Mótmæli, Brottrekstur frá Kárahnjúkum og stóriðja

Nú deila menn hart um aðgerðir mótmælenda við Kárahnjúka,aðgerðir lögreglu, og að sjálfsögðu framvæmdirnar sjálfar og orð og gjörðir þeirra sem að þeim standa.
Bróðir minn hefur skrifað góðar færslur um þetta mál, sem ég hvet ykkur eindregið til að lesa, sem og skrifin hans Þórðar (hins Dodda).
Við þessar ágætu vangaveltur hef ég nokkru við að bæta.Ég var ekki staddur þarna þegar virðist hafa skorist í odda milli lögreglu og mótmælenda og veit því ekki hvor átti upptökin eða hvernig þetta fór beinlínis fram, enda stendur vissulega nokkuð orð mórti orði.
Ég veit hins vegar að fréttaflutningur af mótmælunum hefur einkennst af miklu háði í garð mótmælenda og mótmæla. Alltaf talað um hve fáir þeir séu, ef þeir mótmæla friðsamlega er litið á þá sem sauðmeinlaus grey og kjánalega en um leið og þeir taka sig til og beita beinum aðgerðum, þá er talað um þá eins og verstu hryðjuverkamenn, þá fyrst fá þeir einhverja meiri athygli. Ég þekki það af eigin raun hvernig lögregla getur beitt valdi sínu gagnvart friðsömum mótmælendum, ef þeir gera ekki eins og valdstjórnin býður þeim. Ef lögreglan veitist að mér er hún að vinna vinnuna sína, en ef ég verst henni þá er ég að ráðast á laganna vörð. Upphæðirnar sem fyrirtækin nefna og hið gífurlega tjón er líka áhugavert að skoða. Eftir skyrslettuhryðjuverkin ógurlegu var talað um 5 milljóna eignatjón, hvorki meira né minna. Svo var upphæðin einhverja hluta vegna minnkuð. Tjónið, skv. mínum síðustu upplýsingum sagt 2,3 milljónir. Skaðabótakrafan hljóaði hins vegar upp á 2,9 milljónir. Henni var vísað frá. Hvers vegna ærli það hafi verið, hmm? Sá hinna þriggja mótmælenda sem hefur til þessa mest þurft að gjalda fyrir aðgerðirnar er Paul Gill, sem sætir tveggja mánaða skilorðsbundnu fangelsi. fangelsi. „Atvinnumótmælandinn”, „málaliðinn” „náttúru-hryðjuverkamaðurinn“. Hvað þið viljið kalla hann. Nú var málað á skilti, brotin rúða í bíl og spreyjað á vinnuskúr. Að sögn er ekki hægt að ná því af. Nú veit ég ekkert um það. En það er talað um tjón frá tugum þúsunda upp í hundruðir þúsunda. Finnst mér einum vera dálítill munur á hvort það eru tugir eða hundruð? Hef ég einn á tilfinningunni að þeir nefni einhverja tölu út í loftið og reyni að gera sem mest úr tjóninu sem þeir geta? Stóriðjuhöldar vilja kæra mótmælendurna og vísa „helvítis útlendingunum“ úr landi. Finnst mér einum þetta tjón smámunalegt miðað við þau gífurlegu náttúruspjöll sem þessir menn eru að vinna landinu okkar með þessari virkjun og vilja auka með frekari stóriðju og hvernig yfirtvöld bakka það möglunarlaust? Smámunalegt miðað við þann lygaáróður og heilaþvott sem stjórnvöld og Landsvirkjun halda uppi um hversu æðsilegt batterý þetta sé, umhverfisvænt, hagstætt og hvernig atvinnu á Austurlandi verði bjargað? Smámunalegt miðað við það að fjölmiðlar éta þetta hrátt upp eftir þeim? Hvað sem mönnum kann að finnast um eignatjón þá er ljóst að orðræðan dugði ekki til. Skýrslur, rannsóknir, greinar, umræða, það var ekki hlustað á neitt af þessu. Rök skiptu engu máli fyrir stjórnvöld, stóriðjuhölda og fylgismenn þeirra. Mér fannst flott hjá mótmælendum að hlekkja sig við vélarnar. Slíkt skemmir ekkert, tefur framkvæmdir og sýnir að mótmælendur eru ekki bara meinlausir kjúklingar sem hægt er að hundsa. Að ætla mótmælendum einn dag til að taka niður búðirnar er svívirðilegt. Þetta er aðeins stærra batterý en svo að það verði gert si svona. „Hafa þessir menn ekkert betra að gera?” spyr Jón Kaldal í Fréttablaðinu í gær. Þá spyr ég: Hafa fréttamenn ekkert betra að gera en að hæðast að mótmælendnum sem vilja ekki sjá landinu rústað, gríðarlegu fé eitt í þetta dæmi, kapítalið fer aðallega út úr landinu, útlendingar verða mest að vinna þarna, við þrælakjör. Þessu eru mótmælendur tilbúnir að berjast gegn og munu vonandi halda áfram af efldum krafti. Á sama tíma hæðast menn að þeim, sömu menn og hafa ekki hreyft litlafingri til að sporna gegn eyðingu náttúrunnar, og er eflaust skítsama um hana. Auðvitað var varla séns á að geta stöðvað aðgerðirnar við Kárahnjúka, og varla margir sem bjuggust við því. Þetta var fremur fordæmi, til að láta áljöfra finna að þeir eru ekki velkomnir og við munum ekki láta þá komast upp með áframhaldandi framkvæmdir án baráttu. Beinar aðgerðir hefðu vissulega mátt koma fyrr, en menn fóru friðsömu leiðina, sem fyrr var frá greint og hún var hunsuð. Beinar aðgerðir einar og sér óttast ég að geti skapað neikvæða athygli og við verðum að vera varkár um þann trúnað sem fólk leggur á okkur. Orðræða ein og sér hefur ekki skilað miklu. Einungis ef nógu margir taka höndum saman af fullum krafti með allann pakkann í einu að vopni; greinar, skýrslur, rannsóknir, pistlar, hvers konar skrif og nýta sér alla þá miðla sem þeir komast í ásamt vel skipulögðum og kröftugum beinum aðgerðum, tel ég von á að hægt sé að sporna við frekari framkvæmdum. Eins er með kosningar, ef þú ert óánægður með aðgerðir stjórnvalda er ekki sérlega gáfulegt að styðja þá til valda. Ekki kjósa „illskásta kostinn“ eða kjósa e-n „þrátt fyrir“ galla. Ekki láta blekkja þig. Ekki láta telja þér trú um að innlegg þitt sé lítilsvert. Atkvæði þitt skiptir máli. Þú getur haft mikil áhrif. Valdið kemur frá þér og þjóðinni, frá öllum ríkisborgurum landsins. Þú getur líka kynnt þér málin, og er þá víðsýni ofar öllu. Ekki láta aðra stjórna þér, gera lítið úr þér, segja þér hvað þú getur og getur ekki gert. Hugaðu að sjálfum þér og ábyrgð þinni gagnvart sjálfum þér og samfélaginu og hvernig þú getur gert til að bæta sjáfan þig og samfélagið.

Ég óska Atla hjartanlega til hamingju með hinn frábæra þátt „Úr alfaraleið”, sem fluttur var á Rás 1 í útvarpinu í dag. Var hann helgaður suðurþýsku jóðli og suðurþýskri menningu. Það er langt síðan að ég hef heyrt jafn góðan og skemmtilegan þátt í útvarpinu. Unaðsleg og fjörug tónlistin yljaði mínu gamla hjarta. Í anda var ég kominn til Alpanna, kneyfandi þýskt öl og ég stóð mig af því að taka nokkur létt spor við tónlistina. Fróðleikur Atla um menninguna var afar áhugaverður og skemmtilegur og flutti Atli hann af alkunnri fagmennsku sinni, snyrtileika og sinni skýru og þýðu rödd. Þátturinn verður endurtekinn á laugardagskvöld og verða 2 aðrir, að mig minnir. Ég þakka kærlega fyrir mig, Atli. Þú stendur þig með mestu ágætum og ég hlakka til að heyra meira.

Think where man's glory most begins and ends, and say my glory was I had such friends

--William Butler Yeats

Þorri hinnar stórgóðu greinar Uri Avnery, Þögnin er saurug. birtist í Fréttablaðinu á bls. 19 í dag, í þýðingu minni. Hér skrifar hann um ótryggt vopnahé Ísraelsmanna og Palestínumanna og átökin þeirra á milli, brottflutninginn frá Gaza og herförina á Vesturbakkanum. Greinina má lesa í heild sinni á Vísi, sbr. hlekkinn hér að ofan.


Arnarifjar upp grein sem hún skrifaði um ástandið í Palestínu, hernámið og múrinn. Afar góð grein.

Ég brá mér í brúðkaup Lalla frænda míns og Hönnu, en þau giftu sig í blíðskaparviðri Háteigskirkju á laugardaginn. Athöfnin var mjög falleg og skemmtileg. Presturinn var gamansamur en hafði einnig margt gott og djúpt að segja. Matthías Matthíasson úr Pöpum söng og gerði það óaðfinanlega. Hann hefur mjög fallega, tæra og hljómmikla rödd. Inngöngulagið sem leikið var á orgelið var með Van Halen og útgöngulagið var „Jump”, en Lalli hefur verið mikill Van Halen-aðdáandi frá unga aldri. Veislan var mjög gaman í veislunni,edna alltaf gaman að vera með skemmtilegu fólki. Góð máltíð, góðar ræður og brugðið á glens, sýndar skemmtilegar myndir frá dögunum fyrir brúðkaupið. Loks var djammað, og voru það vinir Lalla sem spiluðu og Lalli tók 2-3 lög á gítarinn, þ.á.m. „You Shook Me all Night Long”. Eftir það var kíkt niður í bæ og djammað. Þetta var mjög skemmtilegur dagur. Ég óska Lalla og Hönnu enn og aftur til hamingju og vona að gæfan fylgi ávallt þeirra hjónabandi. Ég trúi vart öðru, enda virðast þau sköpuð fyrir hvort annað.

Lauk rétt í þessu við Tevje kúabónda og dætur hans, eftir Sholom Alekheim. Dásamlegt verk. Þessi bók er allt í senn, falleg, fyndin og átakanleg. Með raunum Tevje lýsir hún um leið harmsögu gyðinga. Þessi bók snart mig og trúi ég varla öðru en hún muni vekja sömu tilfinningar hjá hverjum næmum lesenda. Tevje er persóna sem seint líður úr minni, einn af „litlu mönnunum", maður ýmist fagnar með honum, gleðst hlær með eða að honum eða fyllist harmi yfir raununum sem á honum dynja. Söngleikurinn Fiðlarinn á þakinu var seinna byggður á þessari bók. Þann söngleik dáði ég sem barn og geri í raun enn, þegar hann var sýndur í Þjóðleikhúsinu fór ég á hann aftur og aftur ...og aftur. Tónlistin, klezmerið, var líka svo skemmtileg.
Talandi um klezmer, það er komin ný plata með Schpilkas. Tékka á henni.

Þetta er rosalegt.Arna var handtekin í Ísrael, yfirheyrð í 10 klukkustundir og var haldið í varðhaldi í 30 klukkustundir og loks send úr landi.. Hún lýsir ógnandi framkomu hermannanna og að þegar hún hafi minnst á réttindi sinn hafi þeir hlegið að henni og öskrað á hana að hún hefði engin réttindi. Hún var þarna í friðsamlegum erindagjörðum, á leið á alþjóðlega kvennaráðsstefnu friðarhreyfinga í Jerúsalem og sjálfboðaliðastarfa í Palestínu. Yfirvöld í Ísrael vilja ekki að útlendingar sjái hvernig þeir traðka á mannréttindum Palestínumanna og svona er þeim tekið sem vilja hjálpa þeim og er umhugað um réttindi þeirra. Ég skora á íslensk yfirvöld að mótmæla þessu harðlega.

Á heimasíðu félagsins Ísland-Palestína er hlekkur á grein eftir Hasan Abu Nimah um vopnahléið milli Palestínumanna og Ísraela sem birtist á Electric Intifada. Þetta er góð grein og smelli ég því líka hlekk á hana hér. Nimah er fyrrum fastafulltrúi Jórdaníu hjá Sameinuðu þjóðunum og var meðlimur í Palestínsk-Jórdönsku nefndinni sem stóð í friðarumræðum við Ísraela í Washington snemma á síðasta áratug.

Fékk Abbey Road með Bítlunum á bókasafninu og hefur hann verið í stöðugri spilun undanfarna daga. Dásamleg plata, ekki síst lagasyrpan í lokin.
--And in the end, the love you take is equal to the love you make.

Ég þarf að fara að drífa mig í klippingu. Ég er orðinn skuggalega líkur Harry Potter.

Ísraelsher undirbýr árás á Gaza. Sharon gefur hernum lausan tauminn.Ríkisútvarpið kallar það að „taka af lífi” þegar leiðtogi Hamas á suðurhluta Gaza var myrtur í köldu blóði þegar hann vökvaði garðinn.

Ný súpergrein eftir meistara Avnery; Silence is Filth.

Greinin Morgundagurinn eftir Uri Avnery er komin á Vísi.is í þýðingu minni.

Uri Avnery, formaður ísraelsku friðarsamtakanna Gush Shalom, hefur lengi verið einn eftirlætis greinahöfundurinn minn.Ég vil benda ykkur á þrjár magnaðar greinar sem hann hefur sent frá sér nýlega. Þar fjallar hann um landtökumennina á Gaza og átök milli þeirra og hins lýðræðislega meirihluta Ísrael. The Day After, Arik's Horror Show og The War Of The Colors.

Michel Chossudovsky, prófessor í hagfræði við háskólann í Ottowa og Formaður Centre for Research on Globalization (CRG) skrifar öfluga grein um Live-8 tónleikana, fund iðnríkjanna og hvað býr að baki. T.d. féð sem rennur til styrktaraðilanna, minnkuð útgjöld til þróunaraðstoðar, kröfu um einkavæðingu; að gefa vestrænum stórfyrirtækjum frjálsar hendur að sölsa undir sig tekjulindir og opinberar stofnanir, svo sem skóla og sjúkrahús og fjármagnið sem mun renna úr löndunum í stað þess að fara í uppbyggingu þeirra. Lítið hefur farið fyrir þessum þáttum í íslenskum fjölmiðlum og raunar víðar. Ég hvet ykkur eindregið til að lesa þessa grein. Vissulega held ég að HÆGT væri að aflétta skuldum þessara ríkja og í raun er nóg fé í heiminum til að enginn þurfi að líða skort. Spurningin er bara hvort við viljum það. Hagmunaaðilar hvers brauð felst í annars nauð og dauða eru ekki líklegir til aðumturnast skyndilega í góðviljaða frelsisengla, því er nú verr og miður. En það má ekki draga úr von okkar hinna, sem viljum virkilega að fátækt og skuldir verði afnumdar, að slíkt sé framkvæmanlegt þó þessir aðilar muni ekki gera það.

Lag dagsins: "Time" með David Bowie af plötunni Aladdin Sane. Það er nú góð plata.

Sprengingar í London

Hræðilegar fréttir hafa nú borist okkur frá London. Þær hafa flestir heyrt sem þetta lesa. Sprengingarnar á lestarstöðvunum í London auk sprengingarinnar í strætisvagninum. Ekki færri en 50 eru nú látnir og um 700 særðir, þar af eflaust margir örkumlaðir. Enn er ekki víst hverjir frömdu verknaðinn, þó að talað sé um áður óþekktan arm Al-Quaida sem á að hafa lýst verknaðinum á hendur sér á heimasíðu hefur lögreglan ekki staðfest það enn. Vel getur verið að það séu þeir, ýmsar vísbendingar ku benda í þá átt, en eins gæti verið að svo væri ekki . Við getum ekkert vitað.
Áróður og þjóðernisrembingur leiðtoganna er hins vegar kominn á fullt skrið. Tony Blair segir að þeir muni herða stríðið gegn hryðjuverkum, lesist: Ganga jafnvel enn harkalegar fram í Írak, og herða öryggisgæslu. George Bush segir að þessir menn beri enga virðingu fyrir lýðræði og mannréttindum. Sem er alveg rétt pre se. En þeir kumpánar eru síst til þess fallnir að fella dóm yfir öðrum í þeim efnum, þegar hendur þeirra sjálfra eru blóði drifnar og þeir myndu sannarlega ekki þekkja lýðræði og mannréttindi þótt þau gæfu þeim vel úti látið spark í óæðri endann. Guðmundur Steingrímsson skrifar góða bakþanka í Fréttablaðið í fyrradag og hefur hárrétt fyrir sér. Á meðan báðir aðilar brýna hnífana, herða gæslu, æra lýðinn í þjóðrembingi, stríðsæsingi og hatri, vega enn meira að mannréttindum fólks og persónufrelsi og beita enn hrottalegri aðferðum, valda tortímingu, morðum og pyntingum auk mannfalls hermanna, mun enginn friður fást. Þessu má líkja við blöðru sem tveimur stútum sem tveir menn blása upp. Með þessu áframhaldi, ef báðir blása af sem mestum móð, mun blaðran á endanum springa með vofeiflegum afleiðingum, og þá munu þær hörmungar sem á undan hafa gengið virka eins og dropi í það blóðhaf sem þá gæti myndast. Ofbeldi getur einungis af sér meira ofbeldi. Eina leiðin til friðar er gjörbreytt stefna í utanríkismálum, það verður að brjóta ísinn og reyna að koma til móts við óvininn, með gagnkvæman skilning og virðingu að leiðarljósi. Aðeins þannig er einhver von um að tryggja megi frið.

The Who er mikið góð sveit. Er með Live at the Isle of Whight Festival 1970 í græjunum núna. Gítarleikur Townshend er magnaður. Sérlega vekur diminuendo-crescendoið í forleiknum að Tommy mér hrifningarhroll.

Skúli hefur hér með verið hlekkjaður hægra megin á síðunni. Njóti hann vel.

Honey Hor-Nay (It’s french): Don’t you just loove music?
Garth: Got any Megadeth?
--Wayne´s World

Megadeth

Nú er ég glaður á góðri stund. Fór á Megadeth á Nasa í gær. Hingað til hef ég ekki haft djúpa þekkingu á plötum þeirra (þó ég þekki nöfn) en þekkt dálítinn slatta af lögum og fílað þau mjög vel. Svo það var dálítið leiðinlegt að geta ekki sungið með í fleiri lögum. Fyrst í stað þótti mér miður að þeir fengu ekki stærri stað að spila á en í staðinn skapaðist þeim mun nánara samband milli hljómsveitar og áhorfenda. Fólk var þar á öllum aldri, yngstu sem ég sá voru ca. 9 ára en þau elstu komin yfir miðjan aldur. Fyrst hitaði Drýsill upp og voru mjög góðir, látúnsbarkinn Eiríkur Hauksson er líka þungarokkari Íslands nr.1 að mínu mati. Hljóðkerfið var þó dálítið böggandi þegar Drýsill léku en virtist það vera komið í nokkuð gott lag þegar aðalmennirnir stigu á svið. Eftir hálftíma bið var stemmningin orðin rífandi, allur skarinn hrópaði ýmist „Megadeth“ eða „Dave Mustaine“ uns goðin birtust loks á sviðinu. Megadeth spiluðu í rúmlega tvo tíma og léku öll sín bestu lög, eins og Symphony for Destruction, Holy Wars, Piece Sells, Hangar 18 og In My Darkest Hour. Mikið djöfulli rokkuðu þeir feitt. Harður hraður og þungur melódískur og grípandi og umfram allt skemmtilegur og góður thrashmetal. Mikið skemmti ég mér vel, ójá! Dave Mustaine er líka þungarokkið holdi klætt, með loðinn makkann lafandi niður í augun, eitursvalurgaur, gítargoð af guðs náð og virkaði afar viðkunnanlegur að auki. Riffin hjá manninum eru sjúkleg. Bandið var allt þrusugott og þétt. Það lá vel á okkar mönnum og voru ánægðir með dvöl sína hér og viðtökurnar. Húsið var troðið fram að dyrum og ég hef sjaldan séð aðra eins stemmningu á tónleikum. ALLIR voru í stuði, skælbrosandi, hoppandi, slammandi og með hendur upp í loft, hrópandi með, air-surfandi. Jörðin skalf. Gleraugun mín flugu af mér en fólk vék og hjálpaði mér að leita og mér voru rétt þau aftur í heilu lagi. Ég held að það sé ekki ofsögum sagt að halda því fram að þetta hafi verið meðal allrabestu þungarokkstónleika sem ég hef farið. Það er líka bersýnilegt að ég mun kafa dýpra í katalóg þessarar mögnuðu sveitar. Vel sé þeim sem veitti mér.

Í kvöld ætla ég að kíkja í Stúdentakjallarann að sjá Malneiophreniu spila. Ég hef ekki séð þá spila síðan að þeir hétu Medectophobia. Þá léku þeir góða tónlist og býst ég ekki við öðru af þeim núna. þeir sömdu m.a. tónlist við leikritið Miljónamærin snýr aftur öhh... held að það hafi verið 2003. Þeir voru allir í MR. Miðaverð er 500 km, en þeir eru að safna í ferð til Ítalíu og munu þeir leika þar. Fyrir þá sem vilja hlýða á góða tónlist og styðja gott málefni held ég því að væri þjóðráð að bregða sér í Stúdentakjallarann kl. 9 í kvöld.

Fyrirheitna landið

Við fluttum hann úr eymdinni til fyrirheitna landsins
þar sem gullið myndi drjúpa af hverju strái
og hann færi á hnotskóg og baðaði sig í smjöri
nú stritar hann allan daginn með bogið bak
við aðbúnað sem hæfir þræl
við borgum honum túskilding með gati
og minnum hann á að það er góðæri
ef við byðum löndum okkar sömu kjör
værum við húðflettir, troðið í gapastokk og loks hengdir úr hæsta gálga
heimalningarnir jarma um stolin störf
sem þeir nenna ekki að vinna
en er ekki öllum sama þó hann hafi það skítt?
Hann er helvítis útlendingur

Bloggaði ekkert þann 19. svo ég var ekki búinn að tjá hamngjuóskir mínar til þjóðarinnar með 19. júní þegar landinn fékk jafnan kosningarétt og konur og eignalausir fengu fyrst að kjósa. Margt hefur áunnist en þegar maður lítur í kring um sig í þjóðfélaginu er enn miklu ábótavant og vona ég að við munum aldrei láta deigann síga í jafnréttisbaráttu.

Fleira brennur á hjarta, ekki síst málefni Kastljóssins í gær en nú neyðist ég til að fara að sofa, enda þarf ég að vakna á ókristilegum tíma fyrir allar aldir á morgun. Seisei já, bæjarbúar í dvala og hanarnir hrjóta svo drynur í. Geri eflaust bragarbót á morgun. Góða nótt.

MA-kvartettinn er í útvarpinu núna og lætur ljúft í eyrum.

Ég óska landsmönnum til hamingju með þjóðhátíðardaginn og vona að hátíðin hafi verið þeim gleðileg.
Ylur þjóðernisástar leikur um mig. Þá er kannski gott að taka fram að það er mikill munur á þjóðernisást og að vera þjóðernissinni. Ég er mótfallinn þjóðernishroka, því að setja Íslendinga á stall ofar öðrum og hvers kyns fordómum í garð annarra þjóða, kynþátta og menningarheima. Hins vegar ber ég virðingu fyrir íslenskri sögu og er annt um þjóðina og fósturjörðina. Í tilefni dagsins birti ég ljóð sem að mínu mati er eitthvað það fallegasta ættjarðarljóð sem við eigum. Það er Íslendingaljóð 17. júní 1944 eftir Jóhannes úr Kötlum. Lagið þykir mér mjög fallegt líka.

Íslendingaljóð 17. júní 1944

Land míns föður, landið mitt,
laugað bláum straumi:
eilíft vakir auglit þitt
ofar tímans glaumi.
Þetta auglit elskum vér
-ævi vor á jörðu hér
brot af þínu bergi er,
blik af þínum draumi.

Hvíslað var um hulduland
hinzt í vestanblænum:
hvítan jökul, svartan sand,
söng í hlíðum grænum.
Ýttu menn á unnarslóð
Austmenn, vermdir frelsisglóð
fundu ey og urðu þjóð
úti í gullnum sænum.

Síðan hafa hetjur átt
heima í þessu landi,
ýmist borið arfinn hátt
eða varist grandi.
Hér að þreyja hjartað kaus,
hvort sem jörðin brann eða fraus,
-flaug þá stundum fjaðralaus
feðra vorra andi.

Þegar svalt við Sökkvabekk
sveitin dauðahljóða,
kvað í myrkri um kross og hlekk
kraftaskáldið móða.
Bak við sára bænaskrá
bylti sér hin forna þrá,
þar til eldinn sóttu um sjá
synir vorsins góða.

Nú skal söngur hjartahlýr
hljóma af þúsund munnum,
þegar frelsisþeyrinn dýr
þýtur í fjalli og runnum.
Nú skal fögur friðartíð
fánann hefja ár og síð,
varpa nýjum ljóma á lýð
landsins, sem vér unnum.

Hvort sem skrýðist þessi þjóð
þyrnum eða rósum,
hennar sögu, hennar ljóð,
hennar líf vér kjósum.
Ein á hörpu íss og báls
aldaslag síns guðamáls
æ hún leiki ung og frjáls
undir norðurljósum

Ljóð eftir mig , Nátttröllið er ljóð dagsins á ljod.is. Gaman að því. Ég skelli því hér:

Nátttröllið

Dynhamrar dökkir
dagur í austri
máttlaus myrkraöfl
steinrunnin vættur
stöfum roðin
grjót er grýla nætur

Meðferð valds, stjórnmálaleg umræða og Chewbacca-vörnin

Stjórnmálamenn eru saklausir. Og ávallt óskeikulir. Svo gæti maður alltént ætlað. Nú segir ríksendurskðandi að Hann telji Halldór Ásgrímsson ekki hafa verið vanhæfan þegar hann skipti sér af sölu Búnaðarbankans.

Því er merkilegtað sjá hvernig menn tala um málið. Eða tala ekki um það. Ríkisendurskoðandi telur að það þurfi barasta ekkert að ræða aðold Halldórs að málinu frekar og formanni fjárlaganefndar finnst umræðan ekki við hæfi. Sannarlega merkilegt. Hvers vegna er alltaf svona hræðilegt að ræða lagaleg vafamál um hvernig ráðamenn beita valdi sínu? Ef menn grunar að e-ir ráðamenn hafi misbeitt því, er það þá ekki fullkomnlega eðlilegt og lagaleg skylda að ræða það, fara með málið fyrir dóm og leiða það til lykta? Og menn sæti viðurlögum ef þeir sýnast hafa gerst brotlegir? Er það ekki að fara eftir lögum? Mér er einnig spurn hví ráðamenn sem fá slíka gagnrýni geta aldrei svarað gagnrýni málefnalega. Þeir rjúka upp til handa og fóta og taka gagnrýninni sem persónulegri árás, gera lítið úr gagnrýnandanum, segja að hann bulli bara, þetta séu bara dylgjur, láta oft uppnefni og köpuryrði fylgja, án þess þó að svara gagnrýninni. Hvers vegna svara þeir alltaf fullum hálsi ef þeir hafa ekkert að fela, hví gera þeir ekki hreint fyrir sínum dyrum? En þarf þess nokkuð? Hefur félagi Napóleon ekki ávallt rétt fyrir sér?

Maður hlýtur um leið að velta því fyrir sér hversu langt menn þurfi að ganga til þess að þeir séu taldir brjóta lög og yfirleitt þyki ástæða sé til að gera e-ð í málinu . Æðstu menn valdstjórnarinnar virðast alltaf hvítþvegnir, en svipaða sögu er að segja með forstjóra stórfyrirtækja. Davíð Oddson og Halldór Ásgrímsson komust t.d. upp með að ákveða einir að Ísland skyldi lýsa stuðningi við ólögmætt innrásarstríð, af því að Bandaríkjamenn vildu það og skiptu þá íslensk lög og alþjóðalög litlu. Þeir komust upp með að hundsa forseta og þjóðina og þæfa allt það mál endalaust, enda greinlegt hverjum sumir lögmenn eru hliðhollir, fyrst ,með því að véfengja að hann hefði það vald sem þó stóð augljóslega í stjórnaskránni og gerðu svo allt til að flækja fyrir þjóðaratkvæðagreislu, uns við vorum svipt kosningarétti okkar, frumvarpið dregið til baka og skömmu síðar sett aftur fram með smávægilegum breytingum. Skammt er einnig að minnast olíubófanna, síðast þegar ég vissi þá sat einn þeirra enn sem forstjóri. Og þeir geta alltaf svissað yfir í e-ð annað fyrirtæki og eflaust lítið sem hindrar þá í að leika sama leikinn aftur. Alltént var sektin minnkuð því þeir voru svo góðir að hjálpa til. Skiptir þá engu að þeim bar lagaleg og siðferðisleg skylda til að gera hreint fyrir sínum dyrum. Og enn hafa viðskipatvinir ekki fengið aftur fjárhæðirnar sem þessir menn höfðu af þeim. Stór bróðir sér greinilega um sína. Mál eru þæfð endalaust, allt er „túlkunaratriði“ og flestir komast upp með þetta, séu þeir nógu háttsettir. Alþingi getur lýst vantrausti á ráðherra ef hann verður uppvís af broti á valdi sínu, eða hann sagt af sér, en það er vægast sagt ekki mikil hefð fyrir því. Oftast þá sjúga þeir bara spena valdstjórnarinnar. Og þjóðin gleymir þessu, henni er alveg sama. Halldór vill að „fjölskylda hans sé látinn í friði“.
Aumingja Halldór. Hann veltir eflaust fyrir sér hvers vegna eru allir séu svona vondir við hann.
Orðræðan er á sorglega lágu plani. Auk þess að kýta og nota köpuryrði gerist það í besta falli að valdstjórnin gefi út yfirlýsingu sem fréttamenn eiga ekkert að vera að spyrja út í heldur lepja nákvæmlega upp það sem þeim er ætlað að lepja. Maður hlýtur að spyrja sig „Who’s to police the police? Því hún virðist ekki standa sig sérlega vel í að gera það sjálf.
Þegar orðræðan og málarekstur er kominn á þetta plan þá undrar mig að menn hafi ekki enn gripið til Chewbacca-varnarinnar. Ég leyfi mér að vitna í South Park:


Johnny Cochran: Ladies and gentlemen of the supposed jury, Chef's attorney would certainly want you to believe that his client wrote "Stinky Britches" ten years ago. And they make a good case. Hell, I almost felt pity myself!
But ladies and gentlemen of this supposed jury, I have one final thing I want you to consider: Ladies and gentlemen this [pointing to a picture of Chewbacca] is Chewbacca. Chewbacca is a Wookiee from the planet Kashyyyk, but Chewbacca lives on the planet Endor. Now, think about that. That does not make sense! Why would a Wookiee—an eight foot tall Wookiee—want to live on Endor with a bunch of two foot tall Ewoks? That does not make sense!
But more important, you have to ask yourself, what does this have to do with this case? Nothing. Ladies and gentlemen, it has nothing to do with this case! It does not make sense!
Look at me, I'm a lawyer defending a major record company, and I'm talkin' about Chewbacca. Does that make sense? Ladies and gentlemen, I am not making any sense. None of this makes sense!
And so you have to remember, when you're in that jury room deliberating and conjugating the Emancipation Proclamation... does it make sense? No! Ladies and gentlemen of this supposed jury, it does not make sense. If Chewbacca lived on Endor, you must acquit! The defense rests.

Eftir löðrandi sveittan vinnudag í blíðskaparviðri er rétti tíminn til að fara í sund, fá sér jökulkaldan sjeik og Newcastle Brown Ale, sleikja sólina, lesa í Hundshjarta og hlusta á KISS á góðum styrk. Það ætla ég mér og að gera. Ef einhverjir hafa lengi beðið með þá löngun í brjósti að vilja dást að goðumlíkum hálfnöktum líkama mínum, Adonis hins nýja, er ég flatmaga sem skjaldbaka í garðinum þá la voilà!

Hið íslenska tröllavinafélag

Ég smelli hlekk á heimasíðu Hins íslenska tröllavinafélags, hægra megin á síðunni. Hið íslenska tröllavinafélag er félag áhugamanna og vildarvina trölla og hvet ég áhugasama til að kynna sér félagið og vonandi að fleiri nýir félagar bætist við. Öllum er velkomið að ganga í félagið eða skrá sig úr því. Ég er sjálfur meðlimur í félaginu.
Meðal annars hafa verið vettvangsferðir á tröllaslóðir, haldin myndakvöld og skemmtikvöld auk þess sem tröllafræði eru ígrunduð. Næsta ferð verður 25. júní. Hvet ég svo fólk til að skrá sig í félagið. Ársgjaldið er 1500 krónur, sem veitir afslátt í ferðir auk þess sem félagsmeðlimir fá þá hið stórglæsilega tölubað Tröllafrétta sent í pósti. Allir eru velkomnir á kvöldin og í ferðirnar en það er dýrara fyrir þá sem ekki eru meðlimir.

Með morgunkaffinu: Hundshjarta eftir Mikhaíl Búlgakov.

Hvítur hestur í tunglskini

Hvítt,
hvítt eins og vængur
míns fyrsta draums
er fax hans.

Eins og löng, löng ferð
á línhvítum fáki
er líf manns

og feigðin heldur sér
frammjóum höndum
í fax hans

--Steinn Steinarr

Iron Maiden

Ég fór á Iron Maiden í Egilshöll í gær ásamt Vésteini, Telmu, Ara og Bessa frændum mínum og vinum Vésteins, Markúsi og Maren frá Þýskalandi. Byrjuðum að hita okkur upp um fimmleitið og tókum svo taxa í Egilshöll um átta. Ég var í rifna Iron Maiden-bolnum mínum. Tónleikarnir voru í einu orði sagt geðveikir. Strax frá upphafstónum Murders in the Rue Morgue vissi maður að þetta yrði einstakt kvöld. Þeir léku lög af fyrstu fjórum plötunum; Iron Maiden, Killers, Number Of the Beast og Piece of Mind. Hljómsveitin var í sínu besta formi, spilaði óaðfinnallega, gaf allt í þetta. Þéttari en andskotinn og spilagleðin ljómaði af þeim. Hver klassíkin rak aðra, þetta var yndislegt! Sanctuary, Prowler, Remember Tomorrow, Phantom of the Opera, Running Free, Iron Maiden, Wrathchild, The Trooper, Die With Your Boots On og fleiri. Stemmningin í salnum var líka rífandi og reis hæst í Run To the Hills, Number of the Beast og Hallowed Be Thy Name. Eddie fór líka mikinn, fyrst uppblásinn af fyrstu plötunni og svo gangandi risi af Piece of Mind. Rifni Maiden-bolurinn minn endaði svo sem Maiden-vestið mitt. Las mér svo til ánægju að Rás 2 hafi tekið upp tónleikana og muni útvarpa þeim bráðlega.

Oh, well, wherever
wherever you are
Iron Maiden’s
gonna get you
No matter how far
See the blood flow,
Watching it shed
Up above my head
Iron Maiden wants you for dead

Smelli hlekk á heimasíðuna fridur.is Hann má nú finna til hægri á síðunni.