Wikileaks og Þjóðkirkjan

John Pilger skrifar: Why Wikileaks Must Be Protected

Það er meiri viðbjóðurinn sem Ólafmálið er. Vantrú fjallar um það hér og víðar.

Lesið einnig Prestar telja sig hafna yfir lög.
Réttara væri þó að kalla greinina "Sumir prestar telja sig hafna yfir lög" því glöggt má sjá við lestur greinarinnar að það er það sem við er átt. Einum presti sem telur sig hafinn yfir lög er hins vegar einum ofaukið. Þessum sömu prestum þykir sjálfsagt að vera á spena ríkisins og hafa afskipti af stjórnsýslu en sleppa því að hlýða landslögum þegar það hentar ekki kreddufestu þeirra.
Því fyrr sem ríki og kirkja verða aðskilin, því betra.
Ég hvet fólk til að nota tækifærið og skrá sig úr Þjóðkirkjunni, hafi það ekki þegar gert það.

Jóhanna Sigurðardóttir telur kirkjuna í kreppu, segir það sorglegt að horfa upp á vandræðagang kirkjunnar í þessu máli og að það hafi stundum hvarflað að sér að segja sig úr Þjóðkirkjunni.

Ég tek undir henni með þetta og sé ekki hvað stöðvar hana í því. Ekki get ég sagt að traust mitt á Þjóðkirkjunni sé mikið, enda sagði ég mig úr henni fyrir nokkrum árum og sé ekki eftir því.
Svona, ef út í það er farið gæti Jóhanna í leiðinni beitt sér fyrir aðskilnaði ríkis og kirkju. Alltént sé ég ekki hvers vegna Jóhanna ætti að vilja vera skráð í söfnuð sem mismunar henni og öðrum samkynhneigðum á grundvelli kynhneigðar þeirra og hvers stofnun hylmir yfir níðinga, hvað þá að greiða fé til þeirrar stofnunar, fremur en aðrir sem láta sig mannréttindi einhverju varða.

Fésbókarvesen

Ég segi mínar farir ekki sléttar af facebook. Eftir að síðunni minni var lokað (sjá færsluna "Fjarskiptavesen", sem ég ritaði hér þann 18. þessa mánuðar) hef ég frá 15. ágúst nú alls sent facebook 9 tölvupósta. Þar skýri atburðarásina eins og hún horfir við mér, svo hljóðandi:

Recently someone broke into my facebook account. I reported it to facebook and the account was temporarily suspended. I was then able to change my password and access my account again. Then everything was fine and whoever broke into my account couldn't access it again, as far as I've been able to tell.
However some days later the account got suspended again, after the security issue had in fact been resolved. I therefore kindly request that facebook reinstate my facebook account.


Ég hef ég beðið teimið að svara mér, gefa skýringu á lokuninni og síðast en ekki síst að opna síðuna mína aftur. Enn sem komið er hefur mér ekki borist neitt svar, og hef ég því ekki séð annað í stöðunni en að halda áfram að senda pósta og þrýsta á um svar.
Ég sendi beiðnirnar á netfangið info+y275lu5@support.facebook.com
Geti einhver bent mér á annað netfang sem bæri vænlegra til svars, eða langi einhverja aðra að leggja mér lið við að þrýsta á facebook að opna síðuna mína aftur, væri það vel þegið.

Sky is Mine með Amorphis, af meistaraverkinu Skyforger

Afmæli

Í dag er ég 26 ára og býsna sáttur við það. Svaf dágóðan hluta dagsins eftir skemmtilegt djamm með Wacken-förum.
Langi einhvern að fagna aldri mínum og ágæti með afmælisgjöf, þá eru hér hugmyndir á uppfærðum óskalista: http://einarsteinn.blogspot.com/2007/12/skalisti.html

Besta gjöfin sem ég gæti fengið frá fésbók er að teimið svari póstunum mínum og opni fésbókarsíðuna mína aftur. Í millitíðinni er vinum og kunningjum mínum velkomið að gera grúppu/likesíðu og þrýsta fremur á þetta.

You heard the man.

WACKEEEEEEEEEEN 2010...

...var æðisleg hátíð. Mikið andskoti djöfulli var þetta nú gaman. Ég fór til þessarar Mekku metalsins, á stærstu þungarokkshátíð í heimi á miðvikudegi með fríðu föruneyti í 70 manna rútu sem í voru Íslendingar, Danir og Færeyingar, og héldum við heim á sunnudeginum. Þegar á Wacken var komið slógum við upp partýtjaldi sem við hengum gjarnan í á milli þess sem við flökkuðum um svæðið, og buðum við gestum og gangandi gjarnan þangað. Ég hitti fullt af frábæru fólki, íslendinga og útlendinga, jafnt því að hitta gamla kunningja, enda er eitt af því fallega við Wacken að þangað koma metalhausar hvarvetna að úr heiminum, 85.000 manns í ár. Mikill "siblings of metal"-fílingur.
Wacken er svona 75% stemningin og andrúmsloftið og böndin eru auka bónus. :)

Það er satt að segja erfitt að lýsa í fáum orðum dásemdum Wacken fyrir þá sem ekki hafa þangað farið, en ég er þó ekki frá því að myndbandið hér að ofan sé ágætis óður. Að því sögðu verður maður auðvitað að fara til Wacken til að upplifa hátíðina fyrir alvöru.

Ekki það, böndin sem ég sá á Wacken í ár voru sérlega góð. Mér reiknast að ég hafi séð 17 sveitir, þó ég hafi ekki alltaf náð að sjá allt settið, maður þurfti stundum að flakka dálítið á milli, ef maður vildi sjá þær sveitir sem manni virtist bragð að. Ég "crowdsurf-aði" iðulega á tónleikum, í bland við hopp, hornaveif, slamm og skekjur; crowdsurfaði a.m.k. 3svar á Orphaned Land, fór í lengsta crowdsurf ævi minnar á Alice Cooper og var borin frá jaðri þvögunnar 3/4 af þvögunni allri í átt að sviðinu. Í crowdsurfinu á Iron Maiden endaði ég hins vegar með að detta á rassinn. Kenndi Dönum að stíga vikivaka á tónleikunum með Tý os.frv.
Mataræðið mitt hefði þó mátt vera betra þarna, maður reyndi að skella í sig nógu vatni til að forðast vökvatap en ég drakk dágóðan slatta af bjór á hátíðinni og gaf mér sjaldnast meiri tíma í mat en sveittan skyndibita, aðeins endrum og eins sem ég keypti appelsínu, melónu eða safa. Melting var því ekki alltaf upp á marga fiska, hvað þá grænmeti og ávexti.

Ég orti líka vísu um Wacken um daginn:

Gaman er að hrista haus
hárinu að slamma
Veifa "hornum" hömlulaus
og hérna' a Wacken djamma.

Þess má svo til gamans geta að ég reyndist síðasti maðurinn á fótum að morgni sunnudags, en við vorum nokkrir sem nenntum ekki að sofa. Skildist eftir á að Viktor og Dýri hefðu verið að keppa, en þeir sofnuðu s.s. í rútunni á undan mér og urðu ergo í öðru og þriðja sæti.

Hér eru hljómsveitirnar/tónlistarmennirnir sem ég sá, og eru þetta upptökur frá Wacken 2010. Þið afsakið ef hljóðgæðin eru ekki alltaf góð, en ég vona að þetta gefi einhvern smá nasaþef af stemningunni:

Orphaned Land: Ocean Land


Amorphis: Black Winter Day


Iron Maiden: Blood Brothers. Þetta kvöld tileinkuðu þeir lagið minningu Ronnie James Dio. Vöknaði satt að segja um augu þegar þeir tóku þetta. Lofuð sé minning Dio.


Kampfar: Inferno


Týr: By The Sword in My Hand


Tarja Turunen: Sleeping Sun


Candlemass: Ashes to Ashes


Anvil: Metal on Metal


Wistaria: Lost Cause (fulltrúar Íslands í Metal Battle í ár):


Alice Cooper: Eighteen


Arch Enemy: We Will Rise


Apocalyptica: Master of Puppets


Slayer: Raining Blood


Corvus Corax (svaka óperusýning, ekkert smá flott, eða eins og gaurinn sem setti myndbandið á youtube sagði: "Because no matter how epic something is, you can aways add flamethrowers"):


Caliban: I will Never Let You Down


Immortal - Beyond the North Waves


Missing in Action - The Cost of Sacrifice (fulltrúar Ísraels í Metal Battle. Þeir voru góðir á hátíðinni, en ég fann ekkert myndband með þeim þaðan, svo hér er lag af fyrstu plötunni þeirra):


Soulfly: Roots Bloody Roots


Sá reyndar líka Hells Belles en pósta engu með þeim því þær voru eina bandið sem ég sá sem mér fannst sökka. Og það feitt. Að öðru leiti var þetta saugeil.
Ég þakka öllum Wacken-förum fyrir frábæra hátíð. Blind Guardian, Apocalyptica, Avantasia og Suicidal Tendencies hafa staðfest sig á Wacken 2011 og ég ætla pottþétt á hátíðina þá. Ég tel niður dagana í næstu hátíð og þegar þetta er skrifað eru aðeins 350 dagar eftir.

...

Að hátíðinni lokinni sá ég Serj Tankian á tónleikum á Vega í Kaupmannahaöfn. Ég þekkti hann af góðu með System of a Down en hafði ekkert hlustað á sólóefnið hans. Ákvað að láta á tónleikana reyna og þeir reyndust stórfínir. Hér tekur Serj lagið Armenian (It's a Genocide) á tónleikunum:

Og hvað með það?

Tveir ísraelskir hermenn særðust

Ekki það að ég ætli að vera kaldrifjaður, mér þykir ekkert gaman að vita af því að hermaður, sem ekki er ólíklegt að sé heilaþveginn af áróðri og vafalítið gegnandi herskyldu á unglingsaldri, særist og eða drepist, fremur en fólk yfirleitt. Aftur á móti eru hermenn lögmæt skotmörk í stríði og undir hernámi, og Palestínumenn hafa samkvæmt alþjóðalögum rétt til andspyrnu gegn hernámsliðinu.
Árásir á borgara eru ólögmætar, en ef Palestínumenn mega ekki veita grimmúðlegu hernámi andspyrnu með árás á hermenn án þess að það þyki efni í sérstaka frétt, á sama tíma og Palestínumenn eru kúgaðir, særðir og drepnir á degi hverjum af hernámsliðinu án þess að það þyki fréttnæmt, nú, hvern fjandann mega þeir þá?

Fjarskiptavesen

Síminn minn varð fyrir hnjaski og óvíst hvort honum sé viðbjargandi, þó maður láti auðvitað á það reyna. Fer með símann í viðgerð á morgun og takist ekki að laga símann þá neyðist ég víst til að kaupa mér nýjan.

Einhver gárungurinn komst í fésbókarsíðuna mína og lék þar lausum hala. Ég tilkynnti fésbók um það og var síðunni þá lokað. Ég breyti lykilorðinu og eftir það gekk allt eins og í sögu. Núna um daginn var síðunni hins vegar lokað aftur (account suspended), þrátt fyrir að það væri í raun búið að leysa vandamálið. Ég sendi fésbók tilkynningu þess efnis og bað umsjónarfólkið að opna síðuna mína aftur en hef ekkert svar fengið ennþá.


Bögg.

Langi einhvern að stofna grúppu/likesíðu til að hvetja fésbókarteimið fremur til að opna fésbókarsíðuna mína þætti mér vænt um það.

Í millitíðinni er hægt að ná í mig í gegn um netfangið mitt; einarsteinn@hotmail.com
Auk þess er ég mikil miðbæjarrotta og er búsettur í Þingholtunum, svo það ættu að vera hæg heimatökin að rekast á mig á förnum vegi í miðbænum. :)

Morgnar í Jenín -bókmenntaumfjöllun

Nú nýverið kom skáldsagan Morgnar í Jenín, eftir palestínsk-bandaríska rithöfundinn Susan Abulhawa, út hjá forlaginu í þýðingu Ásdísar Guðnadóttur. Ég varð þeirrar ánægju aðnjótandi að vera viðstaddur bókakynninguna í Þjóðemnningarhúsinu, og hlýða á fyrirlestur Susan og upplestur úr bókinni og keypti hana í kjölfarið.
Í bókinni rekur höfundur sögu palestínskrar fjölskyldu, fjögurra kynslóða og örlög fjölskyldunnar eru samfléttuð sögu palestínsku þjóðarinnar. Abulheja-fjölskyldan verður flóttamenn við stofnun Ísraelsríkis 1948 og aftur í kjölfar Sex daga stríðsins 1967. Fjölskyldan upplifir hernám Palestínu og landtökur, innrásina í Líbanon og hörmungarnar við fjöldamorðin í Sabra og Shatila flóttamannabúðunum 1982 og í Jenín 2001. Við stríðið 1967 glatar móðirin Dalia svo barni sínu, Ismael, sem ísraelskur hermaður rænir. Hann og kona hans, sem sjálf er ófær um barneignir, ganga drengnum í foreldrastað, hann elst upp sem gyðingur og kemst ekki að uppruna sínum fyrr en löngu síðar.
Sagan er að sumu leiti sjálfsævisöguleg, en höfundur er sjálf barn flóttamanna Sex daga stríðsins 1967 og ævisögulegastur er kaflinn þar sem hún lýsir munaðarleysingjahælinu, en hún bjó sjálf á slíku áður en hún fluttist til Bandaríkjanna eins og söguhetjan Amal. Höfundur lagðist einnig í ítarlega rannsóknarvinnu við samningu bókarinnar, og tiltekur heimildaskrá að sögunni lokinni.
Susan lýsir fólkinu og samfélaginu af mikilli alúð, svo persónurnar verða lifandi fyrir manni og vekja með manni samkennd. Maður skynjar ættarsvip en jafnframt hvernig persónurnar mótast af atburðunum og þær hafa sín eigin persónueinkenni. Tilfinningin fyrir rótunum, bæði sögu og landi er sterk í bókinni. Sagan er ýmist sögð í fyrstu persónu eða þriðju, og skiptir á milli sjónarhorns fjölskyldumeðlimanna og sögumanns. Sú aðferð virkar vel til að veita manni víðari sýn.
Þá er sagan af vináttu arabans Hasans Abulheja og gyðingsins Ari Perlstein, falleg, mitt í eymd og stríði og í raun ofar þeim. Fjölskylda Ari lifði af helförina en er mótuð af atburðunum, ekki síður en Abulheja fjölskyldan mótast af þeim atburðum sem yfir hana dynja.
Ari segir Hasan um árásirnar gegn aröbum 1948: “Ég meina, mér finnst þetta rangt . En þú veist ekki hvernig þetta var áður. Ari var skjálfraddaður. Það drap okkur, það sem gerðist, jafnvel þótt við flýðum. Hefurðu tekið eftir hve tóm augu móður minnar eru? Hún er dáin að innan. Faðir minn líka....”
“...þú ert mér eins og bróðir. Ég myndi gera hvað sem væri fyrir þig og fjölskyldu þína. En það sem gerðist í Evrópu...”
Arabar voru þannig látnir gjalda fyrir glæpi Evrópu gegn gyðingum.
Bókin er þrungin miklum tilfinningum og lýsir hörmungum og þjáningu. Lestur hennar getur því á stundum verið yfirþyrmandi. Hún er jafnframt mikill áfellisdómur gagnvart umheiminum og skeytingarleysi hans gagnvart palestínsku þjóðinni, sem virðist ætlað þau hlutskipti að vera að eilífu utangarðsfólk, gleymd öllum. Hún deilir einnig á hræsni fjölmiðla og stjórnmálamanna sem brengla sannleikann og svipta fólk mannlegum eiginleikum.
Þar sem Amal stendur frammi fyrir ungum ísraelskum hermanni sem miðar riffli af höfði hennar hugsar hún: “Ég finn til með honum. Ég finn til með dreng sem ber skylda til að verða morðingi. Ég er döpur vegna æskunnar sem leiðtogarnir svíkja fyrir tákn og fána og stríð og vald.”
Bókin leitast við að ljá fólki andlit og mannúð sem því hefur verið neitað um of lengi í vestrænum fjölmiðlum. Þrátt fyrir allt er sterkustu tilfinningarnar í bókinni ást, vinátta og baráttan fyrir mannúð við erfiðustu aðstæður. Fólkið á blaðsíðunum bregst við harmi á ólíkan hátt, svo sem með trú, biturð, einangrun, heift og hefndarþorsta og veruleikaflótta en einnig ást og gæsku. Það getur verið skammt öfganna á milli, tilfinningar eru náskyldar og vegurinn til reisnar og mannúðar vandrataður. Bókin spyr áleitinna spurninga eins og hvað gerir okkur í raun að því sem við erum?
“...Hvernig get ég fyrirgefið, mamma? Hvernig getur Jenín gleymt? Hvernig ber maður svona byrði? Hvernig lifir maður í heimi sem snýr bakinu svona lengi við óréttlæti? Er það þetta sem felst í því að vera Palestínumaður, mamma?”
Arabadrengurinn Ismael sem varð að gyðingnum Davíð segir við systur sína: “Ég verð aldrei sannur gyðingur eða múslími. Aldrei sannur Palestínumaður eða Ísraelsmaður. Viðurkenning þín á mér gerði mig sáttan við að vera einfadlega mannlegur. Þú skildir að þótt ég væri fær um mikla grimmd er ég líka fær um mikla ást.”
Þetta á einnig við um bróður hans, Yousef, ástríkan son, bróður, eiginmann og föður, en hans stærsti harmur er þegar hann missir fjölskyldu sína á hrottalegasta hátt í fjöldamorðunum 1982. Hann brennur af heift og harmi og þráir að taka örlögin í sínar hendur fremur en að vera, eins og þjóð hans, leiksoppur þeirra. Innri barátta hans milli heiftar og mannúðar og ákvörðunin sem hann tekur er mikil þungamiðja bókarinnar.
Vonin kristallast einnig í viðleitni eftirlifandi ættingja í að sameinast í fjölskyldu, þar má skynja ósk höfundar um að ólíkt fólk með mismunandi reynslu, þó allt mótað af atburðum svæðisins, geti lifað saman í friði og samlyndi, með réttlæti að leiðarljósi.
Susan Abulhawa á lof skilið fyrir þessa vönduðu og fallega skrifuðu fyrstu skáldsögu hennar, sem á brýnt erindi, og hygg ég að megi áfram vænta góðs af henni. En fyrst og fremst á hún skilið að bókin verði mikið lesin og erindi hennar berist sem víðast.

Ari Eldjárn sem Bubbi

Sinfonía frá nýja heiminum eftir Antonin Dvořák í flutningi Berlínarfílharmoníunnar. Stjórnandi: Herbert von Karajan.

Lesið ræðu Vésteins bróður á Austurvelli 13. mars síðastliðinn.

Uri Avnery skrifar greinina A Matter of Timing um byggingarframkvæmdir í Austur-Jerúsalem og tálmann sem þær eru í vegu friðar. Lesið hana líka.

Mér er í mun

Mér er í mun að vita
hvort einnig þið
hafið komizt að raun um það
þrátt fyrir allt

hversu jörðin er fögur
hljómur tungunnar nýr
haustið jafnfagurt vori
líf og dauði í sátt

þegar maður elskar


-- Elías Mar, 1954.

Alþingi

Vond er þeirra stjórn, verri þeirra stjórnarandstaða.

Mannúðarsjónarmið?

Í forsíðufrétt Fréttablaðsins 26. febrúar er rætt við Pál Matthíasson, formann geðsviðs Landsspítalans vegna lokunar deildar 14 á Kleppsspítala, vinnustað mínum til þriggja ára og lítillega við Svein Magnússon, framkvæmdastjóra Geðhjálpar. Í fyrirsögn fréttarinnar er því haldið fram að mannúðarsjónarmið séu helsta ástæða lokunarinnar, en sparnaður hafi flýtt fyrir.
Hvernig er hægt að halda því fram að mannúð hafi verið til grundvallar ákvörðuninni, fremur en sparnaður, þegar fæstir sjúklingar hafa fengið neina staðfestingu á því hvaða búsetuúrræði bjóðast þeim. Ég varpaði sjálfur fram þeirri spurningu í grein minni Mælikvarði menningar (Fréttablaðið 20. febrúar, bls. 22) hvort ekki hefði verið eðlilegra að að tryggja þeim úrræði áður en ákvörðun var tekin, og þætti vænt um að fá svar við henni.

Páll fullyrðir í fréttinni að búið sé að finna meirihluta sjúklinga búsetuúrræði. Vel væri þá að Páll fræddi okkur starfsfólkið og skjólstæðinga um það, þegar þetta er skrifað hefur okkur aðeins verið tilkynnt um tryggð úrræði fyrir 2 skjólstæðinga af 12. Myndi það jafnframt verða til þess að forða starfsfólki og skjólstæðingum frá kvíða og óöryggi, sem Páll nefnir sjálfur að fylgi yfirvofandi breytingum. Hvað starfsólkið varðar, höfum við enga tryggingu á að fá starf innan Landspítalans, hvað sem góðum vonum Páls líður. Sama má segja um búsetuúrræði fyrir skjólstæðinga okkar.
Ég hef ekki séð neinn halda því fram að Kleppur eigi að vera búseta sjúklinga. Gagnrýnin sem kom fram í grein minni var einmitt þetta: að þeim hafi ekki verið tryggð búseta fyrir lokun, og ég benti á að þeir geta ekki verið í eigin búsetu, heldur þyrftu pláss á sambýlum eða hjúkrunarheimilum. Að leggjast í lokun og uppsagnir áður en búsetuúrræði hafa verið tryggð hlýtur að teljast rúlleta með afkomu skjólstæðinga okkar.
Ég vísa á fyrrnefnda grein mína í Fréttablaðinu fyrir þá sem vilja kynna sér nánar þá gagnrýni sem ég hef gagnvart lokuninni, enda fæ ég ekki séð að Páll hafi hrakið nokkuð sem þar er haldið fram eða svarað gagnrýninni með fullnægjandi hætti. Ég vísa einnig á grein Gígju Thoroddsen, "Lokun deild 14 á Kleppsspítala", sem birtist á bls. 18 í Morgunblaðinu 24. febrúar, en eins og hún nefnir í greininni er hún skjólstæðingur á 14 og lýsir þar upplifun sinni gagnvart lokuninni.



Ritað í Reykjavík, þann 16. febrúar 2010
Höfundur er stuðningsfulltrúi á deild 14, hjúkrunar- og endurhæfingardeild á Kleppsspítala.

Lokun deildar 14 á Kleppsspítala

Ég hvet alla til að lesa grein Gígju Guðfinnu Thoroddsen, "Lokun deildar 14 á Kleppsspítala" sem birtist á bls. 18 í Morgunblaðinu í dag.

Mælikvarði menningar

Það er grein eftir mig um geðheilbrigðismál á bls. 22 í Fréttablaðinu í dag og nefnist "Mælikvarði menningar". Lesið hana.

Uppfært 16:11

Það er líka hægt að lesa hana á Vísi.

Uppfært fimmtudaginn 35. febrúar kl. 14:02

Nú er hún komin á Eggina líka.

Er lokun deilda/sjúkrahúsa eina leiðin?

Þuríður Rúrí Valgeirsdóttir skrifar áhugaverða grein um heilbrigðismál, sem er á bls. 11 í Morgunblaðinu í gær: "Er lokun deilda/sjúkrahúsa eina leiðin?" Lesið hana.

Skríddu ofaní öskutunnuna

Heiðraði forstjóri í höllinni þinni
himinháu úr gleri og stáli og steypu
ég kem ekki á fund þinn til að fá hjá þér neina
fyrirgreiðslu enda yrði víst sneypu-
för heldur gefa þér gott ráð forstjóri
við geðfargi geðfári geðfargi
þínu þungu:
skríddu ofaní ösktunnuna
afturábak með lafandi tungu

Heiðraði tollstjóri í hreiðrinu þínu
höggnu í gler og stál og steypu
ég kem ekki á fund þinn til að fá hjá þér neina
fyrirgreiðslu enda yrði víst sneypu-
för heldur gefa þér gott ráð tollstjóri
við geðfargi geðfári geðfargi geðfári
þínu þungu:
skríddu ofaní ösktunnuna
afturábak með lafandi tungu

Og sólin hún skein á skrúðið blómanna
og skinnið svo mjúkt á stúlkunum ungu
og fuglarnir á trjátoppana
tylltu sér þöndu brjóst
og sperrtu stél
og sungu
skríddu ofaní ösktunnuna
afturábak með lafandi tungu

-- Megas (Magnús Þór Jónsson), af plötunni Drög að sjálfsmorði

Einkavæðing heilbrigðiskerfisins & niðurníðslustefna skipulagsauðvaldsins

Ingvar Árni Ingvarsson ritar á Eggina: Einkavætt heilbrigðiskerfi er ómannúðlegt

Vésteinn bróðir ritar á Smuguna: Stöðvum niðurníðslustefnu skipulagsauðvaldsins

Vésteinn sækist eftir 2-3. sæti í forvali Vinstri-grænna í Reykjavík. Forvalið er á morgun og hvet ég fólk til að styðja hann.

Mótmæla- og samstöðufundur vegna Gaza verður haldinn í Friðarhúsinu (á horni Snorrabrautar og Njálsgötu) sunnudaginn 27. desember kl. 16

Ræðumenn: Rawda og Muhamed Odeh frá Jerúsalem

Þann 27. desember er eitt ár liðið frá því að Ísraelsher hóf stórfelldar og grimmilegar árásir á Gazasvæðið. Á þremur vikum féllu meira en 1400 Palestínumenn í valinn, flestir óbreyttir borgarar, þar á meðal 414 börn og unglingar undir 18 ára aldri. Þrettán Ísraelsmenn féllu þar af tíu hermenn. Stríðsglæpum Ísraelsstjórnar verður mótmælt víðs vegar um heim á sunnudaginn, þriðja í jólum, og um leið verður þess krafist að ómannúðlegri herkví um Gaza verði aflétt.

Kjörorð dagsins eru: Munum Gaza, rjúfum umsátrið!

Frjáls Palestína

Fyrsta tölublað 20. árgangs Frjálsrar Palestínu, málgagns Félagsins Ísland-Palestína kom út í dag í ritstjórn minni. Var þetta jafnframt í fyrsta sinn sem ég ritstýri blaði. Blaðið er glæsilegt og ekki laust við að maður sé stoltur. Ég þakka stjórn félagsins, öllum sem lögðu fram efni, þýddu og lásu yfir, Prentmeti, Hauki Má Haraldssyni uppsetjara, Katrínu Mixa og Hjálmtý Heiðdal, sem sitja með mér í ritstjórn, kærlega fyrir samstarf og framlag við tilurð blaðsins.

Þeim sem vilja nálgast blaðið en eru ekki í félaginu er að sjálfsögðu ráðlagt að ganga í félagið, en það verður einnig til sölu á e-ð 4-500 kr. á fundinum á sunnudaginn.
Einnig býst ég við að það komi á pdf-formi á heimasíðu félagsins, svo sem verið hefur undanfarin ár, en rekstur síðunnar hefur reyndar verið niðri um hríð, þó það standi nú til bóta. Einhver töf gæti því verið á því.

Félagið Ísland-Palestína: Samstöðufundur með Palestínu

Alþjóðlegur samstöðudagur með palestínsku þjóðinni er haldinn að undirlagi Sameinuðu þjóðanna þann 29. nóvember ár hvert.

Dagskrá verður í Norræna húsinu á sunnudaginn og hefst kl. 15:

Ávarp dagsins: Ögmundur Jónasson alþingismaður

Björn Thoroddsen og félagar í Guitar Islandicio flytja nokkur lög

Anna Tómasdóttir hjúkrunarnemi flytur erindi og sýnir myndir: Mannréttindabrot í skjóli meints öryggis. Reynsla sjálfboðaliða í hertekinni Palestínu.

Félagar eru hvattir til að fjölmenna og taka með sér gesti.

Samstöðu- og styrktartónleikar Félagsins Ísland-Palestína:

Miðvikudaginn 18. nóvember á Batteríinu (Gamla Organ)

Fram koma hljómsveitirnar:

Útidúr

Reykjavík!

For a Minor Reflection

Retro Stefson

Aðgangseyrir er 1000 kr - sem renna beint í neyðarsöfnun FÍP til Gaza

Fjölmennum og sýnum málstað Palestínumanna samstöðu, styrkjum neyðarsöfnun til nauðstaddra íbúa Gaza og hlustum á frábæra tónlist.

Niður með aðskilnaðarmúrinn - Frjáls Palestína!

Af mönnum og álfum

Ekkillinn

Uppi í háa hamrinum býr huldukona,
það veit enginn Íslendingur
annar en ég, hvað vel hún syngur.

Eitt sinn hvarf hann ekkillinn frá Álfahamri,
það var ekki allt með felldu,
eftir því sem sumir héldu.

Leitað var hans út með á og upp við hamra,
en allir höfðu öðru að sinna,
ekkilinn var hvergi að finna.

Löngu seinna sauðamaður sagðist hafa
heyrt hann glöggt á hljóðri vöku
í hamrinum syngja þessa stöku.

--Davíð Stefánsson frá Fagraskógi


Karl sat undir kletti

Karl sat undir kletti
og kordur sínar sló,
hann hafði skegg svo skrítið
og skögultönn og hló,
hann hafði skegg svo skrítilegt
og skögultönn og hló.

Huldan uppí hamri
heyrði ljúfan klið,
hún læddist út úr hamri
og lagði eyrun við,
hún læddist út úr hamrinum
og lagði eyrun við.

Síðan hefur hvorugt
hér um slóðir sést.
Sá gamli var víst ekki
eins gamall og hann lést.
sá gamli var víst ekki nærri
eins gamall og hann lést.

-- Halldóra B. Björnsson

Stríðið

Spurt hef ég tíu milljón manns
sé myrtir í gamni utanlands:

Afturámóti var annað stríð
undir grjótkletti forðum tíð,
það var allt útaf einni jurt
sem óx í skjóli og var slitin burt.

því hvað er auður og afl og hús
ef engin jurt vex í þinni krús.

-- Halldór Laxness, ort í orðastað Bjarts í Sumarhúsum í Sjálfstæðu fólki

Alþjóðlegur baráttudagur gegn aðskilnaðarmúrnum

Dagskrá á Café Kúltúra - mánudaginn 9. nóvember - klukkan 19.00

Í tilefni af alþjóðlegum baráttudegi gegn aðskilnaðarmúrnum mánudaginn 9. nóvember mun Félagið Ísland-Palestína standa fyrir kvikmynda- og fræðslukvöldi á Café Cultura, Hverfisgötu 18.

Dagskráin hefst klukkan 19.00. Allir velkomnir!


DAGSKRÁ:

Anna Tómasdóttir, hjúkrunarnemi og stjórnarmeðlimur FÍP mun flytja erindi undir yfirskriftinni „Mannréttindabrot í skjóli öryggis“ þar sem fjallað verður um aðskilnaðarmúrinn, landtökubyggðir, frelsisskerðingu og önnur mannréttindabrot sem framin eru gegn palestínsku þjóðinni og hljóta þögult samþykki umheimsins.

Sýnd verður myndin The Iron Wall en eins og nafnið gefur til kynna er um að ræða heimilidarmynd um aðskilnaðarmúrinn í hertekinni Palestínu.

Roman Polanski-málið

Einn eftirlætis kvikmyndaleikstjórinn minn, Roman Polanski, hefur verið mikið í fréttunum vegna kynferðisafbrotsins sem hann hefur nú verið handtekinn, fyrir, rúmlega 30 árum eftir afbrotið.
Nú kemur í bíó heimildamynd um hann, eða réttara sagt réttarferlið gegn honum.
Mér sýnist þetta svo sem alveg forvitnileg mynd, og hún hefur fengið góða dóma. Þess vegna tel ég góðar líkur á að ég tékki á henni.
Þó er rétt að hafa góðan fyrirvara. Samkvæmt því sem ég hef lesið mér til fylgist myndin fyrst og fremst með lagaferlinu og virðist komast að þeirri niðurstöðu að þrá dómarans eftir sviðsljósi og fjölmiðlafár hafi fremur ráðið hvernig málið þróaðist en krafan um réttlæti.
Það má svo sem alveg vera. Af lýsingum að dæma virðist hins vegar umfjöllunin um sjálfan glæpinn víkja til hliðar og Polanski birtast manni sem hálf leyndardómsfull persóna.
Gott og vel. Fjölmiðlafár er mikið í Bandaríkjunum. Réttarferlið er rotið. Gasp. Hver hefði nú trúað því?
Það breytir hins vegar engu um glæpinn og það er mergur málsins. Roman Polanski svaf hjá 13 ára stúlku, undir lögaldri og ósjálfráða. Það nefnist statuary rape á ensku, og hann játaði það. Hann kynni jafnvel að hafa nauðgað henni, þ.e. sofið hjá henni án ennar samþykkis, þó það komi nú eiginlega í sama stað niður, þar sem stúlkan er lögum samkvæmt ekki álitin hafa þroska til að geta gefið fullt meðvitað samþykki. Hann flúði svo af hólmi. Hér gerist hann í senn sekur um níðingsskap og heigulshátt. Þar gildir litlu hvort réttarhöldin hefðu verið sanngjörn. Í stað þess að gangast við glæp sínum og leita þess réttar sem hann kynni að telja sig hafa haft, þá flúði hann. Getur hann því fyrst og fremst sjálfum sér um kennt hvernig komið er fyrir honum núna. Vissulega voru kringumstæður handtökunnar lúalegar, en varla þó jafn lúalegar og hans eigin glæpur.
Það að hann missti foreldra sína í útrýmingabúðum, og var þar sjálfur fangi í bernsku,, og að konan hans var myrt á hrottalegan hátt er harmleikur, svo sannarlega, og ekki ætla ég að gera lítið úr því. En að reyna að nota það sem útskýringu eða réttlætingu á glæpnum er á siðferðislega hálum ís, svo ekki sé dýpra í árinni tekið. Ekkert réttlætir nauðgun, og ekkert réttlætir að serða barn.
Roman Polanski er stórkostlegur kvikmyndagerðarmaður, en hann er líka níðingur. Blessunarlega birtist níðingsskapurinn ekki í myndum hans, sem eru sömu listaverkin og áður og ég mun njóta þeirra jafn mikið. Framlag hans til heimslistarinnar er vissulega dýrmætt. Hann á hins vegar ekki að fá silkihanskameðferð fyrir það, staða hans sem listamanns breytir engu um glæp hans. Ef ég hefði drýgt sama glæp (engar áhyggjur) þá væri mér smalað í steininn og yrði úrhrak meðal fanganna, þeir kynnu að hafa bútað móður sína, en ég væri sko ógeð. Fáir glæpamenn eru jafn fyrirlitnir innan fangelsismúra, ef ekki bara líka sem utan og barnaníðingar.
Auðvitað er egórúnkarinn í mér pínu fúll yfir að fá ekki fleiri gæðamyndir frá honum. En þegar málið snýst um glæpi og níðingsverk þá á ekki að gera undantekningu á fólki vegna framlags þeirra á öðrum sviðum. Níðingsskapur er níðingsskapur. Réttlætiskennd mín er því hér egórúnkinu yfirsterkara.
Þeir listamenn sem vilja að hann verði látinn laus gera sér aðeins skömm til. Það væri annað ef hann fengi heiðarleg réttarhöld eða ef einhver leið væri á endurhæfingu. Þeir ættu alltént að spyrja sig hvort þeir myndu bregðast eins við ef þeirra eigin börn hefðu verið fórnarlömbin.

Fleiri myndir á heimasíðu Khalil Bendib, sjá hlekk til hægri.

Einar velvakandi

Í dag brá ég mér á Bókasafnið í Kringlunni.
Það væri kannski ekki í frásögur færandi nema að ég hef aldrei farið á bókasafnið þar áður.
Vissi ekki það væri til.
Svo segir Doddi mér að það hafi verið þarna í svona tíu ár eða meira.
Touché.
Mér til varnar virðist það eiginlega vera eitt best geymda leyndarmál Kringlunnar. Þetta er í gömlu Borgarkringlunni, sem eitt sinn hét. Maður gengur ganginn út í horni hjá Subway og þar er lítið óáberandi skilti sem rennur nánast saman við vegginn og tjáir manni að maður eigi að ganga ganginn í átt að bókasafninu. Þegar komið er á enda gangsins eru tröppur niður og þar niðri er Bókasafnið.
Að því sögðu sótti ég mér bunka af góðu efni, allt geisladiska. Safndiska með Edith Piaf, Ray Charles, Roy Orbinson, Kim Larsen, The Cure og Willie Nelson auk The Boatman's Call með Nick Cave & The Bad Seeds, Toys in the Attic með Aerosmith og Ten með Pearl Jam.
Mér líst líka alveg asskoti vel á kvikmyndasafnið þeirra.