Í gær voru fjörtíu ár liðin frá Sex-daga stríðinu þegar Ísrael lagði núverandi herteknu svæðin undir sig, auk Sínaí-skaga, en honum var skilað að fullu 1979. Að öðru leiti stendur hernámið enn yfir með tilheyrandi landtökubyggðum sem stækka og fjölga sér ár eftir ár á skjön við alþjóðalög, að ógleymdum múrnum
Á morgun mega félagar í Íslandi-Palestínu (en undirrritaður er, sem flestir vita, í þeim hópi) að öllum líkindum eiga von á nýjasta tímariti félagsins, sem tileinkað er hernáminu. Þar má m.a. finna þrjár afbragðs greinar í þýðingu minni. Sú fyrsta, “Við sigruðumst á ótta okkar” eftir Jameelu ‘al-Shanti birist fyrst á íslensku, í þessari sömu þýðingu minni, í Morgunblaðinu í fyrra. Hinar greinarnar eru “Hefnd barns” eftir Uri Avnery og “Menntun eða hugsýking?” eftir Nurit Peled-Elhanan.
Rétt er svo að benda á að núna er hægt að lesa alla áðurnefnda rökræðu Ilan Pappe og Uri Avnery um Eins- eða Tveggja ríkja-lausnina á heimasíðu Gush Shalom.
Ég er að les afar áhugaverða bók núna eftir palestínska ljóðskáldið Mourid Barghouti. I Saw Ramallah heitir hún. Hún hlaut Naguib Mahfouz-bókmenntaorðuna. Mourid varð flóttamaður í kjölfar Sex-daga stríðsins og það var ekki fyrr en þrjátíu árum seinna að hann fékk að snúa aftur til Ramallah á Vesturbakkanum. Hann skrifar einstaklega vel og lýsir á áhrifaríkan hátt tilveru Palestínumanna. Fyrst og fremst beinir hann þó sjónum að stöðu flóttamannsins, minningunum frá því áður en hann varð útlægur, hvernig er að vera í útlegð og þeim blendu tilfinningum sem skapast við að hafa ekkert öruggt heimili og geta ekki tengst neinum stað endanlegum böndum. Að sama skapi er bókin blönduð gleði og trega og honum tekst á næman hátt að lýsa þeim ótalmörgu tilfinningum sem bærast í brjósti manns við slík tækifæri. Þessi bók er í senn persónuleg og almenn, lýrísk og djúp, og þýðing Ahdad Soueif úr arabísku er rituð á sérlega fallegri ensku. Palestínsk-Bandaríski fræðimaðurinn Edward Said (þekktastur fyrir bók sína um Orientalisma) ritar inngang og ferst þessi orð í upphafi inngangsins “This compact, intensely lyrical narrative of a return from protraced exile abroad to Ramallah on the West Bank in the summer of 1996 is one of the finest existencial accounts of Palestininan displacement that we now have”. Mourid veit að ekkert verður nákvæmlega eins og það var. Á einum stað í bókinni segir hann “It is enough to be uprooted once to be uprooted forever” og á öðrum stað “Displacement is like death. One always thinks it happens to someone else.” Mér varð óneitanlega hugsað til svipaðara orða Stephans G. “En ég á orðið einhvern veginn ekkert föðurland”. Þrjátíu ár hafa skilið Mourid og föðurlandið að. Þó telur hann fremur glæp hernámsins felast í því að hefta þróun palestínsks samfélags af sjáfsdáðum, að halda því föstu í viðjum fortíðar. Eins og gefur að skilja er líka dágóð pólítík í bókinni en ekkert um fram það sem eðlilegt má teljast og ekkert óhlutbundið eða bundið stjórnmálastefnum, heldur sprottið af þeim raunveruleika sem Palestínumenn búa við og öll bókin er skrifuð af miklu innsæi, í raun mun betur en flestir stjórnmálaskýrendur myndu gera, oft varpar Mourid líka fremur fram spurningum og skoðar hlutina heldur en að bjóða e-r töfralausnir. “Life will not be simpified” segir hann oftar en einu sinni í bókinni. Meðal þess sem hann bendir á í bókinni er að þrátt fyrir hörmungarnar sem palestínska þjóðin hefur þolað megi það ekki skila sér eingöngu í harmrænum bókmenntum og ljóðum, Palestínumenn þurfi líka gleði og kómedíu, og bókmenntirnar megi ekki vera of fullar af beinni pólitík. “The Palestinian has his joys too. He has his pleasures alongside his sorrows. He has the amazing cotnradictions of life, because he is a living creature before being the son of the eight o’ clock news”. Ég leyfi mér svo að birta lengri tilvitnun í hann, sökum þess hversu góð mér þykir hún:
How did I sing for my homeland when i did not know it? Should I be raised or blamed for my songs? Did I lie a little? A lot? Did I lie to myself? To others?
What love is it that does not know the beloved? And why were we not able to hold on to the song? Because the dust of fact is more powerful than the mirage of an anthem? Or because the myth had to descend from its lofty peaks to this real alleyway?
Israel succeeded in tearing away the sacred aspect of the Palestinian cause, turning it into what it is now – a series of “procedures” and “schedules” that are usually respected only by the weaker party in the conflict.
But what remains to the exile except this kind of absentee love? What remains except clinging on to the song, however ridiculous or costly it may be? And what about entire generations, born in exile, not knowing even the little that my generation knows of Palestine?
It is over. The long Occupation that created Israeli generations born in Israel and not knowing another “homeland” created at the same time generations of Palestinians strange to Palestine; born in exile and knowing nothing og the homeland except stories and news. Generations who posess an intimate knowledge of the streets of their faraway exiles, but not of their own country. Generations that never planted or built or made their small mistakes in their own country. Generations that never saw their grandmothers squatting in front of the ovens to present us with a loaf of bread to dip in olive oil, never saw the village preacher in his headdress and Azhari piety hiding in a cave to spy on the girls and the women of the village when they took off their clothes and bathed, naked, in the pool of ‘Ein al-Deir. Yes, the preacher steals the clothes and hides them in the bramble tree so he may gaze long and hard at the tempting beauty of the women. Never in his life will he see temptation like this: not in the nightclubs of Europe, or his gradsons’ louche parties at Lumumba University and various western capitals, or the sex shops in Pillage and St. Denis, or even in the swimming-pools of Ras Beirut and Sidi Busa’id.
The Occupation has created generations without a place whose colors, smells and sounds they can remember; a first place that belongs to them, that they can return to in their memories in their cobbled-together exiles. There is no childhood bed for them to remember, a bed on which they forgot a soft cloth doll, or whose white pilloes – once the adults had gone out of an evening – where their weapons in a battle that had them shrieking with delight. This is it. The Occupation has created generations of us that have to adore an unknown beloved: distant, difficult, surrounded by guards, by walls, by nuclear missiles, by sheer terror.
The long Occupation has suceeded in changing us from children of Palestine to children of the idea of Palestine. I only started to believe in myself as a poet when I discovered how faded all abstracts and absolutes were. When I discovered the accuracy of the concrete detail and the truthfulness of the five senses, and the great gift, in particular, of sight. When I discovered the justice and genious of the language of camera, which presents its view in an amazing whisper, however noisy this view was in fact or in history. Then I made the effort necessary to get rid of the poem that was an easy accompaniment to the anthem, to get rid of the badness of beings.
Þessi bók er ein þeirra sem maður gæti vitnað lengi og víða í. Ég var ekki síður hrifinn af mörgum ljóða Mourids, sem birtast hér og þar í bókinni. Ég enda þessa umföllun með ljóði sem Mourid tileinkar móður sinni. Hann lýsir henni sem umhyggjusamri, fórnfúsri og metnaðarfullri konu sem vill allt hið besta fyrir fjölskylduna og er alltaf með stórar áætlanir á prjónunum. Vegna þess að hún ein er skráð sem íbúi á hernumdu svæðunum, börn hennar eru dreifð hér og þar og Ísrael takmarkar ferðafrelsi, hittist fjölskyldan kannski á 5-10 ára fresti, og það er alltaf óróleiki í loftinu, vitneskjan um að endurfundirnir verða stuttir en aðskilnaðurinn langur.
Ég mæli svo óhikað með þessari bók. Áhugasamir gætu þurft að panta hana í gegnum netið. Sjálfur kom ég fyrst auga á hana á flugvellinum í Kaupmannahöfn fyrir nokkrum árum og keypti mér hana í kjölfarið. Sé ekki eftir því.
She wants to go to a planet away from the earth
Where the paths are crowded with people running to their rooms
And Where the beds in the morning are chaos
And the pillows wake up crumpled,
Their cotton stuffing dripping in the middle.
She wants the washing lines full and much, much rice to cook for lunch
And a large , large kettle boiling over the fire in the afternoon
And the table for everyone in the evneing, its tablecloth dripping with the sesamese of chatter.
She wants the smell of garlic at noon to gather the absent ones
And is surprised that the mother’s stew is weaker than the power of governments and that her pastry in the evening
Dries on a sheet untouched by any hand.
Can the earth contain
The cruelty of a mother making her coffee alone
On a Diaspora morning?
She wants to go to a planet away from the earth
Where all directions lead to the harbor of the bosom,
The gulf of two arms
That receive and know no farewells.
She wants airplanes to come back only.
Airports to be for those returning,
The planes to land and never leave again.
Þó á We´re Only In It For The Money með Frank Zappa & The Mothers kannski alveg jafn vel við.Ég gerðist símasöludama í fyrradag. Eða svona næstum því. Ég starfa hjá Securitas við að redda heimsóknum fyrir öryggisfulltrúa, þar sem þeir fara yfir öryggismál heimilisins með húsráðanda og kynna ýmsar lausnir sem Securitas er með í boði. Engar kvaðir fylgja heimsókninni, hún er frí, en ég græði auðvitað meira á því að heimsóknin leiði til sölu, rétt eins og öryggisfulltrúarnir og fyrirtækið.
Ég fékk óneitanlega snert af Dilbert-fíling þegar ég kom inn. “Welcome to Cubicle Paradise”. Þetta er samt ekki beinlínis afgirt eins og kassi, ekki veggir, sumsé. Þetta er kannski líkara Chandler. Maður heyrir ágætlega í kollegum og pikkar kannski upp kjú þaðan.
Róm var ekki byggð á einni nóttu og fyrsta kvöldið tókst mér að bóka eina sölu, hins vegar kom sér vel að það ég bókaði í fyrstu hringingunni. Næsta dag voru þær þrjár, þó verður að geta þess að þorrinn var ekki við. Ef litið er á björtu hliðarnar jók ég umsvif mín um 200%, sem getur varla talist amalegt. Gaurinn sem réð mig var líka ánægður, að sögn.
Ég hef svo störf á Kleppi á mánudag. Gangi mér vel í báðum vinnum ætti ég að geta skrapað saman dálitlum aur.
Ég kvaddi reykingarnar með kurt og pí í gær á Stúdentakjallaranum og ölkorfaðist eilítið af því tilefni. Skemmtilegt kvöld og góður ljóðalestur, þar sá ég Ingólf,,, Steinar Braga, Arngrím, Kristínu Svövu og stúlka sem ég man ekki hvað heitir, en ku varaþingmaður Vinstri-Grænna. Kannski var hápunkturinn þegar hún fór með tregafullt á starljóð til Agga, sem hún hafði ort á unglingsárum, ef ég man rétt.
Út er komin ljóðabókin Á mörkum eftir föður minn, skáldið og lækninn Valgarð Egilsson, hjá JPV útgáfu. Ég mæli með þeirri góðu bók. Þið getið lesið nánar um hana hér.
"Sjálfstæð markmiðssetning"? Hoo boy...
Eins og ég er andvígur Jóni Sigurðssyni pólitískt og flokki hans má Jón alveg eiga það sem hann má eiga. Ég held t.d. að hann sé prýðilega gefinn, hann er næmur á skáldskap og hefur góðan smekk. Við deilum allav. aðdáun á skáldskap Jóhannesar úr Kötlum. Á skáldasetrinu fer Jón fögrum orðum um ljóð eftir Jóhannes sem nefnist “Þegar landið fær mál”. Þetta ljóð kveikti ekki síður í mér en Jóni og smelli ég hlekk á umfjöllun hans og ljóðið.
Annað skemmtilegt:Stephen Colbert: Top Five Threat-Downs :D
Skellti tónleikadisknum Space Ritual með Hawkwind í spilarann fyrir nokkrum dögum, þá eftir þónokkuð hlé. Þessi diskur er sannarlega ekki allra og sjálfur þarf ég að vera í nokkuð sérstöku hugarástandi til að fíla hann, en þegar svo er hljómar hann býsna töff.
Ef ég ætti að skilgreina Hawkwind þá mætti kannski segja að þeir séu eins konar geimsýrumetall, proto-stoner-rock. Vísindaskáldsögur + tónlistin + Dungeons and Dragons +... öh.. 2001? Pínulítið eins og Pink Floyd snemma á ferlinum en hrárri og rokkaðri. Hawkwind eru eitt mesta költsrokkveit sem um getur og hefur eflaust haft mest áhrif á stoner-rokk af öllum sveitum, ásamt Black Sabbath. “The kind of mind-fucking experience the Ecstacy-Generation could only have dreamed of in their worst nightmares” kallaði Kerrang! diskinn. “”Sit in your room with the lights out and this album on high volume and it will scar you”, varaði svo Lemmy Kilmister hlustendur við. Hann var á sínum tíma ungur bassaleikari í sveitinni en átti eftir að verða frægari sem leiðtogi Motörhead. Hann lék m.a. Inn á Space Ritual. Hér má sjá myndbandið við helsta (gott ef ekki eina) smell sveitarinnar, Silver Machine, sem Lemmy syngur.
Sveinn Rúnar Hauksson, læknir og formaður Íslands-Palestínu, er sextugur í dag. Ég óska honum hjartanlega til hamingju með daginn.
Meiri blessuð blíðan í dag. Ágætt að sitja úti með appelsín og kaffi, lesa Vonnegut og njóta sólarinnar. Hyggst svo skella mér í sund um sexleitið.
Litlu heilræða-og hjálparbækurnar sem hægt er að kaupa við afgreiðsluna í Mál og menningu eru þar kölluð “Litlu sponsin”. Það þykir mér fyndið.
Í Máli og menningu keypti ég mér nýju bókina hans Óttars M. Norðfjörð; Jón Ásgeir og afmælisveisluna. Bráðskemmtileg bók. Á Næsta bar keypti ég mér líka ljóðabókina Handsprengja í morgunsárið eftir Eirík Örn Norðdahl og Ingólf Gíslason. Samanstendur hún af tveimur hlutum, sá fyrri eru þýðingar ljóða eftir Radovan Karadzic, Che Guevara, Saddam Hussein, Osama bin Laden, Ayatollah Khomeini, Ronald Reagan o.fl. Seinni hlutinn er svo ljóð íslenskra stjórnmálamanna og umræðufólks, sem unnin eru upp úr ræðum þeirra og ritum. Ég mæli sérstaklega með þessari seinni bók.
Ég annars að lesa Slaughterhouse Five eftir Kurt Vonnegut núna. Mjög góð það sem á er liðið lestri.
Það styttist í tónleika Goran Bregovic og ég iða í skinninu.
Að sama skapi er ég ansi spenntur fyrirþessari bók.
Og það er ágæt tilfinning. Prófin gengu vel, held ég bara. Then again, I AM a fookin' genious... :)
Sama held ég að megi segja um ritgerðirnar.
ABBA hefur verið mikið í spilun hjá mér og lög dagsins eru öll með þeim; Take a Chance On Me, S.O.S.,Fernando , Mama Mia og Voulez Vous og Chiquitita .
Við þetta má bæta að cover HAM af Voulez Vous er eitthvað flottasta cover sem ég þekki.
Skrollið niður síðuna uns þið komið að HAM. Þar er hlekkur á lagið. Þar má líka finna lagið "Svín" með sömu sveit.
...Hey ho, here we go! Ever so high.
Klukkutími og kortér í bókmnenntapróf, fyrsta og eina prófið mitt á þessari önn. Hyggst taka fyrir nálgun Seamus Heaney á stjórnmálin, ofbeldið og ræturnar í N-Írlandi og ljóð Stevie Smith.
Lag dagsins: Flaming með Pink Floyd, af plötunni The Piper At The Gates Of Dawn.
"...and it feels like spinning plates"
--Radiohead.
Fjandi leiðinlegt að missa af þessu: Uri Avnery og Ilan Pappe munu mætast og rökræða um tveggja- eða eins ríkis lausnina á deilu Ísraela og Palestínumanna á opnum fundi. Raunar fer þetta fram í Ísrael og ekki ólíklegt að það verði á hebresku.
Pappe mælir með einu ríki en Avnery tveimur, miðuðum við landamærin fyrir 1967. Þeir hafa einnig átt í ritdeilu um sama efni: Avnery gagnrýnir Pappe og félaga og rökstyður tveggja ríkja lausnina í greininni The Bed Of Sodom og Pappe svarar honum í greininni
Looking for alternatives to failure: An answer to Uri Avnery. Dæmi svo hver fyrir sig.
Klukkan er tvær mínútur í eitt og ég var að ljúka við tæplega 1800 orða ritgerðina mína um Edwin Morgan sem þjóðfélags- og ástarskáld. Góður er ég.
Á morgun er það Seamus Heaney en núna svefn.
Annað kvöld verður síðasti séns að ylja sér við glæður gamla góða opnunartímans á Mokka. Það er sárara en tárum taki að þurfa að kyngja því að Mokka, mín Mekka, minn íverustaður, annað heimili og félagsvettvangur muni ekki framar vera vettvangur kvöldspjalls, hangs, kaffidrykkju og/eða lesturs og/eða náms. Ég hef átt margar mínar ánægjulegustu stundir á kvöldin á Mokka. The sights, the sounds, the smells! Þetta hefur verið staðurinn minn frá því að ég fór að sækja hann með Dodda í Menntó og hann stendur hjarta mínu nær en flestir aðrir staðir. Hér hefur allt verið eins og ég vil hafa það.
Ég hvet alla vildarvini Mokka til að nýta þetta síðasta tækifæri og tek undir með Dodda að eina rétta leiðin til að upplifa Mokka er á kvöldin.
Lag dagsins: Suspicious Minds með Elvis Presley.
Sveittur situr naggur á Bókhlöðunni, klórar sér luralega í herðakambinum og mænir á föngulegar háskólastúlkur. Naggur hefur lokið við lestur The White Hotel og skrif fjórtánhundruðogeitthvað orða enskuritgerðar um endi bókarinnar í Enskum bókmenntum 1945-2000. Hana reit naggur á einum degi. Wer is dein Vater? Bawana-fana-fo!
Naggur lauk rétt í þessu við að hnoða saman 800 orða ritgerð í ritþjálfun tvö, samburði á aðalpersónunum í smásögunum Paul’s Case og I’m A Fool. Hún er einhversstaðar miðvegis milli þess að vera linsoðin og harðsoðin. Hún er soðin, segjum það bara. Naggur reit hana á ca. klukkutíma.
Þá bíður naggs lestur fyrir prófið á miðvikudaginn. Geti naggur rubbað af annari ca. 1500 orða ritgerð i E. Bókm. fyrir Jay bíða naggs einungis tvær ritgerðarspurningar á prófinu, annars þrjár.
Nagg hálf langar í sund, ekki veitir honum af hreyfingunni. Í öðru eins veðri ætti enginn naggur að þurfa að húka inni við ritgerðarskrif.
Naggur rúði kjammana í gær. Þessi rytjulegi hýungur hans var farinn að vera honum til ama og fannst naggi hann mun frískari og endurnærðari í kjölfarið.
"...Cos we dig
Cos we dig
We dig
We dig repetition
We dig repetition..."
-- Repetition með The Fall
Ég ákvað að hafa smá yfirlit með Burkina Faso-ruslpóstinum. Nú eru komin eitthvað 21 bréf síðan ég fór að telja. Annars vegar frá Bank of Africa (BOA) og hins vegar frá African Development Bank (ADB):
Meðal þeirra frá BOA eru bréf frá Hassan Ahmed, "Auditing/Accounting Director BOA" og Mr. Rasheed Suleiman, "Director in charge of auditing and accounting section BOA" (gegna nákvæmlega sama forstjórastarfinu í sömu deild, sama banka, sama útibúi virðist vera) tvíeyinu Moubarik Lompo og Sula Gawa, sem deila stöðunni Manager Audit Accounting Manager og bréf frá fjórmenningunum Yusuf Musa, Abu Joseph, Usuman Gue og Dr. Ame Benjamin sem allir deila líka sama starfinu: “Bills and Exchange manager”.
Að sama skapi hef ég líka fengið bréf frá African Development Bank sem eins og Bank Of Africa er staðsettur í Ouagadougo í Burkina Faso. Þar eru bæði Hasan Kude og Davis Wachi “The Director of the Accunts & Auditing Department. Að auki var bréf frá Milik Solman, BILL & EXCHANGE MANAGER/ AUDITING.
Nú leikur mér forvitni á að vita hvort þessir bankar, þar sem hver deild þarf bæði deildarstjóra og forstjóra og minnst 2-5 menn til að gegna hvoru starfi, þurfi ekki neina starfsmenn til að vinna önnur störf, t.d. gjaldkera?
Múr?
MÚR??
FOKKING #&%&?*** MÚR???!!!!
Guð minn almáttugur...
Paul Wolfowitz, yfirmaður Alþjóðabankans, hugmyndasmiður Íraksstríðsins og yfirlýstur baráttumaður gegn spillingu er nú sjálfur flæktur í spillingamál og vill ekki víkja úr embætti. Nú er verið að setja þrýsting á hann og safna undirskriftum á netinu gegn honum, þar sem skorað er á Alþjóðabankann að reka hann. Ég skráði mig á þann lista fyrir nokkrum dögum og hvet ég lesnedur til að gera slíkt hið sama hér.
Umræðan um kosingabaráttu demókrata í Bandaríkjunum hefur lengi snúist um þetta: “Hvort vinnur blökkumaður eða kona?”. Hvort sem Barak Obama eða Hillary Clinton yrði forseti myndi þetta vissulega marka tímamót hvað þá þætti varðar.
Því skil ég ekki hvers vegna repúblíkanar hafa ekki fært sér þetta í nyt. Ef þeir vildu gætu þeir slegið tvær flugur í einu höggi og skotið demókrötum ref fyrir rass. Þeir gætu m.ö.o. sent Condoleezu Rice í forsetaframboð.
Það er kannski fyrir bestu að þeim virðist ekki hafa flogið þessi hugmynd í hug ennþá...
Helvítis rusl getur þetta blogger-dæmi verið. Ég tapaði áðan öllum greinamerkjum í tilvitnununum og var ða ðskrifa það aftur upp á word, þ.e.a.s. orðabil, gæsulappir og úrfellingarmerki. Það var gott að ég vistaði skjalið, því mér virðist ómögulegt að paste-a eins og er. “This program is not responding”. Ekki bætir úr skák að ég er að nota internet explorer á tölvunni á Bókasafninu en Mozilla er ekki installað
...
And now for something completely different:
Ég: “Kristján, þegar þú fellur frá, hvort myndir þú heldur vilja vera heygður eða brenndur á skipi?”
Kristján: “Brenndur á skipi.”
Ég: “Sama hér. Myndirðu ekki vilja að ástkær eiginkona þín færi lifandi með þér á bálið?”
Kristján: “Over my dead body!”
Ég: “Hmm... já,... það nú svona eiginlega hugmyndin...”
Um daginn vorum við Kristján líka að rabba um heimanám og ég heyri hann segja við mig upp úr þurru: "Jæja, ertu búinn að ríða Önnu Heiðu?"*
Þögn.
Ég glápi á hann eins og naut á nývirki, með svip sem lýsti í senn megnustu vantrú og viðbjóði. Er hann eitthvað verri? Jafnvel á hans mælikvarða er þetta ógeðslegt!
Stama svo upp úr mér: Bíddu.. HA??? Hvað sagðirðu?
Kristján: "Ertu búinn að hlýða Önnu Heiðu?"
Þegar misskilningurinn kom í ljós sprungum við báðir úr hlátri.
*Anna Heiða kennir mér ritlist. Kona á besta aldri.
Það er blessuð blíðan í dag. Dásamlegt veður. Ég vona að veðrið haldist svona næstu daga. Ég vildi að ég hefði haft rænu á því að fara í sund í tæka tíð. Þegar ég loks ræksnaðist þangað eftir kóræfingu var búið að loka. Me miserum.
Í morgun naut ég þess að hlýða á upplestur Halldórs Laxness úr Heimsljósi, frá 1955. Halldór var einstaklega góður og skemmtilegur upplesari. Ég hef gluggað í bókina og líkað vel, en ég á eftir að lesa hana spjaldanna á milli. Hef hins vegar alltaf ætlað mér það. Beint á eftir hljómaði Hjá lygnri móðu á píanó, eilítið djasskotið , hljómaði allt í lagi í þessum búning en ekkert sspes.
Ekki get ég hins vegar sagt að ég hafi verið jafn hrifinn af sönglögunum sem fylgdu á eftir, samin við ljóð eftir hann. Fyrsta var týpískt létt dægurlag en óttalega leiðinleg raddbeiting hjá söngkonunni. Næstu tvö lög söng Ragga Gísla og Flís lék undir. Fyrra ljóðið býr vissulega yfir nokkrum húmor en ljóðið hentaði að mínu mati engan vegin þessu sjúbbidúa-djassveiflu sem var samin við það og söngur Röggu eftir því. Eins hélt ég ekki að væri hægt að skemma jafn fallegt lag og Maríukvæði Atla Heimis er, en svei mér þá, þeim tókst það. Grútleiðinleg nútímadjass-útsetning. Síðasta lagið, sem ég man ekki hver söng eða samdi var hefðbundanra og lét best í eyrum mínum.
Eftir að hafa setið undir þessu með sár eyrun furðaði ég mig þeim mun meira á að þetta hefði verið valið til að fylga eftir lestri Halldórs, miðað við hversu mikið stóð þeim til boða. Tónlist Jóns Ásgeirssonar og Atla Heimis (án froðukenndar útsetningar, takk fyrir) og tónlist Jórunnar Viðar ömmu minnar komu til dæmis í hugann. Kórar eins og Háskólakórinn og Hamrahlíðarkórinn hefðu líka hljóað minnst tíu sinnum betur en þessi hörmung.
Hver veit, kannski er ég bara gömul sál...
Hef auk þess verið að hlusta á tónlist ömmu minnar, bolero eftir Ravel gamla góða Ludwig Van og geisladiskinn Good Morning Vietnam - a soundtrack To The 60's.
Í augnablikinu er ég hins vegar að hlusta á hið frábæra lag Suite Judy Blue Eyes með Crosby Stills Nash & Young (CSNY) hvárt þeir flytja hér á Woodstock.
... og hann er einkar hégómlegur.
Ég hélt upp á páskana með fjölskyldunni í Lækjartúni og átti afar notalega stund í alla staði. Eftir matinn varð mér litið niður í kjallara og virti þar fyrir mér leikföng systurbarna minna. Þar rak ég augun í gúmmíhauskúpu sem var nokkuð sannfærandi útlits og fór að fíflast með hana. Kjálkinn var laus, og mátti hreyfa hann. Ég setti mig í Hamletíkskar stellingar með miklum tilþrifum og tjáði Hórasi og hverjum sem hlýða vildi að ég hefði nú þekkt hann vesalings Jórík vel.
Þá rann upp fyrir mér hvað mig langar í: Mig langar að vera með mannshauskúpu á skrifborðinu mínu. Þar myndi ég feta í fótspor margra mætra manna, m.a. rithöfundarins Ambrose Bierce. Þetta þótti víst nokkuð töff meðal vísindamanna, hugsuða og rithöfunda á sínum tíma, alla vega költ, ef ekki annað. Þessi hauskúpa myndi í senn svala vera mér áminning um fallvaltleika mannlífsins og svala listasnobbi mínu og hégómleika.
Það er vel þekkt að menn hafi ánafnað höfuð sitt eða líkama vísindunum en því miður þekki ég ekki mörg dæmi þess að slíkt hafi verið gert til að svala hégómleik og listasnobbi. Ég auglýsi hér með eftir áhugasömum sem vilja arfleiða mig af líkamsleifum sínum. Ef það bregst tékka ég bara á E-bay.
Að sama skapi gæti verið flott að vera með uppstoppaðan hrafn í herberginu. “Quoth the raven, ‘Nevermore’”. Fá smá Edgar Allan Poe-fíling.
Auðvitað er ekkert skáldlegt við að skrifa á tölvu. Nei, fjaðurpenni skal það vera, og helst skal ritað á kálfskinn. Hyggst ég einnig letra með merarblóði.
Ég hef svo aldei sagt skilið við drauminn minn um fljúgandi apaherinn, en mig hefur dreymt um hann síðan að ég las Galdrakarlinní Oz. Ég hef sagt það áður en ég segi það aftur: "Hversu kúl væri það?" “Fly, my pretties! Fly”. Erfðavísindin hafa því miður ekki gert mér þetta kleyft ennþá.
Kári Stefánsson má alveg fara að taka sér tak.
Mikil tíðindi í dag: Pravda brennur, Kebab-húsið, Fröken Reykjavík, Kaffi Ópera... (eða hvað það heitir). Allt skíðlogar, reykurinn liggur yfir bænum berst alla leið til Skerjafjarðar. Ég syrgi ekki Pravda sem slíkan, það var megnasti skítastaður, en mér tekur sárt með húsið, sökum sögulegs og menningarlegs gildis þess. Auk þess var húsið sjálft mjög fallegt eins og hin gömlu húsin við hlið þess og settu mikinn svip á bæinn. Hann er fátækari fyrir vikið.
Þessi hús voru jafnframt með elstu húsum bæjarins, reist um miðbik nítjándu aldar. Húsið sem nú síðast hýsti Pravda hýsti á sínum tíma Jörund hundadagakonung, og var nokkurs konar höll hans þegar hann ríkti “eitt sumar á landinu bláa”.
Það var svakalegt að fylgjast með þessu í fréttunum. Þegar ég fór úr húsi hafði eldurinn blossað í þrjá klukkutíma, allav. frá því að tilkynnt var um hann. Slökkviðið og lögregla eiga hrós skilið fyrir hetjulegt starf. Mannmergðin að fylgjast með, reykkafarar leggja sig í mikla hættu við að reyna að slökkva eldinn, eldtungurnar blossa upp hvarvetna og allt á kafi í kolsvörtum reyk. Ekki síður þegar klóin á krananum tók til við að rífa þakið og losa glóandi bárujárnið. Sérstaklega skíðlogaði á efri hæðinni. Vatnsbunur úr öllum áttum. Það var þungt að kyngja þeirri frétt, þó ekki kæmi á óvart, að húsinu virtist ekki við bjargandi.
Það er líka mesta mildi að enginn mannskaði hafi orðið.
Eftir því sem ég best veit kom eldurinn upp í Fröken Reykjavík, og talað var um að skilin hafi ekki verið nógu góð milli húsanna, svo eldurinn átti auðvelt með að dreifast til nærliggjandi húsa. Hafandi komið inn á Pravda og séð aðstöðuna þar, t.d. á salernunum, þá kemur mér í raun ekki á óvart ef aðstandendur hafa líka hunsað brunavarnir. Því miður er slíkt ekkert einsdæmi, auk þess hvað þessi gömlu timburhús eru yfirleitt illa varin fyrir eldi. Það þyrfti til dæmis ekki mikið til þess að minni ástkæri lærði skóli, Menttaskólinn í Reykjavík fuðraði upp.
Ég bind núna helst vonir við að húsin verði endurreist í fyrri mynd. Hins vegar eru þau í einkaeigu. Það síðasta sem ég vil sjá þarna er einhver helvítis blokk eða verslunarmiðstöð. Þegar ég keyrði með Kristjáni um Sæbrautina og varð litið á háhýsin, sem mér fannst stiga ansi mikið í stúf við annað umhverfi varð mér einnig hugsað til þess að það virðist fara minna fyrir fagurfræðinni en hugmyndum um rými og stærð.
...
Löngu stríði mínu við tölvuruslsins er lokið.
Tölvan valt og úr henni allt, ofan í djúpa keldu. Hún batt sumsé sjálf enda á þetta en tilynnti í leiðinni; “If I’m going down, I’m taking you with me”. Ekki nóg með að tölvan sé í rúst, heldur varð engu bjargað. Missir minnir er talsverður, en ég hef þó prentað margt út, þorrann, held ég, af því sem skiptir mig máli, eða skellt á netið og skóladót er flest til í fórum kennara og skóla.
Verstur er missirinn fyrir mömmu. Margt sem hún hafði ekki átt varaeintak af. Vest af öllu er kannski að geta ekki tékkað hversu mikill missirinn er, geta ekki séð hvað það nákvæmlega var sem maður missti.
Þegar við mæðgin tilkynntum Vésteini bróður mínum um þetta vildi hann meina að bölbænir mínar hefðu orðið að áhrínsorðum. Ég svarðai honum með orðum völvunnar “Viðuð þér enn eða hvat?” og bætti við “Heyr Hólatorg. Vei vei hinni föllnu tölvu”.
Nú erum við komin hvort með sína ferðatölvu, og ég held að mamma ætli að láta þau kaup duga, en hún er með stóra tölvu í vinnunni. Það er bjarta hliðin á þessu. Okkur hefur lengi vantað nýja tölvu og sérstaklega hefur undirritaðan vantað fartölvu.
...
Þvílíkur hryllingur í Virginíu. Mann setur hljóðan. Viðbrögð skólayfirvalda hljóta að vekja furðu. Eins þótti mér í sjálfu sér gott að Bandaríkjaforseti lýsi yfir samúð gagnvart fórnarlömbunum og aðstandendum þeirra (þó hann geti verið býsna selektífur í samúð sinni, oft er það svokölluð “shoot and weep”-samúð), flestir með vott af samkennd hljóta að finna til þess sama, en mér blöskrar þrjóskan að ætla ekki að gera neinar málamiðlanir gagnvart skotvopnaeign í Bandríkjunum. Mér þæti áhugavert að sjá hann halda þessu fram upp í opið geðið á fjölskyldum fórnarlambanna.
Ég hef áhyggjur af því að auðveldur aðgangur að skotvopnum bjóði hættunni heim eins og sést í tilfellum sem þessum. Sérstaklega í þjóðfélagi þar sem er jafn mikið alið á paranoju og í Bandaríkjunum. Vera má að þeir sem ætla á annað borð að fremja slíkan glæp reddi sér vopnum en það er þá alla vega ekki jafn gengið að því fyrir næsta Jón Jónsson.
Eins er hættan á því að fólk eða börn komist í vopnin sem ekki kann með þau að fara. Það þarf of lítið til. Þetta er áhætta sem ég er ekki tilbúinn að samþykkja.
Þarf að trunta mér áfram í The White Hotel. Auf widersehen.
Lög dagsins: Your Time Is Gonna Come með Led Zeppelin af samnefndri fyrstu plötunni þeirra og AQuick One While He' Away með The Who, hvort heldur það er tónleikaflutningurinn á Live At Leeds eða þessi flutningur í Rock 'N' Roll Circus.
Sit með sveittan brúskinn á bókhlöðunni að læra, líkt og aðrir samnemendur mínir. Það er nóg vinna framundan. Ég er að klára Wide Sargasso Sea eftir Jean Rhys, sem mér þykir mjög góð og hef verið að punkta endalausar tíberingar, og strikanir í hana. Ég les heldur ekki sérlega hratt, hvað þá þegar ég er að rýna í bók og asanst auk þess til að vafra um netið. Þarf svo mögulega að púkka upp á eldri skrif mín í Ritlist í samræmi við gagnrýni hópsins, skila því, portfólíóinu og dagbókinni á mánudaginn, að ég held. Skilaði af mér lítilli ritgerð fyrir nokkrum dögum í ritþjálfun en tókst samt að stressa mig yfir henni, aðallega vegna þess hvað ég átti erfitt með að finna heimildir og vegna þess að ég þurfti að borga fyrir nánast allar greinarnar á netinu um efnið, og var þó aðeins úr örfáum að moða. Ég á ekki kreditkort og Hótel Mamma treystir slíkum síðum varlega. Blessunarlega birtist Lisa mér allt í einu eins og góða dísin og lánaði mér aðgangsorðið svo ég gæti leitað á enotes.
Fyrir annan maí þarf ég að skila af mér 1-2 heimildaritgerðum fyrir Enskar bókmenntir II, 15.000 orð hver. Svo þarf ég að lesa mér upp The Lord Of Flies, The Bad Sister, White Hotel og The French Lieutenant’s Woman. Ljóð Ted Hughes og Sylviu Plath, Liverpool-skáldin, Edwin Morgan, og Seamus Heaney. Bý þó vel að því að hafa lesið mörg ljóða Heaney áður í Ensk-írskum bókmenntum. Þar að auki held ég að mér væri hollt að lesa upp ýmsa kafla í ritlist.
Sem ég skrifa þetta er búið að loka bókhlöðunni. Af hverju geta þeir ekki verið opnir lengur um helgar, sérstaklega þegar próf og ritgerðir eru framundan, segjum til átta eða tíu?
Um daginn las ég frétt um grein prófessor Uwe E. Reinhardt, Bomb Iceland instead of Iran þar sem hann lagði til við Bandaríkjastjórn að þeir réðust fremur á Ísland en Íran og færði svo ítarleg rök fyrir því, sem mörg minntu allnokkuð á röksemdafærslunar fyrir innrásum í “stríðinu gegn hryðjuverkum”.
“Haha, fokkíng snilld”, hugsaði ég með sjálfum mér þegar ég las um þetta. “Frábært að fá nú eitt stykki hárbeitta og brillíant satíru”. Ég las greinina og sannfærðist enn fremur.
Ég ímyndaði mér nú einhvern veginn að flestir sem á annað borð væru ekki með hafragraut á milli eyranna myndu fatta að hér var um kaldhæðni að ræða, háðsádeilu á Bush-stjórnina og ekkert væri fjarri höfundi en að vilja árás á Ísland. “Well, duh!” myndu sumir segja. Mér varð einnig hugsað til annarar brillíant satíru, A Modest Proposal eftir Jonathan Swift, sem vissulega vakti hörð viðbrögð í denn enda ekki allir sem föttuðu hana. Ég vil ekki spilla fyrir væntanlegum lesendum með því að útlista innihald hennar hér.
Það er hins vegar greinilegt að til er fólk sem þarfnast þess að maður skeri hlutina út í pappa fyrir þá, eins og sannaðist á baksíðu Morgunblaðsins á þriðjudaginn var. Það voru sumsé nokkrir Skarpgeirar sem tóku þetta alvarlega, og sendu professor Reinhardt bréf til að mótmæla, sum mjög dónaleg og fékk hann jafnvel hótanir.
Þegar ég las þetta fann ég aulahrollinn hríslast niður bakið á mér, réttara sagt nötraði ég allur af aulahrolli og man ég ekki eftir að hafa fengið viðlíka aulahroll í dágóðan tíma. Það að prófessor Reihardt hafi virkilega fundið sig knúinn til að biðja þjóðina afsökunar í kjölfar þessa varð svo ekki til að minnka áðurgreindan aulahroll. Djísus kræst!
Með viðlíka fulltrúa á erlendri grund og fyrrnefnda Skarpgeira, er víst engin ástæða til að hafa áhyggjur af landkynningu Íslands, við erum komin með erindreka sem bragð er að! Björk hvað?
Mogginn virðist annars nokkuð annan skilning en Andaktungurinn á hvað "fjölmargir Íslendingar" merkir. Reinhardt segist hafa fengið 50-80 svarbréf, og í mörgum er farið fögrum orðum um greinina en í öðrum munu áðurnefndir Skarpgeirar hafa bölsótast yfir henni. Jafnvel ef öll þessi bréf eru frá Íslendingum (sem mér fannst ekki alveg ljóst) og jafnvel ef öll hefðu verið neikvæð get ég ekki alveg kallað 80 manns "fjölmarga Íslendinga", hvað þá færri.
Í kjölfarið sendi ég prófessor Reinhardt þakkar-og hrósbréf, hvatti hann áfram til dáða og baðst afsökunar á þessum nokkru fattlausu löndum mínum.
Ég hvet lesendur eindregið til að lesa bæði “Bomb Iceland Instead of Iran" og “A Modest Proposal”. Báðar eru brillíant og þær eiga báðar mikið erindi í dag.
Enn sem áður á Jóhannes skáld úr Kötlum hug minn og hann á jafnframt ljóð dagsins að þessu sinni:
Ljóð um hamingjuna
Hamingjan er ekki til sölu:
fljúgið of heim allan
gangið búð úr búð
– engin hamingja
Hamingjan er það ódýrasta sem til er:
kostar ekkert
– það dýrasta:
kostar allt.
Bíðið ekki hamingjunnar:
hún kemur ekki af sjálfu sér
– eltið hana ekki:
hún flýr.
Hamingjan er alstaðar og hvergi:
í ofurlítilli tó undir norðurásnum
á hafi úti
við þitt brjóst.
Þetta er hamingjan:
að yrkja jörðina
að yrkja ljóðið
og elska jörðina og ljóðið.
-- Jóhannes úr Kötlum, Sjödægra, 1955.
ps Hefur aldrei komið út æfisaga Jóhannesar? Mér þætti þörf á því.
Ég fór, eins og áður hefur komið fram, á afbragðs fyrirlestur á Alþjóðlegum baráttudegi kvenna, þar sem Karen Koning Abuzayd, forstöðukona Flóttamannaraðstoðar Sameinuðu þjóðananna fyrir Palestínu (UNRWA) fjallaði um ástandið á Gaza og Vesturbakkanum og starf UNRWA þar. Fyrirlesturinn er nú kominn á netið, hann má nálgast hér . Lesið hann endilega.
Umræðurnar á eftir voru að sama skapi frjóar og áhugaverðar.
Daginn eftir fór ég á fyrirlestur sem Dr. Mark A Heller hélt á vegum ísraelska sendiráðsins um varnarmál Ísraels. Ekki get ég sagt að ég hafi verið hrifinn. Ég bjóst auðvitað ekki við öðru en að fá ísraelskt sjónarhorn á hlutina, en bar þá veiku von í brjósti að þetta yrði málefnalegt og ígrundað, fyrirlesarinn er jú, fræðimaður með doktorsgráðu. Mér til vonbrigða, þó það kæmi mér ekki sérlega á óvart var þetta hins vegar klassískt PR, við og við var e-ð til í því sem hann var að segja, en svo oft voru hlutirnir slitnir úr samhengi, farið með hálfsannleik („hálfsannleikur er ofast óyggjandi lygi“ sagði Mark Twain eitt sinn) eða hreinlega sagt ósatt að mér blöskraði. Flest var þetta líka tuggur sem ég hafði heyrt margoft áður. Mæltist sá fyrirlestur enda ekki sérlega vel fyrir og urðu margir til að spyrja hann og gagnrýna þegar opnað var fyrir umræður að fyrirlestrinum loknum, þar á meðal undirritaður. Á fundinum kannaðist ég við ýmsa, m.a. var þarna Sveinn Rúnar Hauksson, formaður Félagsins Ílsand-Palestína og Myriam Shomrat, sendiherra Ísraels. Þegar Shomrat reyndi í fyrra að verja fjöldamorðin í Beith Hanoun fyrir utanríkisráðherra sannfærðist ég um að bak við hennar hrjúfu ásjónu slægi hjarta úr steini. Heller má annars eiga það að hann er sjóaður í spuna, hliðraði sér frá spurningum, fór í kring um þær og beitti margvíslegum útúrsnúningum. Hann virðist líka vel gefinn og fróður. Hann er hins vegar óheiðarlegur, og mér leiðist einfaldlega óheiðarleiki, sama hver á í hlut. Lái mér hver sem vill. Hefði hann lesið af blaði hefði ég eflaust beðið um eintak af fyrirlestrinum, en hann mælti af munni fram, blaðlaust. Þetta kennir mér enn og aftur að vera með diktófón.
Í raun var þessi reginmunur á gæðum þessara tveggja fyrirlestra, sem fjölluðu um sama málið með svona ólíkum hætti, mjög svipaðs eðlis og munurinn á fyrirlestri Magnúsar Þorkels Bernharðssonar um ástandið í Írak í fyrra annars vegar og PR-ið hans Michael Rubin hins vegar. Michael Rubin kom, btw, líka á vegum Bandaríska sendiráðsins. Ætli sé einhver tenging? Það þarf víst annars ekki að taka fram hvorn þeirra ég kunni betur að meta. Þessi fyrirlestur Hellers var vissulega fróðlegur, en það var ekki í því skyni sem honum var ætlað að vera.
Out of the Cradle Endessly Rocking
Out of the Cradle Endessly Rocking
Out of the mocking-bird’s throat, the musical shuttle,
Out of the Ninth-month midnight,
Over the sterile sands and the fields beyond, where the child leaving his bed wander’d alone, bareheaded, barefoot,
Down from the shower’d halo,
Up from the mystic play of shadows twining and twisting as if they were alive,
Out from the patches of briers and blackberries,
From the memories of the bird that chanted to me,
From your memories sad brother, from the fitful risings and fallings I heard,
From under that yellow half-moon late-risen and swollen as if with tears,
From those beginning notes of yearning and love there in the mist,
From the thousand responses of my heart never to cease,
From the myriad thence-arous’d words,
From the word stronger and more delicious than any,
From such as now they start the scene revisiting,
As a flock, twittering, rising, or overhead passing,
Borne hither, ere all eludes me, hurriedly,
A man, yet by these tears a little boy again,
Throwing myself on the sand, confronting the waves,
I, chanter of pains and joys, uniter of here and hereafter,
Taking all hints to use them, but swiftly leaping beyond them,
A reminiscence sing.
Once Paumanok,
When the lilac-scent was in the air and Fifth-month grass was growing,
Up this seashore in some briers,
Two feather’d guests from Alabama, two together,
And their nest, and four light-green eggs spotted with brown,
And every day the he-bird to and fro near at hand,
And every day the she-bird crouch’d on her nest, silent, with bright eyes,
And every day I, a curious boy, never too close, never disturbing them,
Cautiously peering, absorbing, translating.
Shine! shine! shine!
Pour down your warmth, great sun!
While we bask, we two together.
Two together!
Winds blow south, or winds blow north,
Day come white, or night come black,
Home, or rivers and mountains from home,
Singing all time, minding no time,
While we two keep together.
Till of a sudden,
May-be kill’d, unknown to her mate,
One forenoon the she-bird crouch’d not on the nest,
Nor return’d that afternoon, nor the next,
Nor ever appear’d again.
And thenceforward all summer in the sound of the sea,
And at night under the full of the moon in calmer weather,
Over the hoarse surging of the sea,
Or flitting from brier to brier by day,
I saw, I heard at intervals the remaining one, the he-bird,
The solitary guest from Alabama.
Blow! blow! blow!
Blow up sea-winds along Paumanok’s shore;
I wait and I wait till you blow my mate to me.
Yes, when the stars glisten’d,
All night long on the prong of a moss-scallop’d stake,
Down almost amid the slapping waves,
Sat the lone singer wonderful causing tears.
He call’d on his mate,
He pour’d forth the meanings which I of all men know.
Yes my brother I know,
The rest might not, but I have treasur’d every note,
For more than once dimly down to the beach gliding,
Silent, avoiding the moonbeams, blending myself with the shadows,
Recalling now the obscure shapes, the echoes, the sounds and sights after their sorts,
The white arms out in the breakers tirelessly tossing,
I, with bare feet, a child, the wind wafting my hair,
Listen’d long and long.
Listen’d to keep, to sing, now translating the notes,
Following you my brother.
Soothe! soothe! soothe!
Close on its wave soothes the wave behind,
And again another behind embracing and lapping, every one close,
But my love soothes not me, not me.
Low hangs the moon, it rose late,
It is lagging—O I think it is heavy with love, with love.
O madly the sea pushes upon the land,
With love, with love.
O night! do I not see my love fluttering out among the breakers?
What is that little black thing I see there in the white?
Loud! loud! loud!
Loud I call to you, my love!
High and clear I shoot my voice over the waves,
Surely you must know who is here, is here,
You must know who I am, my love.
Low-hanging moon!
What is that dusky spot in your brown yellow?
O it is the shape, the shape of my mate!
O moon do not keep her from me any longer.
Land! land! O land!
Whichever way I turn, O I think you could give me my mate back again if you only would,
For I am almost sure I see her dimly whichever way I look.
O rising stars!
Perhaps the one I want so much will rise, will rise with some of you.
O throat! O trembling throat!
Sound clearer through the atmosphere!
Pierce the woods, the earth,
Somewhere listening to catch you must be the one I want.
Shake out carols!
Solitary here, the night’s carols!
Carols of lonesome love! death’s carols!
Carols under that lagging, yellow, waning moon!
O under that moon where she droops almost down into the sea!
O reckless despairing carols.
But soft! sink low!
Soft! let me just murmur,
And do you wait a moment you husky-nois’d sea,
For somewhere I believe I heard my mate responding to me,
So faint, I must be still, be still to listen,
But not altogether still, for then she might not come immediately to me.
Hither my love!
Here I am! here!
With this just-sustain’d note I announce myself to you,
This gentle call is for you my love, for you.
Do not be decoy’d elsewhere,
That is the whistle of the wind, it is not my voice,
That is the fluttering, the fluttering of the spray,
Those are the shadows of leaves.
O darkness! O in vain!
O I am very sick and sorrowful.
O brown halo in the sky near the moon, drooping upon the sea!
O troubled reflection in the sea!
O throat! O throbbing heart!
And I singing uselessly, uselessly all the night.
O past! O happy life! O songs of joy!
In the air, in the woods, over fields,
Loved! loved! loved! loved! loved!
But my mate no more, no more with me!
We two together no more.
The aria sinking,
All else continuing, the stars shining,
The winds blowing, the notes of the bird continuous echoing,
With angry moans the fierce old mother incessantly moaning,
On the sands of Paumanok’s shore gray and rustling,
The yellow half-moon enlarged, sagging down, drooping, the face of the sea almost touching,
The boy ecstatic, with his bare feet the waves, with his hair the atmosphere dallying,
The love in the heart long pent, now loose, now at last tumultuously bursting,
The aria’s meaning, the ears, the soul, swiftly depositing,
The strange tears down the cheeks coursing,
The colloquy there, the trio, each uttering,
The undertone, the savage old mother incessantly crying,
To the boy’s soul’s questions sullenly timing, some drown’d secret hissing,
To the outsetting bard.
Demon or bird! (said the boy’s soul,)
Is it indeed toward your mate you sing? or is it really to me?
For I, that was a child, my tongue’s use sleeping, now I have heard you,
Now in a moment I know what I am for, I awake,
And already a thousand singers, a thousand songs, clearer, louder and more sorrowful than yours,
A thousand warbling echoes have started to life within me, never to die.
O you singer solitary, singing by yourself, projecting me,
O solitary me listening, never more shall I cease perpetuating you,
Never more shall I escape, never more the reverberations,
Never more the cries of unsatisfied love be absent from me,
Never again leave me to be the peaceful child I was before what there in the night,
By the sea under the yellow and sagging moon,
The messenger there arous’d, the fire, the sweet hell within,
The unknown want, the destiny of me.
O give me the clew! (it lurks in the night here somewhere,)
O if I am to have so much, let me have more!
A word then, (for I will conquer it,)
The word final, superior to all,
Subtle, sent up—what is it?—I listen;
Are you whispering it, and have been all the time, you sea-waves?
Is that it from your liquid rims and wet sands?
Whereto answering, the sea,
Delaying not, hurrying not,
Whisper’d me through the night, and very plainly before day-break,
Lisp’d to me the low and delicious word death,
And again death, death, death, death,
Hissing melodious, neither like the bird nor like my arous’d child’s heart,
But edging near as privately for me rustling at my feet,
Creeping thence steadily up to my ears and laving me softly all over,
Death, death, death, death, death.
Which I do not forget,
But fuse the song of my dusky demon and brother,
That he sang to me in the moonlight on Paumanok’s gray beach,
With the thousand responsive songs at random,
My own songs awaked from that hour,
And with them the key, the word up from the waves,
The word of the sweetest song and all songs,
That strong and delicious word which, creeping to my feet,
(Or like some old crone rocking the cradle, swathed in sweet garments, bending aside,)
The sea whisper’d ne.
-- Walt Whitman
Ruslpósturinn inniheldur oft áhugaverð bréf. Ég er til dæmis alltaf að fá tilboð um hjálp til að stækka reðrið mitt.Ég er snortinn af hugulseminni. Þúst... hvernig vissu þeir?
Ýmsir bankastarfsmenn frá Ouagadougu, sem er höfuðborg Burkina Faso (Hah! 'Bet you didn't know that!), t.am. herra Ahmadi Zongo, herra Ali Zongo (hmm, ætli þeir séu bræður?) herra Oumari Seni og herra Ali Zidu eru líka í sífellu að biðja mig um hjálp með að millifæra peninga, þetta verður að vera leynilegt og helst að gerast sem fyrst. Þegar ferlinu er lokið verð ég víst obboðslega ríkur.
Svo er ég líka alltaf að vinna í happdrættum sem ég skráði mig ekkert í. Ég þarf bara að gefa ítarlegar upplýsingar um mig og þá bíður mín böns of monní. Heppinn!
Lag dagsins: Get Down Tonight með KC & The Sunshine Band. Ég var að leita að myndbandi með sveitinni sjálfri að spila á Youtube en fann hvergi. Ég fann aðeins þetta myndband þar sem allt lagið hljómar undir. Þetta er svo sem ágætt líka...
„Það kom mjög á óvart að Hicks lýsti sig sekan og það hefur að öllum líkindum í för með sér vægari refsingu.“
Hverjum ætti það að koma á óvart? Ef ég væri pyntaður nógu lengi myndi ég eflaust enda á að ásaka ömmu mína um að hafa komið af stað Móðuharðindunum.
„Mannréttindasamtökin Amnesty kalla réttarhöldin sýndarréttarhöld og krefjast þess að venjulegir dómstólar rétti í málum fanganna.“
Enda ERU þetta sýndarréttarhöld. Hvaða skynibornu veru kemur til hugar að fangar í Guantanamo fái réttláta málsmeðferð á stað þar sem forstöðumenn sem skeina sér á mannréttindum og unnið er kerfisbundið að því að brjóta menn niður og svipta þá allri reisn?
Það er ekki minnsta mark takandi á „játningum“ sem fengnar eru með pyntingum. Pyntingar eru viðbjóðslegar og bera aðeins vott um hrottaskap þeirra sem stunda og fyrirskipa þær.
Á laugardaginn ritaði bróðir minn ágætis færslu um pyntingar, aftökur, hið meinta „stríð gegn hryðjuverkum“ og viðhorf sín gagvart þessu. Mæli með því að þið lesið hana.
Þetta eru í sjálfu sér ágætar fréttir.
Tony Blair lýsir sig hæstánægðan með niðurstöðuna. Ætli menn séu að átta sig á mikilvægi þess að fulltrúar flokka með meirihlutafylgi eigi sér málsvara í stjórninni, ef hún á að vera verðugur fullrúi þjóðarinnar og ef friður á að geta haldist? Það væri þá óskandi að þeir beittu þeim sömu gleraugum á þjóðstjórn Palestínumanna. Það virðist hins vegar ekki vera sama hvort um er að ræða Jón eða Séra Jón.
Við fyrri færslu um þjóðstjórnina má bæta að ég er sérlega ánægður með að Dr. Mustafa Barghouti sé orðinn upplýsingamálaráðherra.
|
|
