demókrata í Bandaríkjunum hefur lengi snúist um þetta: “Hvort vinnur blökkumaður eða kona?”. Hvort sem Barak Obama eða Hillary Clinton yrði forseti myndi þetta vissulega marka tímamót hvað þá þætti varðar.
Því skil ég ekki hvers vegna repúblíkanar hafa ekki fært sér þetta í nyt. Ef þeir vildu gætu þeir slegið tvær flugur í einu höggi og skotið demókrötum ref fyrir rass. Þeir gætu m.ö.o. sent Condoleezu Rice í forsetaframboð.
Það er kannski fyrir bestu að þeim virðist ekki hafa flogið þessi hugmynd í hug ennþá...

Af bloggerdrasli og hnyttnum orðaskiptum

Helvítis rusl getur þetta blogger-dæmi verið. Ég tapaði áðan öllum greinamerkjum í tilvitnununum og var ða ðskrifa það aftur upp á word, þ.e.a.s. orðabil, gæsulappir og úrfellingarmerki. Það var gott að ég vistaði skjalið, því mér virðist ómögulegt að paste-a eins og er. “This program is not responding”. Ekki bætir úr skák að ég er að nota internet explorer á tölvunni á Bókasafninu en Mozilla er ekki installað

...

And now for something completely different:

Ég: “Kristján, þegar þú fellur frá, hvort myndir þú heldur vilja vera heygður eða brenndur á skipi?”
Kristján: “Brenndur á skipi.”
Ég: “Sama hér. Myndirðu ekki vilja að ástkær eiginkona þín færi lifandi með þér á bálið?”
Kristján: “Over my dead body!”
Ég: “Hmm... já,... það nú svona eiginlega hugmyndin...”


Um daginn vorum við Kristján líka að rabba um heimanám og ég heyri hann segja við mig upp úr þurru: "Jæja, ertu búinn að ríða Önnu Heiðu?"*

Þögn.
Ég glápi á hann eins og naut á nývirki, með svip sem lýsti í senn megnustu vantrú og viðbjóði. Er hann eitthvað verri? Jafnvel á hans mælikvarða er þetta ógeðslegt!
Stama svo upp úr mér: Bíddu.. HA??? Hvað sagðirðu?
Kristján: "Ertu búinn að hlýða Önnu Heiðu?"

Þegar misskilningurinn kom í ljós sprungum við báðir úr hlátri.


*Anna Heiða kennir mér ritlist. Kona á besta aldri.

Gleðilegt sumar

Það er blessuð blíðan í dag. Dásamlegt veður. Ég vona að veðrið haldist svona næstu daga. Ég vildi að ég hefði haft rænu á því að fara í sund í tæka tíð. Þegar ég loks ræksnaðist þangað eftir kóræfingu var búið að loka. Me miserum.
Í morgun naut ég þess að hlýða á upplestur Halldórs Laxness úr Heimsljósi, frá 1955. Halldór var einstaklega góður og skemmtilegur upplesari. Ég hef gluggað í bókina og líkað vel, en ég á eftir að lesa hana spjaldanna á milli. Hef hins vegar alltaf ætlað mér það. Beint á eftir hljómaði Hjá lygnri móðu á píanó, eilítið djasskotið , hljómaði allt í lagi í þessum búning en ekkert sspes.
Ekki get ég hins vegar sagt að ég hafi verið jafn hrifinn af sönglögunum sem fylgdu á eftir, samin við ljóð eftir hann. Fyrsta var týpískt létt dægurlag en óttalega leiðinleg raddbeiting hjá söngkonunni. Næstu tvö lög söng Ragga Gísla og Flís lék undir. Fyrra ljóðið býr vissulega yfir nokkrum húmor en ljóðið hentaði að mínu mati engan vegin þessu sjúbbidúa-djassveiflu sem var samin við það og söngur Röggu eftir því. Eins hélt ég ekki að væri hægt að skemma jafn fallegt lag og Maríukvæði Atla Heimis er, en svei mér þá, þeim tókst það. Grútleiðinleg nútímadjass-útsetning. Síðasta lagið, sem ég man ekki hver söng eða samdi var hefðbundanra og lét best í eyrum mínum.
Eftir að hafa setið undir þessu með sár eyrun furðaði ég mig þeim mun meira á að þetta hefði verið valið til að fylga eftir lestri Halldórs, miðað við hversu mikið stóð þeim til boða. Tónlist Jóns Ásgeirssonar og Atla Heimis (án froðukenndar útsetningar, takk fyrir) og tónlist Jórunnar Viðar ömmu minnar komu til dæmis í hugann. Kórar eins og Háskólakórinn og Hamrahlíðarkórinn hefðu líka hljóað minnst tíu sinnum betur en þessi hörmung.
Hver veit, kannski er ég bara gömul sál...

Hef auk þess verið að hlusta á tónlist ömmu minnar, bolero eftir Ravel gamla góða Ludwig Van og geisladiskinn Good Morning Vietnam - a soundtrack To The 60's.

Í augnablikinu er ég hins vegar að hlusta á hið frábæra lag Suite Judy Blue Eyes með Crosby Stills Nash & Young (CSNY) hvárt þeir flytja hér á Woodstock.

Ég á mér draum...

... og hann er einkar hégómlegur.
Ég hélt upp á páskana með fjölskyldunni í Lækjartúni og átti afar notalega stund í alla staði. Eftir matinn varð mér litið niður í kjallara og virti þar fyrir mér leikföng systurbarna minna. Þar rak ég augun í gúmmíhauskúpu sem var nokkuð sannfærandi útlits og fór að fíflast með hana. Kjálkinn var laus, og mátti hreyfa hann. Ég setti mig í Hamletíkskar stellingar með miklum tilþrifum og tjáði Hórasi og hverjum sem hlýða vildi að ég hefði nú þekkt hann vesalings Jórík vel.
Þá rann upp fyrir mér hvað mig langar í: Mig langar að vera með mannshauskúpu á skrifborðinu mínu. Þar myndi ég feta í fótspor margra mætra manna, m.a. rithöfundarins Ambrose Bierce. Þetta þótti víst nokkuð töff meðal vísindamanna, hugsuða og rithöfunda á sínum tíma, alla vega költ, ef ekki annað. Þessi hauskúpa myndi í senn svala vera mér áminning um fallvaltleika mannlífsins og svala listasnobbi mínu og hégómleika.
Það er vel þekkt að menn hafi ánafnað höfuð sitt eða líkama vísindunum en því miður þekki ég ekki mörg dæmi þess að slíkt hafi verið gert til að svala hégómleik og listasnobbi. Ég auglýsi hér með eftir áhugasömum sem vilja arfleiða mig af líkamsleifum sínum. Ef það bregst tékka ég bara á E-bay.
Að sama skapi gæti verið flott að vera með uppstoppaðan hrafn í herberginu. “Quoth the raven, ‘Nevermore’”. Fá smá Edgar Allan Poe-fíling.
Auðvitað er ekkert skáldlegt við að skrifa á tölvu. Nei, fjaðurpenni skal það vera, og helst skal ritað á kálfskinn. Hyggst ég einnig letra með merarblóði.
Ég hef svo aldei sagt skilið við drauminn minn um fljúgandi apaherinn, en mig hefur dreymt um hann síðan að ég las Galdrakarlinní Oz. Ég hef sagt það áður en ég segi það aftur: "Hversu kúl væri það?" “Fly, my pretties! Fly”. Erfðavísindin hafa því miður ekki gert mér þetta kleyft ennþá.
Kári Stefánsson má alveg fara að taka sér tak.