Í Möðrudal

Þetta vísukríli er sönglað fram í fóksflutningabíl frá Akureyri miðvikudaginn 4. ágúst 1937, þegar við ókum frá Möðrudal á Fjöllum á leið austuryfir öræfin. Það var nálægt kl. 9.45 árdegis í sólskini og suðvestanvindi. Höfðum staðið við í Möðrudal í 10 mínútur. Lesandinn er beðinn að reyna að lifa upp með sjáandi augum ástmeyjuna og tunglsljósið og kvöldfstjörnuna. Lag kompóneraði ég við kvæðið um leið og ég raulaði það fram.


Í Möðrudal á Fjöllum er mánaljósið tært
og meyjaraugun fegri en himinsólin.
Og kvöldstjörnunnar ljós, það lýsir þar svo skært.
Þar leiðast þau sem elskast bak við hólinn.

-- Þórbergur Þórðarson, Edda

Stundum hata ég það, þegar grunur minn reynist réttur...

Ekki það, að hafi í raun þurft mikinn spámann til að sjá þessa atburðarás fyrir.

Ránfuglar

Orrahríð herþotanna
breiðir út vænghafið
í oddaflugi, hnitar hringa
og verpir sprengjum í hreiðrin
úr sprengjuhrærunni klekjast afkvæmin
í sviðnum hreiðrunum
ungarnir höggvast á
en fylgja svo flugi feðranna
út að sjóndeildarhringnum
þar sem örmagna sólin
hnígur blóðstokkin til viðar
í hinsta sinn

„Hið illa afl“ sem gerir gott

Nú er ég ánægður með hið fyrrum „illa heimsveldi” (hvað er það núna? „Illa landið“?) og „öxulveldi hins illa“, hvað heit þeirra um fjárstyrk til Palestínu varðar. Það er þá kannski spurnig um „hið illa afl sem gerir gott“ líkt og í Fást Goethes, eða Meistaranum og Margarítu?
Hins vegar óttast ég að þetta muni samt duga skammt. Fyrir það fyrsta tel ég að jafnvel þótt þau ríki sem hafa heitið Palestínu stuðningi efni loforð sitt muni það ekki geta bætt fyrir það níðingsverk sem Ísrael, ESB, Bandaríkin og Kanada hafa unnið í sameiningu. Að útgjöldin muni aldrei ná þeirri upphæð sem þeir fengu áður en skorið var á fjárútgjöld til þeirra. Eins veit maður ekki hversu lengi þessar þjóðir munu sjá sér fært eða telja sér í hag að styðja Palestínu, né hvað það verður upp að miklu marki.

Manni er annars spurn, ofan á önnur mannréttindabrot Ísraela, sem ávallt virðist litið framhjá, hvers vegna er það ekki fordæmt að Ísrael er með þessu enn einu sinni að brjóta gegn Genfarsáttmála? Þá á ég við að samkvæmt honum er hernámsþjóð skylt að tryggja lífbjörg hernumdu þjóðarinnar. Það að fjársvelta þjóðina getur vægast sagt ekki samræmst því ákvæði.

Ég held að ég þurfi sjálfur ekki að fjölyrða lengi um mína afstöðu gagnvart fjársveltinu. Að hún sé flestum lesendum ljós. Í sem stystu máli á ég vart orð yfir hversu svívirðilegur glæpur, að ekki sé sagt heimskulegur, mér þykir það vera að fjársvelta heila þjóð, sem telur 9 milljónir og er nú þegar sliguð undir járnhæl viðurstyggilegs ólöglegs hernáms, vegna þess að ráðamönnum í Ísrael, Bandaríkjunum, Kanada og þar með ESB líkar ekki lýðræðislega kjörnir fulltrúar þeirra. Enn fremur tel ég víst að það að fremja þetta níðingsverk og loka á sama tíma augunum fyrir þeim ítrekuðu mannréttindabrotum sem Ísraelar beita Palestínumenn muni ekki leiða til friðar. Það mun fremur , að öllum líkindum kynda undir frekari hryðjuverk í Ísrael, sem verður „svarað“ með frekari árásum, uns þriðja Intifadan brýst út. En það er einnig ekkert sem útilokar að hryðjuverk muni þá í kjölfarið aukast í Bandaríkjunum, Kanada og í Evrópu. Nú fer tuggan "lýðræðið í Mið-Austurlöndum" fyrir lítið. Hvað þá tuggan um stríð gegn hryðjuverkum". Réttlátar viðræður, þar sem fallið er frá einhliða kröfum, báðir aðilar koma að nokkru til móts við hinn, án þess að sé endalaust níðst á öðrum aðilanum, og hann fá ekkert fyrir sinn snúð, munu einar skila árangri. Þetta fjársvelti mun aðeins leiða til frekari hörmunga.

Lag dagsins: Heart of Gold með Neil Young.

Ég er nú orðinn stoltur félagi í þeim fríða hóp sem skipar FORVM POETICVM, hvurt er málgagn Málfundarjelags vinstrisinnaðra ungskálda. Ekki hefur mér virst annað en að þetta andríka fólk hafi allt hjartað á réttum stað. Vinstra megin. :)
Hlekkinn má finna til hægri (já, ég veit. Það hefði fremur verið viðeigandi að hafa hann einnig til vinstri).

Meira af Palestínu og fjársvelti

Gush Shalom birti heilsíðuauglýsingu, áskorun til Evrópusambandsins og Vesturvelda í ensku og hebresku útgáfunni af Ha'aretz og í Jerúsalem-póstinum. Hana má einnig finna á heimasíðu samtakanna (sjá hlekk til hægri).
Ég leyfi mér að birta hana hér á síðunni. Hún er svohljóðandi:

A CALL TO EUROPE


We, Israeli patriots concerned about the future of our state, hereby call upon you, the leaders of the European Union and the heads of European governments:

Stop the blockade on the Palestinian government!

Don't starve a whole people in order to overthrow its elected government!

Only three months ago, European monitors supervised the Palestinian elections. They confirmed Palestine as the first democracy in the Arab world (holding its second democratic elections, the first having been won by the Fatah movement.)

This time, a Parliament with a Hamas majority was elected. Now you are giving the Palestinians a lesson in democracy: you are telling them that, unless they overthrow the government they have just elected, there will be no milk for their children, no medicines for their sick, no work for their unemployed, no salaries for their doctors and teachers.

You are fulfilling the cynical prescription of the advisor to our Prime Minister: "We need to make them lose weight, but not to die."

This is not only a barbaric policy, it is also a terrible mistake: no people in the world would submit to such brutal and humiliating pressure from outside. The inevitable result will be a further radicalization of Palestinian opinion, and a deepening of the hatred for Israel and the West in the whole of the Arab and Muslim world.

That will make the prospect of peace even remoter, the peace we all need like air to breathe. It will lead to a bloodbath, which will cost the lives of thousands - Israelis, Palestinians, Europeans and Americans.

Talk to the Palestinian government!

Start a dialogue with Hamas!

Certainly, they must recognize the State of Israel's right to exist, just as Israel must recognize the right of the State of Palestine to exist. But such recognition will grow out of negotiations, not the other way round.

Certainly, they have to stop violence, just as Israel must do so. But even at this stage a prolonged armistice can be achieved.

Certainly, they must accept the Two-State solution, and so must Israel. But their leaders have already hinted that they are ready for it - and this must be put to the test of negotiations.

We call upon you, leaders of Europe:

It is in the interest of Europe, as it is in the interest of Israel and Palestine, to achieve peace. Don't succumb to pressure from outside interests, whose policy has already led to several recent disasters in the Middle East.

For the sake of all of us: follow an independent line, guided by wisdom and morality!


GUSH SHALOM
The Israeli Peace Bloc

ESB HÆTTIR FJÁRSTUÐNINGI VIÐ PALESTÍNU

Ég held að orðið "viðurstyggð" lýsi best afstöðu minni gagnvart þessari ákvörðun.

Í gær dró Vésteinn mig með sér í MÍR að sjá rússneska mynd, sem hvorugur okkar vissi hver yrði. Það reyndist vera Bernska Ívans eftir Andrei Tarkovskí. Þessi mynd er hreinasta meistaraverk.

Ég fékk í fyrradag sendingu frá Amazon með gripum sem ég hafði hlakkað til að fá. Þeim mun betra var að þetta kæmi núna allt saman í einum pakka. Fyrst var klassísk Carl Barks-saga, sagan af Gullna reyfinu. Næst var diskurinn Early Recordings með blústónistarmanninum Skip James. Upptökur frá 4. áratugnum. Alveg frábær tónlist. Meðal góðra laga eru til dæmis „Devil Got My Woman“ og „Hard Time Killin’ Floor Blues“. Það seinna mátti heyra í kvikmyndinni O Brother Where Art Thou? Þar var það flutt af Chris Thomas King.

Loks fékk ég senda kvikmynd sem ég hef beðið með óþreyju eftir að sjá. Hún heitir Paradise Now og er frá Palestínu. Myndin fjallar um tvo vini sem hafa alist upp saman undir hernámi á Vesturbakkanum. Þeir eru fátækir, vinna skítastörf og framtíðin virðist ekki hafa upp á mikið að bjóða. Dag einn er öðrum þeirra tilkynnt að þeir hafi verið valdir til að framkvæma sjálfsmorðsárás í Tel Aviv. Getur eitthvað eða einhver fengið þá til að snúast hugur?
Þessi mynd réttlætir síður en svo sjálfsmorðsárásir. Hún er þvert á móti ákall um frið. Hún sýnir hins vegar úr hvaða umhverfi ungir menn sem eru tilbúnir til að sprengja sig og aðra í loft upp geta komið og veltir vöngum yfir hvað fær þá til að geta gert slíkt. Myndin sýnir að þetta er fólk með andlit og sína sögu. Myndin er tekin upp "on location" á Vesturbakkanum, í Nablus, Tel Aviv og Nasaret. Hún fékk Golden Globe-verðlaunin sem besta erlenda myndin og var tilnefnd til Óskarsverðlauna í sama flokki. Mér sýnist á öllu að þetta sé mjög áhrifamikil mynd. Hyggst horfa á hana í kvöld. Heimasíða myndarinnar er hér, þar má m.a. finna umfjöllun og trailer. Í trailernum hljómar hið gullfallega lag Alexi Murdoch, „Orange Sky“.

Loks átti ég feiknagott djamm með Dodda og kórfélögum í gær.

Lag dagsins: „Devil Got My Woman“ með Skip James.

Í dag vaknaði ég óvenju snemma, þ.e. miðað við sjálfan mig. Ég er vanalega mikið dauðyfli á morgnanna. Í dag var tekin fyrsta skóflustungan að fyrirhuguðu Háskólatorgi og Háskólakórinn söng eitt lag, Krummavísur. Held að okkur hafi farist það vel úr hendi. Það var samt dálítið fyndið að sjá hvað við vorum öll svefndrukkin þegar við hittumst í kapellunni en við hresstumst fljótt. Kaldur vindurinn átti sinn þátt í því. Sjálfum þótti mér ekki amalegt að fá mér heitt kaffi. Það verður að segjast að þó það hafi verið dálítið kalt og vindur var þetta vægast sagt langt frá helvítis skítaveðrinu í gær.

Af tónleikunum er það að segja að þeir heppnuðust með eindæmum vel. Tuma fannst við aldrei hafa sungið betur, og var hann ekki einn um þá skoðun. Áheyrendur virtust hrifnir og við vorum sjálf hæstánægð. Að tónleikunum loknum héldum við á Viktor og snæddum þar kvöldverð samn og þaðan var haldið í partý til Kristjáns. Þar vantanði snnarlega ekki jörfagleðina. Ég þakka Kristjáni enn og aftur fyrir frábært partý.

Ég finn það sífellt meira hvað mér þykir þrælvænt um þennan kór. Bæði finnst mér við vera góður kór og mér þykir vænt um þá góðu félaga mína sem hann skipa.

Sem ég fór til hárskera í dag, til að láta snyrta höfuðprýði mína og rýja kjammana, varð mér gengið framhjá höfninni og var heillaður af fegurð Esjunnar. Esjan er með ólíkindum fögur snævi þakin í kuldanum og birtunni og það lýsti af henni.

Fyrir nokkrum dögum lauk ég við að lesa Íslenskan aðal eftir Þórberg Þórðarson. Þessi bók er afbragð og hefur veitt mér miklar ánægjustundir. Ég mæli tvímælalaust með henni.

Young Americans með David Bowie, af samnefndri plötu, syngur í höfðinu á mér. Það er lag dagsins.

Þennan dag árið árið 1994 lést Kurt Cobain. Kurt var góður tónlistarmaður. Nirvana var sömuleiðis og er góð hljómsveit. Blessuð sé minning hans.

Lög dagsins eru að þessu sinni tvö:
1) Something In the Way með Nirvana, af plötunni Nevermind.
2) Pöddulagið með Todmobile.

Ég fagna því að félagi Þórður sé aftur farinn að blogga. Hann skrifar hinn ágætasta pistil, sem tekur á varnarmálum, atvinnumálum, olíuverði, efnahagsástandi, afneitun og djingóisma.

Áhugasömum bendi ég á heimasíðu aðdáendaklúbbs Þórðar. Varpa einnig hlekk á síðuna til hægri.

Keypti mér nýjustu bók Hugleiks Dagssonar, Fermið okkur, áðan og er búinn að klára hana. Þessi bók er frábær, eins og fyrri bækur hans. Hyggst einnig skella mér á leiksýninguna Forðist okkur við fyrsta tækifæri.

Lag dagsins: You're Gonna Make Me Lonesome When You Go með Bob Dylan, af plötunni Blood On The Tracks

Þessi áhrifaríka mynd er eftir Naji al-‘Ali, frægasta myndasöguhöfund Palestínu. Strákinn á myndinni kallaði hann Hanzala (wikipedia kallar hann raunar Handala, svo heimildum ber ekki alveg saman). Nafnið mun merkja “lítill bitur eyðimerkurrunni”. Hanzala er táknrænn, ekki aðeins fyrir höfundinn sjálfan, sem var flóttamaður tíu ára gamall og lifði í flóttamannabúðum í Líbanon, Palestínumenn og palestínska æsku, hann er einnig táknrænn fyrir okkur, sjónarvotta sögunnar og virkar sem rödd samviskunnar. Á mörgum myndum horfir Hanzala á atburði, gleðilega eða tregafulla, þögull með hendur fyrir aftan bak og snýr baki í lesandann. Á sumum myndum býður hann ofureflinu birgin, eins og sést á þessari.
Naji al-'Ali var óhræddur við að gagnrýna og hæða, ekki aðeins stjórnvöld í Ísrael heldur einnig Bandaríkin sem studdi Ísraelsríki og stjórnvöld í Mið-Austurlöndum. Þó er vonin ekki langt undan í verkum hans. Þrátt fyrir frægð og vinsældir aflaði hann sér margra óvina og hatursherferð óx gegn honum. Hann var skotinn í höfuðið í London árið 1987. Ekki er ljóst hver bar ábyrgð á dauða hans. Myndirnar lifa hins vegar áfram.
Ég vissi fyrst af al-‘Ali í gegn um bókina I Saw Ramallah eftir palestínska ljóðskáldið Mourid Bharghouti, en hann fjallar um kynni sín af Al-‘Ali í bókinni. Ég hef ekki lesið bókina ennþá, en gluggað í hana hér og þar. Hún lofar góðu. Í bókinni segir Bharghouti að með daglegum myndum sínum hafi al-‘Ali komið heimsmynd betur til skila en nokkur stjórnálaskýrandi hafi nokkurn tíma gert.

Ég varpa hlekkjum á þrjár síður, fyrsta er til heiðurs honum, önnur er umfjöllun á wikipedia og þriðja hefur að geyma safn af myndum eftir hann. Margar eru "þöglar" en sumar hafa texta á arabísku. Því miður kann ég ekki arabísku og sá sem póstaði þeim hafði ekki fyrir því að birta neina þýðingu. En jafnvel á þeim myndum sem hafa texta sem maður skilur ekki, nær maður oftast inntaki myndarinnar. Ég leyfi því myndunum að tala sínu máli.
http://www.sphrconcordia.org/naji/index.html
http://www.sphrconcordia.org/naji/copp/index.php
http://en.wikipedia.org/wiki/Naji_Salim_al-Ali

Háskólakórinn verður með tónleika í Neskirkju kl. 17:00 á morgun. Miðaverð er 2000 krónur. Meðal verka á efnisskránni eru Festival Te Deum eftir Benjamin Britten og Requiem eftir Gabriel Fauré. Kórinn syngur bæði a capella og með orgeli, og hljómsveit. Eftir tónleikanna sé ég fram á mikla jörfagleði í teitinu heima hjá Kristjáni.

Á heimasíðu kórsins má heyra kórinn flytja nokkur
lög sem munu koma út á kórdisknum. Við erum að safna fyrir ferð á kóramót í Finnlandi í vor.
Ef þið mætið ekki á morgun eða kaupið diskinn megið þið éta það sem úti frýs og hananú!

Hvatt til morðs á Avnery!

Fyrir nokkrum dögum gerðist það að Baruch Marzel, formaður þjóðernishægriflokksins „Jewish National Front“ hvatti til þess að Ísraelsher dræpi Uri Avnery, stofnanda ísraelsku friðarsamtakanna Gush Shalom, hvers greinar ég hef oft vísað í og þýtt nokkrar. Avnery er einn eftirlætis dálkahöfundur minn. Sem eðlilegt er varð mér vægast sagt illilega brugðið við þessa frétt.
Þessi yfirlýsing Marzel, sem birtist í Ísraelska dagblaðinu Ha’aretz, kom í kjölfar þriðju nýjustu greinar Avnery,
A Disgusting Enterprise, þar sem Avnery lýsir viðbjóði sínum á árás Ísraeelshers á fangelsið í Jeríkó að fyrirskipan Olmerts, svo Olmert gæti krækt sér í fleiri atkvæði, og hvernig það stefndi ísraelskum og palestínskum lífum í hættu. 3 létust í innrásinni.

Vitnað hafði verið til Avnery í útvarpinu og ummæla hans í greininni, þegar hann kallar morðið á fyrrum forsætisráðherra Ísraels, Rehav’am Ze’evi „útmiðað víg“, og segir að það sé mjög líkt því hvernig palestínskir stórnmálaleiðtogar eru drepnir af Ísraelsher. Eins og fram kemur á heimasíðu Gush Shalom var ekki vitnað í næstu orð hans, þar sem hann segir að hann sé andvígur öllum morðum, „okkar“ eða „þeirra“.

Af Marzel þessum er að segja að hann var áður í flokki Meir Kahane en sá flokkur var á sínum tíma bannaður vegna rasíksrar stefnu sinnar. Marzel hefur heitið að halda áfram stefnu Kahane og notar auk þess mynd af Kahane í kosningaherferð flokksins.
Fyrir þá sem vilja lesa meira um þetta mál bendi ég á heimasíðu Gush Shalom og Heimasíðu Ha'aretz

Það besta sem ég sá í stöðunni hafandi lesið fréttina og fyllst viðbjóði á þessu athæfi var að senda félögum í Íslandi-Palestínu e-mail, og hvetja til þess að félagið fordæmi þessa morðhvatningu, sem er skýrt brot á ísraelskum lögum og krefjast þess að ísraelsk sendirráð og yfirvöld taki á þessu máli og fordæmi það. Að Marzel verði dreginn fyrir rétt og honum og flokki hans verði bannað að bjóða sig fram í kosningum í Ísrael, af áðurnefndum ástæðum. Flokkur hans náði raunar ekki neinu sæti í nýafstöðnum kosningum. Ég hvet lesendur sem láta sig þetta einhverju varða að fara að dæmi hinna ýmsu einstaklinga og friðarhreyfinga og senda bréf til yfirvalda eða sendiráða.
Þið gætuð þá sent á þessar adressur:

Acting Prime Minister Ehud Olmert
eulmert@knesset.gov.il phone 02-6753286/6753740

Office of the Prime Minister
3 Kaplan Street, P O Box 187
Jerusalem 91919, Israel
Phone: +972-2-6753333
Fax: +972 2 6521599
spokesman: Assaf Sharif - 02-5669245 (fax)
E-mail: pm_eng@pmo.gov.il
PM_ENG1@it.pmo.gov.il, pm_heb@pmo.gov.il /


Minister of Justice Tzippi Livni (also Foreign Minister)
Ministry of Justice
29 Salah al-Din Street
Jerusalem 91010, Israel
Phone: +972-2-6708511
Fax: +972 2 6285438/6288618
spokesman:Shai Ben-Maor 02-6285438 (fax)
E-mail: sar@justice.gov.il (may bounce), mancal@justice.gov.il, pniot@justice.gov.il

og þar sem þetta tengist Jeríkó væri ekki úr vegi að senda bréf til:


UK Foreign Minister Jack Straw - jack.straw@fco.gov.uk
E-mail sendiráðanna eru:
http://www.embassyworld.com/embassy/israel1.html + more on:
http://www.embassyworld.com/embassy/israel2.html

Meistari Avnery skrifar nýja grein um kosningarnar sem nefnist What the Hell has happened?. Ég hvet ég lesendur til að lesa báðar greinar.

Þegar ég ætlaði að skella inn athugasemd við ágæta grein Vilhelms Vilhelmssonar á Egginni, um aðgerðir óeirðalögreglu í Hvíta-Rússsland annars vegar og Frakklandi hins vegar, birtist fyrst síða þar sem ég átti að slá inn kóða til að staðfesta að ég væri raunveruleg persóna, áður en lengra yrði haldið.

To verify that you are a real person, please retype the following code...
Þetta fannst mér fyndið og býður um leið upp á skemmtilegar pælingar. Hvað annað gæti ég nú svo sem verið?

Lag dagsins: Wild Thing í flutningi Jeff Beck og félaga.

Andaktugi ungi maðurinn er veikur heima með hressilegt kvef, kverkaskít og hita. Jibbí. Andaktugi ungi maðurinn á massíft heimanám framundan. Andaktugi ungi maðurinn bloggar næst þegar hann má vera að og nennir. Andaktugi ungi maðurinn vonar að hann komist í leikhús á morgun á lokasýningu Túskildingsóperunnar. Sökum veikinda og slappleika varð andaktugi ungi maðurinn að sleppa partýi í kvöld sem hann langaði mjög í. Andaktugi ungi maðurinn vildi auk þess ekki smita vini sína. Andaktugi ungi maðurinn vonar að hann verði betri á morgun. Ef ekki þá kynni þó að vera að hann tæki áhættuna. Þá væri hann hvort eð er ekki að smita neinn sem hann þekkir. ;)

Djöfull getur verið óþolandi að ná ekki í fólk í síma, sérstaklega þegar ríður á. Svo er nú ástatt og þyfti ég að ná í alla vega eina af fjórum manneskjum sem ég næ ekki í. Grmmbl.

Til minningar fyrir friði
eftir kvikmyndasýningu fórnarlamba stríðsins
18. mars 2006

Tóm orð
sem lýsa aldrei hryllingnum
reyni að loka augunum
þar til það er afstaðið
fjórir grímuklæddir menn
þylja yfirlýsingu
ég skil ekki mál þeirra
en veit hvað er í vændum
þó ég viti hvað muni gerast og hefur þegar gerst
bið ég þess innra af öllum mætti
að það gerist ekki
við vorum vöruð við
samt er maður aldrei viðbúinn
miðaldra vesturlandabúi, skjálfandi af hræðslu
bundnar hendur og fyrir augu
mér finnst ég kominn í hans stað
skelfingin ólýsanleg
ég píri augun
sé sax dregið
klemmi augun en heyri gegn um myrkrið
hægt, eins og sög
hryllingsópið nístir mig
nei, tóm orð sem lýsa aldrei hryllingnum
hvenær lýkur því?
það heldur áfram og áfram
eins og því sé ekki ætlað að ljúka
loks þagnar hljóðið
ég opna augun
glittir í höfuð
píri nötrandi augun, bíð aðeins lengur
hönd með blóðugt höfuð mannsins
sem var á lífi í máttvana skelfingu
fyrir örskoti síðan
fyrir augum manns
stirnað í angistarópi
Fyrir hvað?
Frelsi?
Sjálfstæði?
Lýðræði?
Og þið spyrjið hvers vegna ég hati stríð?
Hvað ég hafi á móti hernámi?
Myndirnar renna áfram,menn, konur og börn
hver mynd annari hrottalegri
eins og maður sé ristur á hol
aftur og aftur og aftur
nei, þetta málverk get ég ekki málað
enda væri það eflaust bannað
sendiboðinn skotinn, enn ein myndin
er þetta bara mynd, nafn, tölustafir,
sem mást burt með morgunkaffinu?
Dagur eftir þennan dag
Ný gleði, ný sorg
myndir sem hreyfast og líða áfram
en þeim er ekki lokið
þessar myndir lifa, þó þær séu af ríki dauðans
og fólkið lifir líka, sem eftir er
svipt ástvinum, örkumlað
allt lifir í ykkur, lifir í mér, með okkur öllum
sem sjá, opnum við augun
þið gleymist ekki
og hver veit
kannski getum við tekið nýjar myndir
ef við fáum nýtt myndefni
og hið gamla hverfur á braut
að eilífu
Fátækleg orð mín
til minningar um ykkur
Hvíl í friði

Gleðilegan heilags Patreks-dag!
Ég hyggst ég halda upp á daginn með því að drekka hestaskál af einhverjum góðum bjór (helst auðvitað írskum), lesa James Joyce og mögulega W.B. Yeats í ensk-írskum bókmenntum, kyrja og/eða hlusta á írska tónlist, halda á jörfagleði með kórfélögum hjá Ernu og mögulega líta eftir partýið á öldurhúsið Celtic Cross, hvar má ætla að skálaglamm verði allnokkurt.

Á meðan stríði er mótmælt um allan heim, nú þegar þrjú ár verða liðin frá innrásinni í Írak minnist Bandaríska herliðið þess einnig á sinn hátt, en í gær hóf það mestu loftárásir í Írak síðan stríðið hófst

Ég minni aftur á fundina tvo á morgun. Þjóðarhreyfingin fyrir borgarafundi kl. 13 í Háskólabíói og Friður fyrir útifundi kl. 15:00 á Ingólfstorgi. Herstöðvarandstæðingar bjóða til morgunkaffis í Friðarhúsinu kl. 11:00.

Tónverk dagsins er píanókonsert í D moll K.466 eftir Wolfgang Amadeus Mozart. Þeir sem hafa séð kvikmyndina Amadeus kunna að muna eftir píanókonsertinum úr lokaatriði myndarinnar.

Í dag eru þrjú ár liðin frá dauða Rachel Corrie. Corrie var ötul baráttukona friðar og þegar hún reyndi að koma í veg fyrir að jarðýta legði palestínskt hús í rúst keyrði jarðýtan hana niður. Enn hefur enginn verið sóttur til saka fyrir ábyrgð á dauða hennar.

Ég var sleginn af þeirri fregn að Jóna Hansen hefði látist um daginn. Ég var nemandi hennar í dönsku í Hagaskóla og tókst góð vinátta með okkur. Mér hefur ávallt þótt vænt um Jónu. Hún var yndisleg manneskja og ég á góðar minningar um hana.

Blessuð sé minning þeirra beggja.

Ég óska hins vegar landsmönnum til hamingju með brottför herþotanna, og vona að þetta geti orðið til þess að herinn hypji sig alfarið. Ég myndi altént gráta hann þurrum tárum.

Sweet neocon og innrásarafmælið.
Nokkur orð um fyrirlestur Rubin og tvo fundi á laugardag vegna þriggja ára afmælis innrásarinnar í Írak

Ég fór fyrir nokkrum dögum á fyrirlestur Michael Rubin um stefnu Bandaríkjanna í Mið-Austurlöndum. Reyndi hann þar að sannfæra hlustendur um ágæti utanríkisstefnu Bandaríkjanna og mikilvægi árásarstríðanna til að “efla lýðræði”. Ég get ekki sagt að áróður hans hafi virkað sérlega sannfærandi á mig. Maður tók einnig eftir ýmsu sem annað hvort kom ekki heim og saman við raunveruleikann eða stangaðist á við frásagnir annra, eða því sem hann sleppti að tala um, t.d. pyntingar. Hann talaði í tuttugu mínútur og svo var opið fyrir spurningum í tuttugu mínútur. Sætti hann mestmegnis harðri gagnrýni og þegar blaðið talar um að hann hafi “svarað fullum hálsi”, má það að sumu leiti teljast rétt, en það er spurning hvað maður kallar að svara, ef hann tjáir sig án þess að svara spurningunni sem er lagt fyrir hann, sem gerðist margoft.

Kæra hefur verið lögð fram á hendur Michael Rubin vegna þáttar hans í stefnumótun innrásarinnar í Írak og rökstudds gruns um að hann hafi tekið þátt í að “hagræða” þeim upplýsingum sem notaðar voru til að réttlæta innrásina. Hann var meðal þeirra sem hvatti til árásarinnar og hefur ekki dregið úr þeim áróðri, sem glögglega sást á fyrirlestrinum.
Bróðir minn bloggar svo fremur um sína upplifun af fundinum og ákæruna. Ég var sjálfur með honum á fundinum og get ekki annað en tekið undir þá gagnrýni sem hann leggur fram. Hef því ekki meira við þetta að bæta per se, fljúgi mér eitthvað fleira í hug, sem mér eða honum sást yfir, getur vel verið að ég láti það fljóta á blogginu. Hripaði einhverja punkta, auk þess sem Vésteinn tók fyrirlestrana upp, en það var vesen að ætla sér bæði að skrifa og fylgjast með, svo það varð meira af því seinna. Þegar maður heyrir einhvern fara með rangt mál eða hagræða sannleikanum getur það verið óþægilegt, einnig vegna þess að svo er mögulea sannleikur þar á milli, þ.e. maður heyrir einhvern segja ósatt eða hliðra sannleika en veit ekki var það endar og getur, þar til maður grefst fyrir um öll einstaka atriði (sem er meira en að segja það) ekki annað gert heldur en að taka öllu með fyrirvara. Slíkt er annars góð regla, gagnrýnin hugsun, það er að segja.
Hér er annars brot úr tilkynningu sem birtist á heimasíðu Þjóðarhreyfingarinnar og ég birti orðrétt:
"!!!! INNRÁSIN Í ÍRAK - EKKI Í OKKAR NAFNI !!!! Þ J Ó Ð A R H R E Y F I N G I N - með lýðræði - boðar til almenns borgarafundar í Háskólabíói laugardaginn 18. mars kl 13 - og F R I Ð U R boðar til útifundar á Ingólfstorgi kl. 15 - en þá verða 3 ár liðin frá stuðningi Íslands við innrás BNA og ,,hinna viljugu og staðföstu" í Írak: 2 STUTTMYNDIR Á FUNDINUM Í HÁSKÓLABÍÓI - FJALLA UM STRÍÐIÐ Í ÍRAK OG ÞÁTTTÖKU ÍSLENDINGA ,,Margt breyst á þremur árum Hinn 18. mars verða sýndar í Háskólabíói heimildarmyndirnar ,,Ég er arabi" og ,,1001 nótt", sem fjalla báðar um stríðið í Írak og þátttöku Íslendinga í því. Ég er arabi var sýnd fyrir þremur árum í Háskólabíói á kvikmyndahátíðinni Shorts and Docks en 1001 nótt er sjálfstætt framhald hennar, sem þeir Ari Alexander kvikmyndagerðarmaður og Sigurður Guðmundsson myndlistamaður eru að leggja lokahönd á þessa dagana."


Ég hvet alla sem vettlingi geta valdið til að mæta.

Fyrr í vikunni rann upp fyrir mér að ég átti að skila e-ð 1500 orða ritgerð í þessari viku, nánar tiltekið fyrir miðnætti í kvöld, en ekki í næstu viku, eins og ég hafði haldið. Þetta kennir fjárakornið að vera skipulagðari. Ritgerð þessi er í ensk-írskum bókmenntum og gildir 40% gegnt 60% lokaprófi í vor. Ritgerðin er annars vel á veg komin, raunar orðin aðeins lengri en 1500 orð. Líst ágætlega á hana, þó ég segi sjálfur frá, þó enn eigi ég eftir að skjóta ýmsu að og snurfusa. Reynsla mín er sú að það er síður erfitt að ná að skrifa nógu langt heldur en að hemja sig þegar maður er kominn af stað, hafi maður yfirleitt einhverja hugmynd um hvað maður ætlar að skrifa um. Þessi ritgerð fjallar um markmið James Joyce að frelsa lesendur sína og landsmenn frá þeirri andlegu og samfélagslegu lömun (papalysis) sem hann skynjaði meðal þeirra og þátt Dubliners í að lýsa, og skapa þjóðlegt og persónulegt sjálf.
James Joyce þykir mér afbragðs höfundur, altént hvað þetta verk varðar. Hitt skal ég játa að ég hef hvorki skilið upp né niður í Finnegan's Wake, það sem ég hef litið á hana. Hún er eiginlega skrifuð á Volapyk. Aðrar bækur hef ég ekki lesið eftir hann,utan stöku kafla úr Ulysses og Portrait of the Artist As A Young Man. Leist vel á það og gæti vel hugsað mér að lesa þær bækur. Ég fékk e-ð fimm-sex bækur á bókasafninu sem fjölluðu á einn eða annan hátt um Joyce og hef getað stuðst að einhverju leiti við þær flestar. Ein þeirra er stærðar doðrantur, ævisaga Joyce, og spannar rúmlega 650 síður. Hún virkar áhugaverð og ég hugsa að ég lesi hana við tækifæri.

Er að fara í óperuna, að sjá Öskubusku. Bis später.

Tónlistin er andaktuga unga manninum hugleikin sem endranær. Undanfarna daga hefur hann hlýtt á hina ágætu plötu Depeche Mode, Music For The Masses, hverja hans góði vinur Doddi skrifaði fyrir hann. Lag dagsins er af þeirri plötu og nefnist Never Let Me Down Again.

Ýmislegt fleira að blogga um, en óvíst hvenær af því verður. Ég þarf að vinna hörðum höndum að ritgerð í ensk-írskum bókmenntum sem ég verð að skila af mér á föstudaginn. Verð svo í Lækjartúni alla helgina, og aðstoða Arnar við að passa börnin , skyldi hann vera kallaður út.

Síðast en ekki síst syngur Háskólakórinn í Norræna húsinu á morgun kl. 12:30. Allir velkomnir. Aðgangseyrir er 300 fyrir Háskólanema en 500 fyrir aðra.

Lag dagsins: Rhythm Of Love með The Scorpions. The Scorpions ist doch eine ausgezeigne Gruppe.

Einar fór í bíó, pars tertius:
Good Night, Good Luck

Ég sá í gær kvikmyndina Good Night, Good Luck, eftir George Clooney. Hún var alls tilnefnd til 6 Óskarsverðlauna. Hún fjallar um baráttu fréttamannsins Edward R. Murrow og félaga hans á CBS við McCarthy og nornaveiðar hans. Þetta er vönduð mynd og hefur einvalalið leikara. Gott handrit, góð leikstjórn, góð cinematógrófía. Mér fannst David Stratharin magnaður sem Murrow og einnig Clooney sem félagi hans. Robert Downey Jr. er alltaf góður. Myndin er, tekin upp í svart hvítu og notast einnig við fréttamyndir frá þessum tíma, djasssöngurinn hjálpar svo enn fremur við að skapa 50’s andrúmsloft. Sem hún rifjar upp atburði McCarthy tímabilsins af nákvæmni er hún ekki síður gagnrýni á ástandið í dag, áminning til nútímans og framtíðar, öflugt ákall til samfélagsins að standa vörð um mannréttindi og upplýsingu og að færa sönnur fyrir ásökunum. Ræða Murrow ásamt yfirlýsingum hans og fréttaskýringum eru sérlega áhrifaríkar.

Slysaskot í Palestínu

Lítil stúlka. Lítil stúlka.
Lítil svarteyg dökkhærð stúlka
liggur skotin.
Dimmrautt blóð í hrokknu hári.
Höfuðkúpan brotin.

Ég er Breti, dagsins djarfi
dáti, suður í Palestínu,
en er kvöldar klökkur, einn,
kútur lítill, mömmu sveinn.

Mín synd er stór. Ó, systir mín.
Svarið get ég, feilskot var það.
Eins og hnífur hjartað skar það,
hjarta mitt, ó, systir mín,
fyrirgefðu, fyrirgefðu,
anginn litli, anginn minn.


Ég ætlaði að skjóta hann pabba þinn.

Kristján frá Djúpalæk

Enn er yðar einlægur að undirbúa sig fyrir próf. Það er hins vegar bót í máli að það er ekki fyrr en klukkan fjégur á morgun. Hugsa þó að ég fari að ganga til náða, og ætla mér sjö tíma svefn. Eins og ég komst einhvern tíma spaklega að orði, þegar ég var eilítið hræddur við að sofna, sökum þess að ég hafði lesið mikið, var með höfuðið fullt og óttaðist að vera búinn að gleyma því er ég vaknaði: "Það næstversta sem maður getur gert fyrir próf, þegart maður hefur lesið mikið fyrir það, er að sofa á því. Þða versta sem maður getur gert er að sofa ekki á því."

Í dag fékk ég góðan grip sendan í pósti, meistaraverkið The Passion of Joan of Arc eftir Carl Th. Dreyer, frá 1928, sem ég pantaði af Amazon. Þetta gladdi mitt gamla próflesturslúna hjarta. Þessi mynd er hreinasta listaverk og hornsteinn í kvikmyndasögunni.

Pantaði mér raunar ýmsa aðra góða gripi af Amazon, hverja ég mun fjalla um þegar þeir hafa borist mér.