Lag dagsins: Moonlight Mile með The Rolling Stones, af plötunni Sticky Fingers. Lagið má nálgast hér. Myndbandið við það er úr einhverjum Supernatural-þætti/mynd sem ég hef ekki horft á.
Ég læt svo textann fljóta með:

Moonlight Mile

When the wind blows and the rain feels cold
with a head full of snow
with a head full of snow
In the window there's a face you know
Don't the night pass slow?
Don't the night pass slow?

Sound of strangers sending nothing to my mind
Just another mad, mad day on the ro-oad
I am just living to be lying by your side
But I'm just about a moonlight mile, on down the road

Made a rag pile of my shiny clothes
Gonna warm my bones,
gonna warm my bones
I got silence on my radio
Let the air waves flow,
let the air waves flow
For I am sleeping under strange strange skies
Just another mad, mad day on the road
My dreams is fading down the railway line
I'm just about a moonlight mile down the ro-oad-woad

Yeah, yeah, yeah, yeah, yeah, yeah


I'm riding sister and I'm dreamin'
I'm riding down your moonlight mile
I'm riding sister and I'm dreamin'
I'm riding down your moonlight mile
I'm riding down your moonlight mile
Let it go now, come on up baby
Yeah, let it go now, yeah come on now baby
Say
Yeah, I'm coming home 'cause

I'm just about a moonlight mile on down the road
on down the road, down the road
yeah, yeah, yeah, yeah baby ahhh

Ace Frehley

Í spilaranum núna er samnefnd sólóplata Ace Frehley.

Af sólóplötum KISS hefur sólóplata Ace átt mestum vinsældum að fagna. Ástæðan er einföld: Hún rokkar feitast. Hún er ekkert vegin gallaus, frumleikinn mætti vera meiri, lögin misgóð og Ace Frehley er enginn Caruso, röddin hans er hrá og liggur svona miðlungs hátt. Þetta er hins vegar grípandi rokk. Bestu lögin hafa helvíti góð riff, sérstaklega lög eins og Ozone, New York Groove og Snowblind (skyldi ekki rugla saman við samnefnt lag Black Sabbath) og sólóin eru sömuleiðis töff. Fractured Mirror fær mig til að hugsa til Beck's Bolero eða Lick My Lovepump (það síðarnefnda út kvikmyndinni This Is Spinal Tap) Textarnir eru flestir svona “sex drugs and rock ‘n’ roll’, en maður bjóst svo sem ekkert við öðru, en skoða stundum aðeins meira myrkari hliðar þess lífstíls.

Ace hefur lengi verið uppáhalds meðlimurinn minn í KISS. Ég fíla gítarleik hans vel og hann er mesti rokkarinn af þeim fjórum, eins og heyrist vel á þessari plötu. Um leið er hann e.t.v. mesti tónistarmaðurinn af þeim. Hann er raunar rokkari með öllu sem því fylgir og hefur sukkað stíft, og sér á honum. Sólóin hans og lead-gítarleikur hefur virkilega ljáð KISS rokk-kryddið, hann hefur líka samið ýmis góð lög innan KISS, t.d. Cold Gin, Shock ME og Strange Ways. Hann samdi “klassíska” intro-ið í Rock Bottom og einnig má benda á intro-ið og sólóið hans í Black Diamond eða lokasólóið í tónleikaútgáfunni af She, ef lesendur vilja heyra flottan gítleik hjá honum. Öll Alive!-platan með KISS er reyndar ágætis vitnisburður um það að karlinn rokkar feitt.
Og mér er sama hvað hver segir, KISS-lúkkið hans er töff!

Talking Heads - "Once In A Lifetime"

Goran Bregovic á Listahátíð og tónleikar Háskólakórsins

Ég á bæði!

Fyrri fréttirnar las ég í Blaðinu rétt í þessu. Á sömu blaðsíðu er fjallað um Háskólakórinn og spjallað við Hreiðar Inga Thorsteinsson, hvers verk er meðal þeirra sem við syngjum. Tónleikarnir okkar á morgun verða kl.12:30 í Hátíðarsal Háskóla Íslands. Við flytjum verk eftir ung íslensk tónskáld; Púsluspil fyrir lengra komna eftir Pál Ragnar Pálsson (AKA Palla í Maus), Úr vitund þinni horfir andlit eitt eftir Egil Guðmundsson, Þú og Óttu eftir Hafdísi Bjarnadóttur,Vonina eftir Mamiko Dís Ragnarsdóttur, Hrafnamál eftir Hreiðar Inga og Fallega Skjóni fótinn ber.

Lag dagsins: Hallelujah með Leonard Cohen.

Smelli hlekk á youtube-myndbandið, fyrir þá sem vilja njóta, en verð að játa að mér þykir myndbandið sjálft ekkert spes, full cheesy. Lagið stendur hins vegar alltaf fyrir sínu.

Ömmudóttirin

Brá mér til Gísla í gær þar sem liðið horfði saman á Barbarellu. Þessi mynd er æðisleg, sá hana í fyrsta sinn í fyrra í B-myndaveislu Páls Óskars á
Alþjóðlegri kvikmyndahátíð í Reykjavík. Mér þótti nokkuð fyndið þegar Hafdís kórsystir sagðist ekki muna eftir upphafsatriðinu. Ég skil nú ekki hvernig nokkur sem hefur séð myndina ætti að geta gleymt því. Horfðum svo á Lost In Translation og hún var góð líka.

Doddi bloggar skemmtilega færslu um kaldhæðni Óla, litla bróður síns, og greinlegt að sver sig í ættina. Það þótti mér líka systurdóttir mín, Katrín Ásta (fjögurra ára) gera í morgun. Þar sem ég lá í rúminu eins og pönnukaka kl. 3 e. hádegi kemur hún og vekur mig á nákvæmlega sama hátt og mútta hefði gert. Segir að það sé kominn dagur, spyr hvort ég ætli að liggja í rúminu í allan dag, kallar mig svefnpurku, segir að ég liggi eins og klessa (eða e-ð í þá áttina) og kommenterar meira að segja á draslið í herberginu mínu. Þetta þótti mér svo fyndið að ég lét undan og skrönglaðist á fætur.

Lög dagsins: LowDown með Tom Waits af plötunni Brawlers(hluti af þríleiknum Orphans: Brawlers Bawlers & Bastards) og Lively Up Yourself með Bob Marley & The Wailers af plötunni Natty Dread.

Planet Earth

Ég mæli eindegið með með Planet Earth sem RÚV er að sýna núna. Klassa- náttúrulífsþættir frá BBC. Þátturinn sem ég sá nefndist Ísheimar og var sérlega heillandi. M.a. var fjallað var um ísbirni, rostunga og mörgæsir. Myndatakan, náttúrufegurðin og dýralífið var einstakt. Sérstaklega var litið til áhrif hlýnandi loftslags á afkomu ísbjarnarins og er það eitthvað sem allir mega taka til sín, ef þeim er þá ekki skítsama um afkomu dýrsins.

Stundum finnst mér eins og þessháttar gildi vilji hverfa til hiðar í nútímasamfélagi, að tal um náttúrufegurð og tign, og mikilvægi þess að vernda náttúruna þyki hjáróma lýrískt þrugl. Ég hvet fólk til að horfa á þætina og velta fyrir sér: Vil ég að þetta skaðist? Vil ég að þetta deyi?

Eitt er það dýr sem mér hefur alltaf þótt bera af í ægifegurð, mikilfengleik og þokka og þótt þeim mun sorglegra að sé í útrýminghættu. Það er hvíta tígrisdýrið.

Ég skelli því hér mynd af hvítum Síberíutígri. Þið getið svo dæmt fyrir ykkur sjálf:

Eilitlar hugleiðingar um stúdentapólítíkina

I’m afraid I have a lovely horrorshow pain in me gulliver, O my little brothers. Ég vona að ég sé ekki að fá einhverja bölvaða flensu, en ljóst er að mér líður allt annað en vel i höfðinu. Gæti verið hiti, á eftir að mæla mig. Getur líka tengst þvi að ég er með dáhressilegt kvef, þá aðallega í vinstri nösinni.

Tvennt er það sem angrar mig núna við stúdentapólítíkina. Jæja, raunar fleira (t.d. sandkassapólítík og þess háttar og hvernig allar fylkingarnar sverja hana af sér) en tvennt sem ég vil sérstaklega beina sjónum að að þessu sinni.
Annars vegar er það sú leiða tilhneyging að birta annaðhvort ekki upplýsingar á ensku eða öðrum erlendum málum fyrir erlenda stúdenta, eða að birta í besta falli einhvers konar úrdrátt á ensku, þar sem birtast helstu hugmyndir þegar best lætur.
Þessi tilhneyging finnst mér bera vott um snobb niður á við, og anga af pólítískri réttsýni, hvort sem það er meðvitað eður ei. Eins og það sé verið að hafa þetta á ensku út af því að félögin þurfi þess, fremur en út af því að þau beri hagsmuni stúdenta svo fyrir brjósti að allir geti fengið jafn miklar og nákvæmar upplýsingar um hvað um er að vera. Er það ekki annars réttur stúdenta að hafa jafnan aðgang að upplýsingum? Eiga nemendafélögin ekki að heita málsvarar og fulltrúar þeirra?
Nú hef ég aðeins fengið heimsókn frá Vöku í tímum mínum í ensku þetta árið. Sló það strax í augu að einn af þremur talsmönnum ætlaði ekki að beita fyrir sig ensku og hafði það fyrir afsökun að hann væri ekki nógu sjóaður í henni. Þetta er aum afsökun, eiginlega til háborinnar skammar. Ef þessi einstaklingur talar ekki nógu góða ensku til að geta tjáð sig við nemendur, hvað þá í enskudeild, þar sem þess er brýn þörf, ætti Vaka kannski að hugleiða að senda fremur fulltrúa sem getur það. Ef Nemendafélögin vilja stuðning erlendra nema væri kannski rétt að byrja á því að koma fram við þá sem jafningja og veita þeim upplýsingar á við aðra nemendur.

Enskudeildin er svo eflaust sú deild sem fær einna minnst fé núna og við höfum ekkert fastahúsnæði. Á meðan fáum við lýsingar frá Vöku að Læknadeildin hafi það meira eða minna eins og blómi í eggi miðað við okkur. Vaka var heldur ekki að skora prik þegar fulltrúi hennar hélt að Humanistic Department væri mannfræðideild. *Úff*. Auk þess hefði maður haldið að félögin ætti að hafa nóg af fólki á sínum snærum sem kann almennilega ensku til að þýða upplýsingar alemnnilega, og jafnvel fólk sem gæti þýtt yfir á önnur tungumál, ef út í það er farið. Nóg hefur það alla vega af áróðursliði til að angra mann með símhringingum, (verður þó að játast að ég hef verið blessunarlega laus við hringingarnar þetta árið, blíðuhótum og almennum sleikjuskap.

Hitt sem mér leiðist er einmitt sleikjuskapurinn. Það er náttúrulega ekkert óeðlilegt að fólk smyrji ofan á vinarþelið þegar ksoningar nálgast og pólítískir hagsmunir þess eru í húfi. Stundum tjáir fólk sig við mann sem annars myndi ekki hirða um að yrða á mann, aðrir sem eru kannski vinveittir fyrir en þurfa að klína þessari auka skán ofan á. Oft vill þetta raunar gerast ómeðvitað en þetta getur orðið illbærilegt til lengdar.

...

- Segi ég sem nefni varla svo Háskólakórinn við fólk að ég læði því ekki að að kórinn var að gefa út geisladiskinn Í hendi þinni fyrir jól, að hann fæst í Bóksölu Stúdenta og 12 Tónum og kostar 2000 kr. Sko, ég var að því í þessum skrifuðu orðum og með þessu líka fallega skáletri.
Yðar einlægur Hýpókrýtos hefur talað.

PS Án gríns megið þið gjarnan kaupa eintak af disknum. It very nice. I like.

Með síðdegiskaffinu: A Clockwork Orange eftir Anthony Burgess og platan A Sauccerful Of Secrets með Pink Floyd.

Handboltinn

Alla jafna horfi ég ekki mikið á íþróttir, en límist þó yfir landsleiknum og hvet mína menn, „strákanna okkar“ áfram af miklum móð. Hrópaði hástöfum á sjónvarpið með adrenalínflæðið í botni.
Eins og þeir gætu heyrt í mér.
„ÚT MEÐ DÓMARANN!“ „ERTU BLINDUR MANNHELVÍTI???!!!“ „JESSSS!!!“ „ÉG TRÚI ÞESSU EKKI!“ og þar fram eftir götum. Þannig þótti mér leiðinlegt hvernig fór með Úkraínu en fagnaði þeim mun frekar leik „strákanna“ við Frakka. Það er reyndar einn mest spennandi handboltaleikur se még hef horft á. „Við“ rúlluðum upp hverju markinu á eftir öðru. Íslenski markvörðurinn (Hvaðhannheitríkur) var ótrúlegur, t.d. þegar hann varði mark í loftinu og dró saman arma og fætur um leið.
Allt í allt þykir mér íslenska handknattleiksliðið hafa staðið sig eins og hetjur. Ósigurinn við Dani kom vissulega við kaunin á þjóðarsálartetrinu en ég get ekki sagt að ég missi svefn yfir því. Íslenskir bisnissmenn eru hvort eð er að leggja undir sig Danmörku, múhúhaha!

...

Ég get aldrei varist þeirri hugsun með kaup Baugs á Magasin Du Nord að þeir kumpánar hafi setið á fundi, verið að reykja, spjalla og velta vöngum uns einn segir allt í einu: "Hey, strákar... ég er með hugmynd... hversu margir ykkar hafa séð Olsen Banden?"

Tilraunafærsla

Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti.

Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti.

Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti. Texti texti texti og texti.

For Those About To Rock...

AC/DC - "For Those About To Rock"

... We Salute You

Unnið er að lagfæringum á síðunni og má búast við allskyns útlitsrugli á meðan það stendur yfir.

Kveðja,
Bastarður andaktugsvinur

But I’m a million different people from one day to the next...

The Verve - „Bitterweet Symphony“

Kjarnorkuárás á Íran?

Mér láðist að óska lesendum þessa bloggs gleðilegs árs þegar það nýja ran í garð, en ég vil þakka þeim fyrir árið og óska þeim alls hins besta á nýju ári.

Ekki get ég þó sagt að ofangreind frétt sé til þess að auka vonirnar á slíku, ef satt reynist. Þetta er vægast sagt óhugnarlegt. Guð minn almáttugur, ég vona og bið að jafnvel Ísraelsstjórn sé ekki svona galin! Það hjálpar hins vegar ekki að kjarnorkumál landsins séu í höndunum á rasistanum og fasistanum Avigdor Lieberman.

Margt annað brennur mér á hjarta og ég á eftir að skrifa um. Efast um að ég nenni að vera með eitthvað massa uppgjör við árið. Í sem fæstum orðum: Hvað persónulega hagi varðar hefur þetta á heildina litið verið gott ár og gæfuríkt. Ég hef átt góðar stundir með góðu fólki, eignast góða vini og félaga, ferðast, lesið góðar bækur, séð góðar myndir, farið á tónleika, fyrirlestra, pólítíkast og tilhugalífið hefur haft sínar uppsveiflur þó yðar einlægur sé einnig yðar einhleipur sem stendur, o.s.frv. os.frv.. Ferðalög ársins verða að teljast Finnlandsferðin með kórnum, Road-tripið/pílagrímsferðin okkar Dodda og Kristjáns, Ólafsvökuferð til Færeyja og Ferð Tröllavinafélagsins á Snæfellsnes. Meðal eftirminnilegustu atburðanna var til dæmis gangan með Ómari. Bestu tónleikarnir hafa vafalaust verið Nick Cave & The Bad Seeds, Iggy Pop & The Stooges og tónleikar Háskólakórsins. HAM voru geðveikir líka og Innipúkinn fínn, þar stóðu Television, Mugison og Rass upp úr. Margt fleira var brallað og er marksvert en áhugasamir geta skoðað gamlar færslur eða rabbað við mig ef þeir eru forvitnir.

Hugsa að ég bloggi sér um aftöku Saddams Hussein og jólin hjá mér. Eins og er þarf ég að trunta mér áfran við lestur bókarinnar Escaping The Delta: Robert Johnson and the Invention of The Blues, en ég skráði mig í hraðkúrsinn "Arfleið Deltabúsarans Robert Johnson og inngangur að samberandi tónlistarfræði" og er fyrsti tíminn á morgun. Þetta er vel skrifuð og fróðleg bók og býsna skemmtileg, en sækist þó hægt. Hef verið að hlusta á þrjá meistara í dag, Robert Johnson, Skip James og plötuna Loftmynd með Megasi.

Uh... já, svo fékk ég líka úr prófunum. Náði öllu. 5 í málvísindum, 6,5 í Kvikmyndahátíð, 7 í kvikmyndafræði og 7,5 í Breskum bókmenntum II. Gamað að því (þó að ég hefði svo sem ekekrt haft á móti því að fá hærra í sumu).

Til minningar um misheppnaðan tónsnilling

Vort líf, vort líf, Jón Pálsson,
er líkt og nóta fölsk.
Hún laumast inn í lagið
og lætur hátt við slagið.
Og það er svo sem sama,
hve vor sál er músíkölsk.

Oss vantaði ekki viljann,
þótt verkið reyndist lakt.
Vér lékum Tarantella,
Nocturne, La Campanella.
Svo gall við hæðnishlátur:
Hvað hefði Friedman sagt?

Það gerðist nóg um glensið
og gagnrýninnar rök.
Og margt var misjafnt talið
við meðferðina og valið.
Og enginn sá neitt annað
en aðeins vora sök.

Vér áttum kannske erfitt
og athvörf miður hlý.
Og naumt varð oft að nægja
til næsta dags. Ojæja,
vor list var lítils metin,
og launin eftir því.

Um það er bezt að þegja
og þreyta ei fánýtt hjal.
Það snertir einskis eyra,
og öðrum bar víst meira,
því það er misjafn máti,
hve mönnum gjalda skal.

Og sízt vér munum syrgja,
hve smátt að launum galzt.
Án efa í æðra ljósi
expert og virtuose
mun Herrann hærra setja
eitt hjarta músíkalskt.

-- Steinn Steinarr

Hnyttin tilsvör

Í bílnum í gær sátum við amma og mamma. Þær eru að tala um móður fiðluleikarans á tónleikunum sem við vorum á, sem ömmu minnir að sé dáin (móðirin þ.e.a.s.), og það fyrir einhverju síðan, en mamma sannfærir hana um að móðirin hafi alla vega verið lifandi á tónleikum sem þær voru á í fyrra.
Mamma: „Hvenær drapstu hana?“

Sem ég var að vafra um netið rakst ég á gamalt spjall af Framtíðarvefnum, þar sem umræðuefnið var fyndið mismæli og fyndnar misheyrnir. Þannig rakst ég á tilsvar sem ég var búinn að steingleyma. Bára, þáverandi bekkjarsystir mín hvíslar eitthvað í tíma sem var víst beint til mín og ég misheyri.
Ég: „Ha? Er ég utanlegsfóstur?“

Kveð, sönggyðja

Út er kominn geisladiskur Háskólakórsins, Í hendi þinni. Ég var sjálfur að skipa mér eintak af honum og er með hann í spilaranum núna. Þó ég segi sjálfur frá, þá hljómum við unaðslega. Við erum hreinlega æðislegur kór (hey, if you’ve got it; flaunt it). Það er svo alltaf gaman að hlusta á upptöku sem maður hefur sjálfur tekið þátt í. Þetta er sannarlega jólagjöfin í ár. Diskurinn fæst í 12 Tónum og kostar e-ð um 2000 krónur. Einnig er hægt að hafa samband við Hrafn í síma 8458084.

Besta móðgun Shakespeare

Þær eru margar góðar, sbr. þessa síðu. Þar má nefna móðganir á borð við:

a flesh monger

Thou puking pottle-deep jolt-head!

a fool, and a coward, a dull and muddy-mettled rascal

You scullion! You rampallian! You fustilarian! I'll tickle your catastrophe!

Thou craven common-kissing pignut

Thou clay-brained guts, thou knotty-pated fool, thou whoreson obscene greasy tallow-catch!

Thou beslubbering unchin-snouted wagtail


You starvelling, you eel-skin, you dried neat's-tongue, you bull's-pizzle, you stock-fish--O for breath to utter what is like thee!-you tailor's-yard, you sheath, you bow-case, you vile standing tuck!


En besta og andstyggilegasta móðgun Shakespeare er enn eftir og má finna í leikritinu Henry IV, sem ég er að lesa núna: You Prince of Wales!

...og einn talandi páfugl á grein*

Í gær fór ég í fyrsta prófið mitt, í kvikmyndafræði. One down, two to go. Þreytti það í Miðjunni í Háskólabíói. Gekk þokkalega, held ég bara. Sem ég þreytti þetta próf fékk ég lifandi sönnun þess að bankanum er sama um mann. Einhver snillingurinn hafði fengið þá hugmynd að fá hóp af krakkarassgötum til að jarma jólalög. Söngurinn barst MJÖG vel í gegn og get ég ekki alveg sagt að hann hafi komið mér í jólaskap, þar sem ég var að reyna með sveittann skallann að einbeita mér. Þvert á móti var þetta að gera mig brjálaðann. Talandi um góða tímasetningu og tillitsemi við námsmenn.
Sko, þegar prófum lýkur skríð ég eflaust úr grábjarnarhamnum og verð jólabarn á ný en ÞEGAR ÉG ER Í FOKKINGS PRÓFI VIL ÉG LíKA FÁ FOKKINGS VINNUFRIÐ!
Eftir prófið bað ég bankastarfsmann afar vinsamlega um að koma þeim skilaboðum á framfæri við aðstandendur að þetta hefði virkað einkar truflandi, í þeirri von að slíkt færi ekki að endurtaka sig.

Þúst... þið getið fokkað ykkur og þessum helvítis talandi páfugl á grein!


* Ekki það að ég hafi rekist á marga talandi páfugla um æfina. Páfagaukana hefur ekki vantað en ég enn ekki séð einn einasta talandi páfugl. Ah, live and learn.

Isn't it awfully nice to have a penis?

Hafandi verið í töluverðum lestri, pælingum og viðræðum undanfarið um feminískar og Freudískar kenningar, varð mér hugsað tilþessa ágæta lags úr kvikmynd Monty Python, The Meaning Of Life, en það er samið og flutt af Eric Idle.

Leikgerð Fjallkirkjunnar í útvarpinu.

Ég mæli með leikgerð Jóns Hjartarsonar upp úr Fjallkirkju Gunnars Gunnarsonar , sem Útvarpsleikhúsið flytur nú kl. 13:00 á hverjum sunnudegi. Ég gerði mér för í Gunnarshús á Dyngjuvegi um daginn og hlýddi á uppfærsluna upp úr 3. bindi, Nótt og draumi. Skemmst er frá því að segja að ég hafði mjög gaman að, prýðileg uppfærsla,og lífleg og vel leikin. Allt þetta kvöld var hið ánægjulegasta, spjallaði við mikið af góðu fólki, bæði leikara, Gunnar, langafabarn skáldsins og Skúla Björn, forstöðumann Skriðuklausturs, og gaman að þeir mundu báðir eftir mér, en ég hef ég spjallað við þá áður, enda sjaldan látið mig vanta á viðlíka viðburði. Sötraði líka mikið af rauðvíni sem þar var í boði.
Að sama skapi mæli ég að sjálfsögðu með lestri Fjallkirkjunnar, og nú, þar sem líður að jólum, tel ég einnig þjóðráð að lesa Aðventu, ég las hana í fyrra og hyggst lesa hana aftur, enda er hún í senn stutt bók og æðisleg.

Var einhver að tala um rokk?

Þetta kalla ég rokk!

Hananú, nú er ég loks búinn með þessa blessuðu ritgerð, (með öllum sínum göllum). Það er eins og Purkurinn sagði, það er ekki spurning um að geta heldur gera. Nú falla líka vötn öll til Dýrafjarðar og ágætt að vera búinn að rubba þessu af. Vakti í alla nótt við að trunta mér í gegn um þetta og er ekkert búinn að sofa. Það er svona næst á dagskrá. Svo bíður mín auðvitað allur hinn lærdómurinn fyrir komandi próf og svona.
Ég kunngjöri hér með að ef það er eitthvað sem mér leiðist við ritgerðasmíðar þá er það:

a) að þurfa að stytta ritgerðir
b) Helvítis moðerfokkíng footnotes í heimildaritgerðum.

Humm, já, og að þurfa að hanga við skrifin í þessari helvítis kjallarakatakompu við tölvu sem er annað eins helvítis rusl og þessi og algert svefnleysi um nóttina er svo ekki alveg beinlínis mín uppskrift að góðu teiti...

Ég er enn í ritgerðarvinnu, allav. 7 bls. fræðileg úttekt á Bókinni Kúreki norðursins - Kvikmyndaskáldið Friðrik Þór Friðriksson, sem ég á að skila á morgun. Bókin er um margt áhugaverð, en ég er núna að lesa um tilraunamyndirnar hans, og sá lestur er kannski nokkuð þurr. Skemmtilegast og jafnframt áhugaverðast fannst mér að lesa viðtalið við Frikka og umfjöllun Björns Þórs Vilhjálmssonar um Rokk í Reykjavík og íslenska pönkmennningu. Í því samhengi leigði ég mér líka aftur hina bráðskemmtilegu og fræðandi mynd Pönkið og Fræbblarnir. Tók mér reyndar líka Rokksögu Íslands á bókasafninu í sama tilgangi, gagn og gaman, sumsé. Maður er alveg í fílingnum núna. Fræbbblarnir, Utangarðsmenn og The Clash hafa líka fengið að hljóma mikið í græjunum.
Æi, demitt, ég myndi mun fremur fíla viðræður eða munnlegt próf, þegar kemur að kvikmyndum en skriflegt, þar væri ég fremur á heimavelli.

Lag dagsins: London Burning með The Clash af plötunni The Clash.

Í eftirmælum sínum um frænda sinn spyr félagi Þórður góðrar spurningar, hvers vegna jarðarfarir geti ekki verið skemmtilegar, og vísar þar í útför Graham Chapman, Monty Python-liða. Ég tek þar undir með honum. Þessi jarðarför er í senn einhver sú fallegasta og fyndnasta sem ég hef séð, og þegar kemur að mér, myndi ég sjálfur vilja hafa jarðarförina mína eitthvað á þessa leið. Þá er ekki úr vegi að vísa á The Parrot Scetch, sem John Cleese minnist á í ræðunni sinni, en á undan honum er teiknimynd eftir Terry Gilliam og brandaranum fylgir svo The Lumberjack Song. Njótið vel.
Raunar birtist ræða Cleese ekki öll í myndbandinu, en textan við hana í heild sinni má finna hér.

Og fyrst minnst var á Llamadýr áðan, má ég til með að láta þetta fljóta með. :)

Fyrir tilviljun rakst ég á bráðskemmtilegt lag með hinum unga og efnilega trúbadúr Johnny Poo á netinu, en það nefnist Hvar er Guðmundur? Það má finna hér. Tékkið á því. Þar má t.d. finna línur á borð við "Ég held ég sé ljóslampi", "...því mér þykir vænt um hann og mig langar hann að lita", "Guðmundur var gæjalegur, hann var lamadýr". :)

Alþjóðlegur samstöðudagur með Palestínu og opinn fundur 29. nóvember.

Félagið Ísland-Palestína stendur fyrir opnum fundi á alþjóðlegum samstöðudegi Sameinuðu þjóðanna með réttindabaráttu palestínsku þjóðarinnar. Fundurinn fer fram á Hótel Borg, miðvikudaginn 29. nóvember kl. 20:00. Aðalræðumaður er Ziad Amro, fyrrum framkvæmdastjóri og síðar formaður Öryrkjabandalags Palestínu. Balzamersveitin Bardukha mun einnig leika nokkur lög af nýútkominni plötu.

Ziad Amro er 41 árs félagsráðgjafi að mennt, fæddur í Hebron. Hann er helsti frumkvöðull í málefnum fatlaðra í Palestínu; stofnandi, fyrrum framkvæmdastjóri og síðar formaður Öryrkjabandalags Palestínu.
Ziad sem er sjálfur blindur er jafnframt forystumaður í samtökum blindra.
Hann er kvæntur, býr í nágrenni Ramallah og á tvö ung börn.

Balzamertónlist Bardukha á rætur sínar að rekja til austur-evrópskrar, arabískrar og persneskrar þjóðlagahefðar auk sígaunatónlistar. Sveitin hefur haldið nokkra tónleika síðustu misserin og komið fram bæði í sjónvarpi og útvarpi. Sveitin er skipuð Hjörleifi Valssyni, harmonikkuleikaranum Ástvaldi Traustasyni, kontrabassaleikaranum Birgi Bragasyni og arabíska handtrommuleikaranum S.G. (Steingrímur Guðmundsson).

29. nóvember ár hvert er alþjóðlegur samstöðudagur að frumkvæði Sameinuðu þjóðanna með réttindabaráttu palestínsku þjóðarinnar.
Félagið Ísland-Palestína var stofnað var þann dag árið 1987

Allir eru velkomnir á fundinn og vonumst við til að sjá sem flesta.

Glæsibragur

meðan þið genguð glæstu sniði
um gullna sali
sem ljómuðu litavali
og lékuð í fornum friði
að flaðrandi þjónaliði
sem hagræddi hringjum og snéri
huangi og sméri
og klæddi silki yðar set

sat móðir þrælsins rugu og réri
í rökkrinu og grét.

-- Jónas E. Svafár, Það blæðir úr morgunsárinu, 1952

Lag dagsins: Jealous Guy með John Lennon & The Plastic Ono Band, af plötunni Imagine.