Jon Stewart flengir þáttastjórnendur Crossfire og slæma fjölmiðlun í forsetakosningunum 2004

Daily Show: Bush: ¿Donde Esta?

Óljóð

Á þessari rímlausu skeggöld
Þegar strútar stinga höfðinu niður í sprengisand
og mörgæsir fljúga gegnum nálaraugað
þegar kyrtilskrýddur fóðurmeistari
vélmjólkar aumingja búkollu gömlu
Þegar barnið er framleitt í tilraunaglasi
Þegar náðarmeðulin eru orðin togleður og hanastél
sálin þota hjartað kafbátur
Hvernig skal þá ljóð kveða


Þér hafið heyrt að einn segir
ljóð skal vera rímað heilsteypt myndríkt
gætt ljúfri hrynjandi
þér hafið heyrt að annar segir
ljóð skal not mean but be vera sjálfu sér nóg
þér hafið heyrt að sá þriðji segir
ljóð skal vera slíkur helgidómur að komandi
kynslóðir geymi það í eldtraustum skáp að
minnsta kosti í þúsund ár


en vér lifum á erfiðum tímun
vor gamli veruleiki er að leysast upp í skothríð
ósýnilegra frumeinda
vér erum blásnir út í hlægilegar stærðir
oss er hnoðað saman í grátlegar smæðir
og svo er ráðgert að kveikja í öllu saman


hver var að tala um náttúrufegurð
hver var að tala um lífgrös dalanna víðerni
kjalar hátign goðalands
hver var að tala um listaverk
hver var að tala um heimsljósið reginsundið
helreiðina
vitið þér ekki mínir elskanlegu að það er setið
á svikráðum við þetta allt


kannski er hægt að ríma saman já og nei
kannski er hægt að skapa myndheild úr ringulreið
kannski er hægt að gæða djöfullegustu pyndingar
ljúfri hrynjandi
en hvern gleður hin sjálfumnæga verund ljóðsins
þegar sprengjan hefur breytt jörð og mannkyni í
einn logandi hvell


veit ég vel að eitt sinn skal hver deyja
þetta er ekki hinn sjálfhverfi ótti við
persónulegan aldurtila
ég er ekki hræddur ég er hryggur og reiður
þetta eru mótmæli þetta er krafa
ég mótmæli því að jörðin sé gerð að leikhnetti
ábyrgðarlausra svefngengla
ég krefst þess að vökumenn slái trumbur


og þér ungu skáld hví vantreystið þér orðinu
hví er vitund yðar í feluleik af ótta við
gengishrun og gjaldþrot
er ekki kominn tími til að leita í grasinu
eða eru myntfalsararnir búnir að gleypa hinar
gullnu töflur
erum vér þá að verða að mállausum betlurum
og vor hrímhvíta móðir að skækju


æ fyrirgefið ég gleymdi að kjarnorkuljóð verður
einungis skynjað að vetnislist fáum vér
eigi skilið’ í þessu lífi
vér megum ekki meina neitt með því að vera
markmið er einfeldni boðskapur móðgun
nei þá er betra að fremja sjálfsmorð þegjandi
og hljóðalaust


ég hlýt því að bjóða yður togleður og hanastél
skjóta þotunni upp í yfirvitundina
sökkva kafbátnum niður í undirvitundina
unz allur tilgangur er úr sögunni
unz berskjaldað lífið og tæknibrynjaður dauðinn
sættast á eilífa þögn
og fortíð og nútíð og framtíð mætast í hinu
óskiljanlega núlli


--Jóhannes úr Kötlum, Óljóð, 1962

Viðbót 15. janúar

Af tilvísanaskjalinu er þetta að segja: "Windows does not accept this file".

*groan...*

Einar og tölvuruslið, pars secundus: Veslings litli ég...

Ég hata heimatölvuruslið ástríðufullu hatri, alltaf skal hún vera jafn fokkd-öpp. Ég á að skila ritgerð á miðnætti og allt er á afturfótunum. Netið í óreiðu og skjal tapað. Get ekki opnað þetta, get ekki opnað hitt. Þetta frýs, hitt líka, þetta tapast, annað er hægara en snigill etc. etc. Helvítis fokkíng djöfuls vítamaskína getur þetta verið.
Ég er þegar búinn að öskra mig hásan á apparatið og sötra nú Melrose-te til að jafna mig og róa taugarnar. Ég sendi mömmu sms áðan með þessum orðum: "Mamma, lof mér að mölva tölvuruslið með sleggju. Plís." Hún vildi ekki veita mér þá bón. Life isn't fair.

*Væl*....

ps Var ég búinn að naefna hvað ég hata þessa tölvu?

Lög dagsins: The Good Son og Lucy af plötunni The Good Son Nick Cave & The Bad Seeds.

Varúð: Morðóði palestínski tuskukjúklingurinn snýr aftur!

Var að rökræða/þrefa við kunningja minn áðan um Palestínu. Þennan hef ég jafnan talið hann góðan dreng þó ég teldi hann á alvarlegum villigötum pólitískt séð, og fremur óupplýstan. Við erum vægast sagt á öndverðum meiði pólítískt, stundum finnst mér nánast eins og værum við af sínum hvorum hnettinum. Maorgunblaðsmann, hefði Þórbergur eflaust kallað það. Téður kunningi hélt því altént fram að skólabækur Palestínumanna hvettu til haturs og rasisma og að í sjónvarpsefni þeirra fyrir börn væri hvatt til víga, og vísaði til “ríkissjónvarps þeirra”. Önnur brún mín lyftist en hin seig við þessi orð, sérstaklega þar sem mér var í minni þegar Karen Koning AbuZayd, forstöðukona UNRWA hafði svarað að hann færi með rangt mál þegar hann kom með svipaðar yfirlýsingar eftir fyrirlesturinn um palestínska flóttamenn. Enn fremur benti ég á að Palestínumenn eigi sér ekki ríki (jámm, kann að hljóma skondið, komandi frá mér) en hann segir það á vegum heimastjórnarinnar. Ég var svona ekki alveg viss um hvað hann var að tala, en kíki á heimasíðu Palestinian Satellite Channel Broadcast, skyldi hann eiga við þá stöð. Ekki varð ég var við neinn terroristaáróður þar, en kíkti svo á youtube. Eigi kunningi minn við þetta myndband, þá held ég nú að það sé varla frekari orðum eyðandi á trúverðugleika þess. Sérstaklega eftir að hafa áður skoðað ámóta umfjallanir “Palestine Media Watch” um Palestínu. En, þúst, þið getið dæmt fyrir ykkur sjálf... :Þ

Já, og fyrir ykkur sem ekki vissuð: Palestínumenn elda líka skyndibita úr börnum.“Instant-infant”, kalla þeir það.

Óravíddir Tómasar majórs

David Bowie: Space Oddity


David Bowie: Ashes To Ashes

Feliz Cumpleaños, Gabriel García Márquez!

Skáldjöfurinn Gabriel García Márquez varð áttræður í gær. Ég óska honum hjartanlega til hamingju með afmælið.
- Skyldi hann nú vera að lesa þetta...
Í ár eru eins liðin 40 ár frá því að hann gaf út fyrstu skáldsöguna sína, 100 ára einsemd. Hana las ég 2004 og skipaði hún sér fljótt meðal eftirlætis bókanna minna. Aðrar bækur hans bíða svo enn lesturs.

Ætli maður kíki ekki annars á þessa fyrirlestra:


8. mars: Palestínskir flóttamenn - raunveruleiki og valmöguleikar

9. mars: Ísraelar og Palestínumenn: Valkostir Ísraels

Opinn fundur Félagsins Ísland-Palestína

Ég bendi áhugasömum á opinn fund Félagsins Ísland-Palestína í Friðarhúsinu, miðvikudaginn 7. mars kl. 8. Allir eru velkomnir. Sjálfur kemst ég því miður ekki, en hefði feginn viljað vera á fundinum. Dagskráin er svohljóðandi:

- Egill Bjarnason segir frá nýlegri ferð sinni til Palestínu og sjálfboðavinnu sinni á herteknu svæðunum í málum og myndum.
- Sveinn Rúnar Hauksson heldur tölu um dvöl sína í Palestínu síðustu jól og ástandið á svæðinu í dag.
- Sófakynslóðin sýnd, en hér er á ferðinni ný heimildarmynd um aktivisma ungs fólks þar sem m.a. er fjallað um starfsemi Félagsins Ísland-Palestína.

Fólki er svo alltaf velkomið að ganga í félagið og/eða styðja Neyðarsöfnun fyrir Palestínu.

Frekari upplýsingar:

Félagið Ísland-Palestína

Egill Bjarnason bloggar frá Palestínu

Um Sófakynslóðina

Játning

Ég er haldinn alvarlegri internetfíkn og þjáist af sleni. Sérlega er youtube-fíknin á alvarlegu stigi. Ég hef nýtt lesvikuna illa hvað varðar nám og hrýs hugur þegar ég horfi á allt sem ég þarf að vinna upp. Nú er því aðeins eitt að gera, spýta í lófana, og hrista af sér slenið: Reyna að halda sér að verki. Þetta verða því vísast til annasamir dagar á næstunni, takist mér að fylgja áætlun. Eins þarf ég að fara að hreyfa mig meira, svo ég breytist ekki í sveskju.* Borða meira af hollu fæði, taka lýsi og vítamín. Ég hugsa líka að ég drekki minna magn af öli á tyllidögum og fái mér sjaldnar öl á virkum dögum. Ég hugsa allav. að ég ætti fremur að reyna að vinna fyrir því. Ég fer þó alltént á forsýningu 300 á miðvikudaginn.
Hvers vegna er ekki hópur á Íslandi sem veitir aðstoð við youtube-fíkn, svona svipað og AA-samtökin?


*orðalag sem faðir minn notar gjarnan

Ég brá mér á fyrirtaks fyrirlestur hjá Magnúsi Þorkatli* Bernharðssyni um ástandið í Írak fyrir nokkrum dögum. Hann var líka svo vænn að senda mér powerpoint-punktana og mælti með ýmsum góðum bókum sem horfðu á mismunandi þætti sem varða Írak.

Magnús þykir mér afbragðs fyrirlesari, en nú hef ég setið nokkra fyrirlestra hans og þykir það forréttindi að komast á fyrirlestra hjá honum, enda er hann einn helsti sérfræðingur Íslendinga í Mið-Austurlöndum, en hann er búsettur í Bandaríkjunum. Hann hefur gríðarlega þekkingu, vekur áhuga manns, veitir manni ný sjónarhorn og setur hlutina fram á greinagóðan hátt. Umræðurnar verða líka ofast áhugaverðar að lestri loknum, en það angraði mig nokkuð hvernig sumir „spyrjendur“ voru fremur að halda ræður og/eða besserwisserast, og tóku ekki tillit til allra hina sem voru á eftir þeim í röðinni. Vésteinn lánaði mér Píslarvotta nútímans og ég er líka forvitinn að lesa Reclaiming A Plundered Past. Mér þótti grábölvað að heyra að ég hefði misst af námskeiðinu sem Magnús var með, síðasti tíminn var þá daginn eftir.

Ég fékk annars bréf um daginn. Það var frá Zíon-Vinum Ísraels og innhélt þrjú eintök af Ísraelsfréttum. Eitt tölublaðið höfðu þeir áður sent mér. Nú man ég ekki til þess að hafa óskað eftir áskrift að blaðinu, en sýnist að eftir síðasta bréf, sem kom í kjölfar greinarinnar sem ég skrifaði í Moggann um ástandið á Gaza, hafi þeir um leið gert mig að áskrifanda að mér forspurðum.

Stuttu seinna hef ég fengið tvö rasista-e-mail, sem eru að reyna að sannfæra mig um illsku Islam. Grunar að það sé í einhverjum tengslum við bréfasendinguna.

Ég fékk líka áðan undarlegt símtal. Þegar ég svaraði heyrðist dimmur vélrænn ómur, svo ég álykta að annaðhvort hafi verið eitthvað að sambandinu eða að þetta hafi verið öfuguggavélmenni.

...and now for something completely different: Lag dagsins að þessu sinni er The Stealer með Free. Ég mæli með því að það sé spilað á góðum styrk.


*Ég kýs að beygja nafnið "Þorkell" eins og í Gísla sögu, hvenær sem ég fæ tækifæri til. Andaktungssérviska.

„Þegar byltingin kemur...“

Ökulag vissrar manntegundar er að gera mig brjálaðan. Það er manntegundin sem hægir ekki á bifreiðinni þó maður sé kominn hálfa leið yfir götuna.
Ég hef lent í því óþyrmilega oft á undanförnum dögum að ég hef verið lagður af stað yfir götuna, bíllinn brunar að, hægir ekki og ég á fótum mínum fjör að launa. Oftar en einu sinni hefur munað minnstu að ekið væri á mig. Í eitt tæpasta skiptið glotti karlhelvítið meira að segja framan í mig, sjálfumglaður á svip, rétt eins og hann væri stoltur af því að hafa nánast ekið mig niður, eða að honum þætti þetta alveg óstjórnlega fyndið.
Þegar byltingin kemur verður þessu hyski fyrst skellt upp að veggnum.
Hasta la victoria sempre! Libertad par los pedestrianos!

George Harrison- Within You Without You

Í dag hefði George Harrison orðið 64 ára, hefði hann lifað. Harrison hefur löngum verið í mklum metum hjá andaktuga unga manninum og á lag dagsins á bloggi þess síðarnefnda. Það er lagið Within You Without You af hinni sígildu plötu Sgt. Pepper's Lonely Heart Club's Band. Lagið má nálgast
hér, myndabandið er tilraunamynd einhvers gauks, kemur alveg fínt út.
Textann lætur andaktugi ungi maðurinn fylgja með. "Speaking words of wisdom", andaktugungurinn segir ekki annað.

Within You Without You

We were talking
about the space between us all
and the people who hide themselves
behind a wall of illusion
never glimpse the truth
then it's far too late
when they pass away

We were talking
about the love we all could share
When we find it
to try our best to hold it there
with our love, with our love
we could save the world
if they only knew

Try to realize it's all within yourself
no one else can make you change
And to see you're really only very small
and life flows on within you and without you

We were talking
about the love that's gone so cold
and the people who gain the world
and lose their soul
They don't know, they can't see
Are you one of them

When you've seen beyond yourself
then you may find
peace of mind is waiting there
And the time will come
when you see we're all one
and life flows on within you and without you

Helvítis apparat alltaf hreint

Með reglulegu millbili hellist yfir mig löngun til að taka mér gríðarstóra sleggju í hönd og mölva tölvuna á heimilinu mélinu smærra. Sú tilfinning gerir sterklega vart við sig núna. Djöfulsinshelvítisandskotansfokkíngtölvurusl.

Lag dagsins: Moonlight Mile með The Rolling Stones, af plötunni Sticky Fingers. Lagið má nálgast hér. Myndbandið við það er úr einhverjum Supernatural-þætti/mynd sem ég hef ekki horft á.
Ég læt svo textann fljóta með:

Moonlight Mile

When the wind blows and the rain feels cold
with a head full of snow
with a head full of snow
In the window there's a face you know
Don't the night pass slow?
Don't the night pass slow?

Sound of strangers sending nothing to my mind
Just another mad, mad day on the ro-oad
I am just living to be lying by your side
But I'm just about a moonlight mile, on down the road

Made a rag pile of my shiny clothes
Gonna warm my bones,
gonna warm my bones
I got silence on my radio
Let the air waves flow,
let the air waves flow
For I am sleeping under strange strange skies
Just another mad, mad day on the road
My dreams is fading down the railway line
I'm just about a moonlight mile down the ro-oad-woad

Yeah, yeah, yeah, yeah, yeah, yeah


I'm riding sister and I'm dreamin'
I'm riding down your moonlight mile
I'm riding sister and I'm dreamin'
I'm riding down your moonlight mile
I'm riding down your moonlight mile
Let it go now, come on up baby
Yeah, let it go now, yeah come on now baby
Say
Yeah, I'm coming home 'cause

I'm just about a moonlight mile on down the road
on down the road, down the road
yeah, yeah, yeah, yeah baby ahhh

Ace Frehley

Í spilaranum núna er samnefnd sólóplata Ace Frehley.

Af sólóplötum KISS hefur sólóplata Ace átt mestum vinsældum að fagna. Ástæðan er einföld: Hún rokkar feitast. Hún er ekkert vegin gallaus, frumleikinn mætti vera meiri, lögin misgóð og Ace Frehley er enginn Caruso, röddin hans er hrá og liggur svona miðlungs hátt. Þetta er hins vegar grípandi rokk. Bestu lögin hafa helvíti góð riff, sérstaklega lög eins og Ozone, New York Groove og Snowblind (skyldi ekki rugla saman við samnefnt lag Black Sabbath) og sólóin eru sömuleiðis töff. Fractured Mirror fær mig til að hugsa til Beck's Bolero eða Lick My Lovepump (það síðarnefnda út kvikmyndinni This Is Spinal Tap) Textarnir eru flestir svona “sex drugs and rock ‘n’ roll’, en maður bjóst svo sem ekkert við öðru, en skoða stundum aðeins meira myrkari hliðar þess lífstíls.

Ace hefur lengi verið uppáhalds meðlimurinn minn í KISS. Ég fíla gítarleik hans vel og hann er mesti rokkarinn af þeim fjórum, eins og heyrist vel á þessari plötu. Um leið er hann e.t.v. mesti tónistarmaðurinn af þeim. Hann er raunar rokkari með öllu sem því fylgir og hefur sukkað stíft, og sér á honum. Sólóin hans og lead-gítarleikur hefur virkilega ljáð KISS rokk-kryddið, hann hefur líka samið ýmis góð lög innan KISS, t.d. Cold Gin, Shock ME og Strange Ways. Hann samdi “klassíska” intro-ið í Rock Bottom og einnig má benda á intro-ið og sólóið hans í Black Diamond eða lokasólóið í tónleikaútgáfunni af She, ef lesendur vilja heyra flottan gítleik hjá honum. Öll Alive!-platan með KISS er reyndar ágætis vitnisburður um það að karlinn rokkar feitt.
Og mér er sama hvað hver segir, KISS-lúkkið hans er töff!

Talking Heads - "Once In A Lifetime"

Goran Bregovic á Listahátíð og tónleikar Háskólakórsins

Ég á bæði!

Fyrri fréttirnar las ég í Blaðinu rétt í þessu. Á sömu blaðsíðu er fjallað um Háskólakórinn og spjallað við Hreiðar Inga Thorsteinsson, hvers verk er meðal þeirra sem við syngjum. Tónleikarnir okkar á morgun verða kl.12:30 í Hátíðarsal Háskóla Íslands. Við flytjum verk eftir ung íslensk tónskáld; Púsluspil fyrir lengra komna eftir Pál Ragnar Pálsson (AKA Palla í Maus), Úr vitund þinni horfir andlit eitt eftir Egil Guðmundsson, Þú og Óttu eftir Hafdísi Bjarnadóttur,Vonina eftir Mamiko Dís Ragnarsdóttur, Hrafnamál eftir Hreiðar Inga og Fallega Skjóni fótinn ber.

Lag dagsins: Hallelujah með Leonard Cohen.

Smelli hlekk á youtube-myndbandið, fyrir þá sem vilja njóta, en verð að játa að mér þykir myndbandið sjálft ekkert spes, full cheesy. Lagið stendur hins vegar alltaf fyrir sínu.

Ömmudóttirin

Brá mér til Gísla í gær þar sem liðið horfði saman á Barbarellu. Þessi mynd er æðisleg, sá hana í fyrsta sinn í fyrra í B-myndaveislu Páls Óskars á
Alþjóðlegri kvikmyndahátíð í Reykjavík. Mér þótti nokkuð fyndið þegar Hafdís kórsystir sagðist ekki muna eftir upphafsatriðinu. Ég skil nú ekki hvernig nokkur sem hefur séð myndina ætti að geta gleymt því. Horfðum svo á Lost In Translation og hún var góð líka.

Doddi bloggar skemmtilega færslu um kaldhæðni Óla, litla bróður síns, og greinlegt að sver sig í ættina. Það þótti mér líka systurdóttir mín, Katrín Ásta (fjögurra ára) gera í morgun. Þar sem ég lá í rúminu eins og pönnukaka kl. 3 e. hádegi kemur hún og vekur mig á nákvæmlega sama hátt og mútta hefði gert. Segir að það sé kominn dagur, spyr hvort ég ætli að liggja í rúminu í allan dag, kallar mig svefnpurku, segir að ég liggi eins og klessa (eða e-ð í þá áttina) og kommenterar meira að segja á draslið í herberginu mínu. Þetta þótti mér svo fyndið að ég lét undan og skrönglaðist á fætur.

Lög dagsins: LowDown með Tom Waits af plötunni Brawlers(hluti af þríleiknum Orphans: Brawlers Bawlers & Bastards) og Lively Up Yourself með Bob Marley & The Wailers af plötunni Natty Dread.

Planet Earth

Ég mæli eindegið með með Planet Earth sem RÚV er að sýna núna. Klassa- náttúrulífsþættir frá BBC. Þátturinn sem ég sá nefndist Ísheimar og var sérlega heillandi. M.a. var fjallað var um ísbirni, rostunga og mörgæsir. Myndatakan, náttúrufegurðin og dýralífið var einstakt. Sérstaklega var litið til áhrif hlýnandi loftslags á afkomu ísbjarnarins og er það eitthvað sem allir mega taka til sín, ef þeim er þá ekki skítsama um afkomu dýrsins.

Stundum finnst mér eins og þessháttar gildi vilji hverfa til hiðar í nútímasamfélagi, að tal um náttúrufegurð og tign, og mikilvægi þess að vernda náttúruna þyki hjáróma lýrískt þrugl. Ég hvet fólk til að horfa á þætina og velta fyrir sér: Vil ég að þetta skaðist? Vil ég að þetta deyi?

Eitt er það dýr sem mér hefur alltaf þótt bera af í ægifegurð, mikilfengleik og þokka og þótt þeim mun sorglegra að sé í útrýminghættu. Það er hvíta tígrisdýrið.

Ég skelli því hér mynd af hvítum Síberíutígri. Þið getið svo dæmt fyrir ykkur sjálf:

Eilitlar hugleiðingar um stúdentapólítíkina

I’m afraid I have a lovely horrorshow pain in me gulliver, O my little brothers. Ég vona að ég sé ekki að fá einhverja bölvaða flensu, en ljóst er að mér líður allt annað en vel i höfðinu. Gæti verið hiti, á eftir að mæla mig. Getur líka tengst þvi að ég er með dáhressilegt kvef, þá aðallega í vinstri nösinni.

Tvennt er það sem angrar mig núna við stúdentapólítíkina. Jæja, raunar fleira (t.d. sandkassapólítík og þess háttar og hvernig allar fylkingarnar sverja hana af sér) en tvennt sem ég vil sérstaklega beina sjónum að að þessu sinni.
Annars vegar er það sú leiða tilhneyging að birta annaðhvort ekki upplýsingar á ensku eða öðrum erlendum málum fyrir erlenda stúdenta, eða að birta í besta falli einhvers konar úrdrátt á ensku, þar sem birtast helstu hugmyndir þegar best lætur.
Þessi tilhneyging finnst mér bera vott um snobb niður á við, og anga af pólítískri réttsýni, hvort sem það er meðvitað eður ei. Eins og það sé verið að hafa þetta á ensku út af því að félögin þurfi þess, fremur en út af því að þau beri hagsmuni stúdenta svo fyrir brjósti að allir geti fengið jafn miklar og nákvæmar upplýsingar um hvað um er að vera. Er það ekki annars réttur stúdenta að hafa jafnan aðgang að upplýsingum? Eiga nemendafélögin ekki að heita málsvarar og fulltrúar þeirra?
Nú hef ég aðeins fengið heimsókn frá Vöku í tímum mínum í ensku þetta árið. Sló það strax í augu að einn af þremur talsmönnum ætlaði ekki að beita fyrir sig ensku og hafði það fyrir afsökun að hann væri ekki nógu sjóaður í henni. Þetta er aum afsökun, eiginlega til háborinnar skammar. Ef þessi einstaklingur talar ekki nógu góða ensku til að geta tjáð sig við nemendur, hvað þá í enskudeild, þar sem þess er brýn þörf, ætti Vaka kannski að hugleiða að senda fremur fulltrúa sem getur það. Ef Nemendafélögin vilja stuðning erlendra nema væri kannski rétt að byrja á því að koma fram við þá sem jafningja og veita þeim upplýsingar á við aðra nemendur.

Enskudeildin er svo eflaust sú deild sem fær einna minnst fé núna og við höfum ekkert fastahúsnæði. Á meðan fáum við lýsingar frá Vöku að Læknadeildin hafi það meira eða minna eins og blómi í eggi miðað við okkur. Vaka var heldur ekki að skora prik þegar fulltrúi hennar hélt að Humanistic Department væri mannfræðideild. *Úff*. Auk þess hefði maður haldið að félögin ætti að hafa nóg af fólki á sínum snærum sem kann almennilega ensku til að þýða upplýsingar alemnnilega, og jafnvel fólk sem gæti þýtt yfir á önnur tungumál, ef út í það er farið. Nóg hefur það alla vega af áróðursliði til að angra mann með símhringingum, (verður þó að játast að ég hef verið blessunarlega laus við hringingarnar þetta árið, blíðuhótum og almennum sleikjuskap.

Hitt sem mér leiðist er einmitt sleikjuskapurinn. Það er náttúrulega ekkert óeðlilegt að fólk smyrji ofan á vinarþelið þegar ksoningar nálgast og pólítískir hagsmunir þess eru í húfi. Stundum tjáir fólk sig við mann sem annars myndi ekki hirða um að yrða á mann, aðrir sem eru kannski vinveittir fyrir en þurfa að klína þessari auka skán ofan á. Oft vill þetta raunar gerast ómeðvitað en þetta getur orðið illbærilegt til lengdar.

...

- Segi ég sem nefni varla svo Háskólakórinn við fólk að ég læði því ekki að að kórinn var að gefa út geisladiskinn Í hendi þinni fyrir jól, að hann fæst í Bóksölu Stúdenta og 12 Tónum og kostar 2000 kr. Sko, ég var að því í þessum skrifuðu orðum og með þessu líka fallega skáletri.
Yðar einlægur Hýpókrýtos hefur talað.

PS Án gríns megið þið gjarnan kaupa eintak af disknum. It very nice. I like.

Með síðdegiskaffinu: A Clockwork Orange eftir Anthony Burgess og platan A Sauccerful Of Secrets með Pink Floyd.

Handboltinn

Alla jafna horfi ég ekki mikið á íþróttir, en límist þó yfir landsleiknum og hvet mína menn, „strákanna okkar“ áfram af miklum móð. Hrópaði hástöfum á sjónvarpið með adrenalínflæðið í botni.
Eins og þeir gætu heyrt í mér.
„ÚT MEÐ DÓMARANN!“ „ERTU BLINDUR MANNHELVÍTI???!!!“ „JESSSS!!!“ „ÉG TRÚI ÞESSU EKKI!“ og þar fram eftir götum. Þannig þótti mér leiðinlegt hvernig fór með Úkraínu en fagnaði þeim mun frekar leik „strákanna“ við Frakka. Það er reyndar einn mest spennandi handboltaleikur se még hef horft á. „Við“ rúlluðum upp hverju markinu á eftir öðru. Íslenski markvörðurinn (Hvaðhannheitríkur) var ótrúlegur, t.d. þegar hann varði mark í loftinu og dró saman arma og fætur um leið.
Allt í allt þykir mér íslenska handknattleiksliðið hafa staðið sig eins og hetjur. Ósigurinn við Dani kom vissulega við kaunin á þjóðarsálartetrinu en ég get ekki sagt að ég missi svefn yfir því. Íslenskir bisnissmenn eru hvort eð er að leggja undir sig Danmörku, múhúhaha!

...

Ég get aldrei varist þeirri hugsun með kaup Baugs á Magasin Du Nord að þeir kumpánar hafi setið á fundi, verið að reykja, spjalla og velta vöngum uns einn segir allt í einu: "Hey, strákar... ég er með hugmynd... hversu margir ykkar hafa séð Olsen Banden?"

Tilraunafærsla

Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti.

Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti.

Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti.

For Those About To Rock...

AC/DC - "For Those About To Rock"

... We Salute You

Unnið er að lagfæringum á síðunni og má búast við allskyns útlitsrugli á meðan það stendur yfir.

Kveðja,
Bastarður andaktugsvinur

But I’m a million different people from one day to the next...

The Verve - „Bitterweet Symphony“

Kjarnorkuárás á Íran?

Mér láðist að óska lesendum þessa bloggs gleðilegs árs þegar það nýja ran í garð, en ég vil þakka þeim fyrir árið og óska þeim alls hins besta á nýju ári.

Ekki get ég þó sagt að ofangreind frétt sé til þess að auka vonirnar á slíku, ef satt reynist. Þetta er vægast sagt óhugnarlegt. Guð minn almáttugur, ég vona og bið að jafnvel Ísraelsstjórn sé ekki svona galin! Það hjálpar hins vegar ekki að kjarnorkumál landsins séu í höndunum á rasistanum og fasistanum Avigdor Lieberman.

Margt annað brennur mér á hjarta og ég á eftir að skrifa um. Efast um að ég nenni að vera með eitthvað massa uppgjör við árið. Í sem fæstum orðum: Hvað persónulega hagi varðar hefur þetta á heildina litið verið gott ár og gæfuríkt. Ég hef átt góðar stundir með góðu fólki, eignast góða vini og félaga, ferðast, lesið góðar bækur, séð góðar myndir, farið á tónleika, fyrirlestra, pólítíkast og tilhugalífið hefur haft sínar uppsveiflur þó yðar einlægur sé einnig yðar einhleipur sem stendur, o.s.frv. os.frv.. Ferðalög ársins verða að teljast Finnlandsferðin með kórnum, Road-tripið/pílagrímsferðin okkar Dodda og Kristjáns, Ólafsvökuferð til Færeyja og Ferð Tröllavinafélagsins á Snæfellsnes. Meðal eftirminnilegustu atburðanna var til dæmis gangan með Ómari. Bestu tónleikarnir hafa vafalaust verið Nick Cave & The Bad Seeds, Iggy Pop & The Stooges og tónleikar Háskólakórsins. HAM voru geðveikir líka og Innipúkinn fínn, þar stóðu Television, Mugison og Rass upp úr. Margt fleira var brallað og er marksvert en áhugasamir geta skoðað gamlar færslur eða rabbað við mig ef þeir eru forvitnir.

Hugsa að ég bloggi sér um aftöku Saddams Hussein og jólin hjá mér. Eins og er þarf ég að trunta mér áfran við lestur bókarinnar Escaping The Delta: Robert Johnson and the Invention of The Blues, en ég skráði mig í hraðkúrsinn "Arfleið Deltabúsarans Robert Johnson og inngangur að samberandi tónlistarfræði" og er fyrsti tíminn á morgun. Þetta er vel skrifuð og fróðleg bók og býsna skemmtileg, en sækist þó hægt. Hef verið að hlusta á þrjá meistara í dag, Robert Johnson, Skip James og plötuna Loftmynd með Megasi.

Uh... já, svo fékk ég líka úr prófunum. Náði öllu. 5 í málvísindum, 6,5 í Kvikmyndahátíð, 7 í kvikmyndafræði og 7,5 í Breskum bókmenntum II. Gamað að því (þó að ég hefði svo sem ekekrt haft á móti því að fá hærra í sumu).